107261196125293655
The Return Of The King
Zoals hier eergisteren al te lezen stond ben ik dus gisteren naar het derde en laatste deel van �Lord Of The Rings� gaan kijken, �The Return Of The King�. Het filmbezoek begon echter met een zware vertraging. We wilden namelijk om 17u30 gaan kijken maar toen we rond 17u00 aan de Kinepolis toekwamen bleken alle zalen reeds uitverkocht te zijn. Wij dus al kaartjes gekocht voor de voorstelling van 20u00, terug huiswaarts gekeerd (gelukkig woon ik er niet te ver van af) en daar tijdig vertrokken om een goed plaatsje in de zaal te veroveren.
Na een vlotte uitvoering van plan b waren we klaar voor 3 uur en 15 minuten hobbits, orks, magi�rs, overweldigende landschappen en indrukwekkende special effects. Deel drie van de Tolkien-saga heeft zeker en vast geen slechte indruk op me nagelaten, al kan ik ook niet stellen dat het ��n van de beste films is die ik ooit gezien heb. Ondanks de duur van de film heb ik me geen seconde verveeld. Nergens verliest de film aan tempo of wordt er een moment ingelast waarbij de toeschouwer even de tijd krijgt om in te dommelen. In tegenstelling tot het nogal saaie tweede deel – waarin er bijna constant gevecht wordt – is er in deel drie weer ruimte voor verhaal en intrige. Frodo reist samen met hobbit Sam en de onbetrouwbare smeagol verder naar het rijk der duisternis terwijl de andere personages op hun manier een bijdrage leveren aan de overwinning van het goede op het kwade. Net zoals in de voorgaande delen werd er koste nog moeite gespaard om de fantasiewereld van Tolkien zo levensecht mogelijk af te beelden. Verwacht je dus maar opnieuw aan een reeks oogverblindend mooie landschappen, immense decors, schitterende computeranimaties en nog meer slijmerige orks en ander ongedierte dan in de 2 voorgaande film samen.
Wat ik echter mis in dit epische verhaal is diepgang. Uiteindelijk blijft elk hero�sch personage in de film niet meer dan een oppervlakkige figuur die telkens clich�matig op dezelfde manier uit de hoek komt. De norse dwerg Gimli zorgt telkens voor de humoristische noot, Gandalf is het archetype van de oude wijze magi�r en Aragorn niets meer dan een oermannelijke krijger die voor zijn hero�sche daden beloond wordt met een kus van de zwakke en betoverend mooie elf Arwen. Ik heb nooit de boeken van Tolkien gelezen maar ik had toch verwacht dat ieder personage iets meer uitgediept wou worden. We weten waar Gollem vandaan komt en hoe de ring zijn levenswandel drastisch be�nvloed heeft maar hoe is Gandalf bijvoorbeeld magi�r geworden en waarom loopt Gimli er altijd zo nors bij? Er is in de film ook geen grijze zone te bespeuren, alles is ofwel wit of zwart. Alle krijgers van het goede kamp krijgen een duidelijke identiteit zodat de kijker zich ermee kan identificeren. De orks daarentegen worden telkens en masse voorgesteld als een bende bloeddorstige misvormden. Hen afslachten op een uiterst brutale manier is het enige doel en niets of niemand die dat even nuanceert.
Wat dan ook mijn commentaar, deze film zal sowieso de geschiedenis ingaan als een meesterwerk, een epos waar duizenden mensen gedurende een aantal jaren aan meewerkten om er een groot succes van te maken. De film verdient die lof ten zeerste maar laten we niet vergeten dat ten tijde van het ontstaan van het medium film andere pioniers ook reeds films maakten met massasc�nes en decors die even indrukwekkend waren als The Lord Of The Rings nu, in het achterhoofd houdend dat men toen nog niet de helft van de hedendaagse technieken en proc�d�s kende. Denk maar aan “The Birth Of A Nation” van D.W. Griggith, een film uit 1915 over de Amerikaanse burgeroorlog of �Ben Hur.� Natuurlijk zijn deze films voor ons ongelofelijk pass� en ouderwets maar dat zal �Lord Of The Rings� binnen 50 jaar ook zijn..en wat zal er dan nog overblijven van de bewondering die wij er momenteel voor opbrengen….
107246035163378996
Beste computerschermkindjes,
Eerst en vooral allemaal een zalige kerst toegewenst! Hopelijk hebben jullie het allemaal uitgebreid kunnen vieren met de mensen die jullie het meest liefhebben, was het eten overheerlijk en sfeer op en top.
Terwijl de meerderheid van de Belgische bevolking ondertussen geniet van een paar daagjes vakantie heb ik het alweer eens heel erg druk, vandaar ook alweer die lange ondraaglijke stilte op mijn blog. In de entertainmentindustrie werk je nu eenmaal voor het plezier van anderen en dus ook op momenten wanneer andere mensen tijd hebben voor plezier en vertier. Voor mij betekent dat 16 dagen Samson & Gert kerstshowen in de kurkdroge Elisabethzaal. Gelukkig werk ik samen met een fijn team van gezellige mensen en heb ik nu en dan eens een dagje vrij om kerstinkopen te doen, de nieuwe Lord Of The Rings (morgen!) te gaan kijken en uit te puffen na nieuwjaar…maar voor wie toevallig met de kids naar kleine Samson komt kijken maakt veel kans de productieassistente tegen het lijf te lopen!
107169788012742942
Miss Watte
Ondanks het feit dat Le Fabuleux Destin d’Am�lie Poulain gespeeld werd op canvas, ��n van mijn favoriete filmen aller tijden kon ik er niet aan weerstaan naar Miss Belgi� achter de Schermen te kijken.
“Waarom kijk je daar eigenlijk graag naar moppie?” vroeg mijn mama. “Gewoon omdat het zo onnozel is”, antwoordde ik. Ik was eens benieuwd naar de reacties van de andere geselecteerden na het aankondigen van de uitslag. Ik had zin in verslagenheid en krokodillentranen op de wangetjes van al die tandpasta-smile barbiepoppetjes die dit jaar niet bij de top 3 waren. Mijn favoriete, Leen Hens, kreeg het lint van tweede eredame omgebonden. Opperpoppetje Ellen Petri ging met de grote eer en een jaar Madame M�ller als hoofdprijs lopen. Dat het dit jaar alweer een ontgoocheling voor mij was verbaasde me zelfs niet meer. Het meisje met de echte misskwaliteiten (volgens mij schoonheid, klasse, taalvaardigheid, persoonlijkheid, een eigen mening en heel belangrijk, tweetalig) moest ook dit jaar haar mooie hoofdje bieden aan een P-magazine babe in sp� met een clan homovriendjes. Nu ik kan niet zeggen dat ze lelijk is, Ellen, ze straalt wel als ze lacht en heeft een zekere bescheiden elegance over haar maar een miss met grote M is ze niet.
Dat bleek vanavond wanneer ze een simpele vraag van een Franstalige journalist moest beantwoorden en ontredderd naar de strenge tante van het miss-comit� (ben haar naam al vergeten) keek, haar lipjes tuitte en “Watte?” vroeg. “Waarom heb je een borstvergroting laten uitvoeren?” vroeg een ander jonge man. Verbouwereerd antwoordde onschuldige Ellen “voor mezelf”, alsof ze een zwaar filosofische verklaring had gegeven. Een miss mag wel iets mondiger zijn dan dat. “U zou toch ook geen klein pietje willen h� meneer” verweerde tante comit� zich snel!
“Maak je geen zorgen Ellen, binnen drie maanden praat je Frans”. “Oh ja, ik zou het zo graag willen!”. Als ze het zo graag wou had ze het toch al lang kunnen leren, of toch enigszins een inspanning kunnen doen? Neen, dan liever tweede eredame Leen Hens in de omgeving houden om als tolk te fungeren bij de eerste interviews achter de schermen.
Zielig, op welke manier hier missen verkozen worden. “Ik hou van een stevig kontje en een handjevol borst” voegt jurylid Eddy Plankaert eraan toe, gesproken als een modale Belg. V�ronique was in de wolken “We (de Antwerpenaren) hebben het weeral gedaan, hihi!” en ze fladderde vervolgens weer even opgewonden als altijd uit het beeld. Beste Eddy, beste V�ronique, beste miss-Belgi�-stemmer, proficiat, jullie hebben ons land weer eer aangedaan. Het nieuwe uithangbord voor Belgi� is Antwerps, heeft zich onlangs borstjes gekocht en spreekt geen letter Frans. Wat mogen we weer fier zijn!
107123263071717086
Schrikken: Ann Petersen overleden
BRUSSEL – Actrice Ann Petersen is vanmorgen op 76-jarige leeftijd overleden. Petersen speelde in de TV1-reeks Thuis de rol van Florke. Ze speelde ook in verschillende andere tv-reeksen en films, zoals Pauline en Paulette. Petersen werd dood aangetroffen in haar woning in Opwijk.
..ik ging binnen enkele maanden normaal nog meewerken aan een productie met haar en keek er erg naar uit..
Filed under buffie bestaat al lang | Comment (0)107099342513527700
Wat ik van de Nits vond?
Ik vond er helemaal niets aan eigenlijk, in tegenstelling tot de andere toeschouwers in de zaal en de reporter van De Standaard die er ook laaiend enthousiast over was. Aangezien ik de Nist amper ken kende ik slechts weinig nummers die ze tijdens het optreden speelden, een echte band was er dus niet. Daarnaast ben ik sowieso al niet te vinden voor arty-farty gedoe, iets waar de heren en vrouw Nits heel erg goed in zijn. Ik heb gemerkt dat het ook totaal mijn genre van muziek niet is. Heel wat mensen vinden deze muziek echter geweldig en dat respecteer ik ook, alleen was het nu eens helemaal mijn ding niet.
Daar in die zaal staan tussen al die enthousiaste fans die zich ��n voor ��n volledig lieten gaan op de klanken van de muziek werkte wel bevreemdend. Ik maakte geen deel uit van de massa, van het overweldigende gevoel dat je tijdens een concert in zijn macht kan hebben. Samen zijn we groot, samen staan we sterk, samen beleven we hier iets euforisch. Ik stond erbij en keek ernaar, zoals een wetenschapper beestjes observeert of groepsgedrag onderzoekt. Ik kon mijn emoties volledig uitschakelen en letten op details: het mooie uurwerk dat de zanger omhad, de ikea-lampjes die her en der in het decor verspreid stonden en wanneer ze aan en uit gingen, de lelijke bril die de jongen schuin achter me op had. Ik kan dus niet zeggen dat ik me verveeld heb, al zou ik voor het volgende Nits-concert toch vriendelijk bedanken.