109242271628755857
Bompa is overleden. Mijn tante heeft hem ‘s middags gevonden in zijn zetel. Zijn hart kon het niet meer aan en heel stilletjes heeft hij ons ‘s nachts, zonder dat iemand het kon vermoeden, verlaten. Hij had zijn bed nog opgemaakt en een kop thee gezet. De tv is heel de nacht blijven spelen.
Hij is (ik hou niet van verleden tijd) de papa van mijn mama. Mijn hart breekt want mijn mama heeft verschrikkelijk veel verdriet. Ze is ontroostbaar. Ik denk aan de dag dat mijn papa zal sterven en ik me net zoals haar zal voelen. Ik wil haar troosten, haar constant in mijn armen houden zodat alles beter wordt. Maar de tijd draai je niet terug. Dit is nu gebeurd en zal voor altijd zo blijven. Het leven verandert voor goed en mijn mama zal nu ook een klein beetje anders worden door wat er gebeurd is.
Werken, het nieuwe huis, bompa, het wordt allemaal te veel. Ik wil wel vooruit, verder maar het is net of iemand alles op slowmotion heeft gezet. Heuvels lijken bergen. Alles is log en zwaar. Ik wil gaan liggen en slapen. Ik ben doodmoe.
Waar is de zon naartoe als je ze nodig hebt?
Leave a Reply