108318782383241434
Gekocht:
Wauw, die madam is schoon, heeft een prachtige stem en kan piano spelen…ik ben een klein beetje jaloers…
108292604959395979
TV-tips
Ik ben een absolute fan van reality soaps! Noem het mijn ‘story moment’ (= moment waarop je even genoeg hebt van de realiteit en wil ontsnappen in een o.a. ontspannend verhaal, zoals mij verteld werd tijdens mijn opleiding communicatiewetenschappen), whatever, als er eentje uitgezonden wordt zit ik op de eerste rij. De cr?me de la cr?me in zijn genre is momenteel ‘Newly Weds’, een real-life show van om en bij de 30 minuten waarin het leven van Jessica (Simpson) en haar hubby Nick (Lachey) wordt gevolgd. Van de eerste tot de laatste seconde is het gieren en tieren geblazen. Vooral met de ‘Jessica moments’ (te bekijken op de Newly Weds site). Dit zijn de momenten waarop Jessica tracht enige vorm van intelligentie bloot te leggen maar hier alles behalve in slaagt. Een echte klassieker is het ‘chicken of the sea’-voorval. Nick en Jess zitten gezellig samen in de zetel naar het American Football te kijken. Op een onbewaakt moment stelt Jess haar hubby de vraag of ze nu kip of vis aan het eten zijn. Ze denkt wel dat het tonijn is maar snapt niet goed dat er op de verpakking ‘chicken of the sea’ vermeldt staat. ‘Is tonijn dan de kip van de zee?’ vraagt ze zich bloedserieus af. ‘Neen liefje, dat is gewoon het merk van de tonijn’. ‘Oh’ antwoordt Jess, met een blik van ‘ik heb het toch nog niet helemaal begrepen’. Deze grap leidde zelf tot het spelletje ‘Tuna or chicken’, een echte brainbuster! Meer van dit moois van maandag tot woensdag om 20u00 op MTV.
En als je er nog niet genoeg van hebt zeker niet vergeten te kijken naar ‘Rich Girls’ (woensdagavond, vlak na ‘Newly Weds’) of de ondraaglijke zware levenswandel van Ally, dochter Tommy Hilfiger, en haar vriendin Jaime. De levensbelangrijke vraag ‘Is my outfit trendy enough?’ komt meermaals ter sprake. Niet te missen is aflevering 6, waarin Ally volledig instort en beslist dat ze op haar eigen benen wil gaan staan. Probleem is echter dat, volgens haar therapeuten, Ally geen normale kindertijd heeft gehad en dit zich nu uit in depressieve buien die haar onafhankelijkheidsproces zwaar bemoeilijken. Wanneer het haar vervolgens niet lukt om een simpele burrito te maken is de maat helemaal vol. het enige wat ze nog wil doen is achter een canvas gaan zitten en schilderen…maar de schilderwinkel is gesloten, ramp oh ramp!
Dit is werkelijk tv van de bovenste plank! Wat ben ik blij dat ik een normaal, onbekend persoon ben, zo’n zorgeloos bestaan! 
108289126134205485
Ik mag koffie gaan zetten voor Britney Spears!
Ik mag koffie gaan zetten voor Britney Spears!
108240987365724511
The Passion Of The Christ
Het is niet echt makkelijk om een stukje te schrijven over ��n van de meest spraakmakende films van deze periode. Ik heb het er ook moeilijk mee omdat ik de film 2 dagen geleden zag en er eigenlijk over had moeten schrijven toen ik net uit de filmzaal kwam en helemaal ondersteboven was van wat ik gezien had. Ik schrijf gewoon het best op het moment dat mijn gevoelens hoog oplopen. Dan vloeien de woorden sneller.
Het eerste half uur na het zien van “The Passion Of The Christ” wist ik echter geen woord uit te brengen. Alhoewel ik tijdens de helft van de film mijn ogen bedekt heb om de gruwelijke beelden niet te moeten aanschouwen die op het doek geprojecteerd werden had ik genoeg gezien om helemaal overdonderd te zijn. Zoals iedereen alvast heeft kunnen lezen is deze film keihard. De kijker wordt niet gespaard maar met de neus – en de ogen – op de feiten gedrukt. De laatste 12 uren van Christus in al zijn gruwel en onmenselijkheid. Bij momenten werd ik er onwel van en heb ik eraan gedacht de zaal te verlaten. Nooit eerder zag ik een film die geweld zo rauw en brutaal in beeld bracht. Begrijpelijk dat er dan ook over heel de wereld hevig gereageerd wordt op deze beelden. Het vreemde is dat tot de meerderheid van de kijkers die met mij de film aanschouwden de gruwel niet doorgedrongen is. Tijdens de aftiteling verlieten ze de zaal even loom en sloom als ze een romantische komedie gezien hadden. Een beeld dat ik honderden keren brutaler en verschrikkelijker vond dan anderhalf uur pijn en afmatting. Zijn wij door beelden in het nieuws en allerhande politieseries zodanig immuun geworden voor geweld dat zelfs deze film amper een handvol mensen kan doordringen? Of is het moderne gebrek aan geloof en inleving de oorzaak van dit roekeloos gedrag?
Voor mij blijft het een groot en onbegrijpelijk raadsel. Desondanks het feit dat deze film over Christus handelt, een figuur die al dan niet echt bestaan heeft, laat hij vormen van geweld zien die dagdagelijkse kost zijn in onze wrede wereld. De boodschap is niet diep godsdienstig. Deze film zou over eender welke gemartelde en gekruisigde man hebben kunnen gaan. Het feit dat hij over Jezus gaat maakt hem echter controversieel en in de ogen van sommigen schandelijk.
Ondanks de keiharde beelden vond ik deze film niet schandelijk. Hij draagt een boodschap uit die alle godsdiensten overstijgt. Alleen is het gevaar dat door het feit dat deze boodschap filmisch wordt gebracht mensen zich te sterk op de beelden fixeren en hierdoor het grotere geheel niet meer zien. Godsdienst is ook geen zaak van verhaaltjes met mythische figuren en gebeurtenissen. Een geloof gebruikt enkel verhalen om waarden en normen over te brengen die anders te abstract zijn om te vatten. Een geloof beleef je niet op het niveau van plaatjes en beeldjes, die zijn er enkel om verder over te reflecteren. Zoals ook deze afschuwelijke beelden zouden moeten aanzetten tot reflectie. Reflectie over de verschrikkelijke manier waarop wij onze medemens behandelen. En van waar komt dit disrespect? Vaak van foute interpretaties van godsdiensten en hun inhoud.
108221782288301526
Opruimen
Vandaag heb ik mijn dag nuttig besteed met het opruimen van mijn kleerkast. Ik heb schandalig veel kleren. Zoveel zelfs dat er gewoon niet genoeg ruimte in mijn kast meer was om ze allemaal netjes op te bergen. De doelstelling voor vandaag was dan ook al die kleren uit de kast slingeren die ik al jaren niet meer draag. Alles behalve een makkelijke opgave voor iemand als ik die aan ieder kledingstuk wel om ��n of andere reden gehecht is. Cadeau gekregen van iemand die ik graag zie. Gekocht op een erg leuke vakantie en dus een soort van souvenier. Eigenlijk te klein maar te mooi om weg te doen en wie weet dat het ooit nog eens past als ik wat kilootjes afval.
Na veel wikken en wegen is het me dan toch gelukt het ��n en ander te liquideren. Mijn kast ligt er weer erg net bij en nu is er weer ruimte voor nieuwe kleren! ….Ik zal er maar best voor zorgen dat de dressing in ons nieuwe huisje voldoende groot is om alles in te passen……