113399668823974958
Match Point
Ik had nog 2 cinematickets van het werk en die wilden we graag inruilen voor een avondje The Corpse Bride. Alleen moesten we vaststellen dat deze prent al enige tijd uit de zalen verdwenen was. Een alternatieve keuze drong zich op. Na het doornemen van de huidige, toch wel erg ‘trashy’, najaarsprogrammatie van de Kinepolis viel het vriendje zijn oog op Match Point, de nieuwste van Woody Allen. Of was het eerder op Scarlett Johanssen? Juist ja, ze is mooi, verleiderlijk, mysterieus. M.a.w. de perfecte vrouw om te haten omdat ze je zo’n fantastisch gevoel van onzekerheid kan bezorgen. Daarenboven speelt ze ook nog eens mee in (bijna) ��n voor ��n goede films, waarin ze schitterend acteert. Na wat vijven en zessen stemde ik toch maar in met de keuze van het vriendje en vleiden we ons neer in de aangename bioscoopzetels van zaal 16 van het cinemacomplex.
Ongeacht een sterke argwaan tegenoverstaande van Woody Allen-films, waarvan ik er nog nooit eentje had gezien maar toch de term ‘boring’ aan koppelde, moet ik zeggen dat deze film me geen seconde heeft verveeld. Ten eerste omdat hij erg confronterend is. Hoewel ik zelf, gelukkig, nog niets – en laten we hopen dat dat zo blijft – heb meegemaakt wat ook maar enigzinds in de buurt komt van hetgeen de hoofdpersonnages hier krijgen te verduren, toch herken je een stukje van je eigen ‘wereld’ erin. Dan heb ik het vooral over onze hedendaagse Westerse cultuur, waarin ‘hebben’ een duidelijke voorkeursplaats heeft verworven op ‘houden van’. Onbewust is bijna alles wat ons drijft in het leven gericht op ‘hebben’. Een mooi huis, een dure auto, een goede job, een aantrekkelijk lief. Hetgeen je bezit bepaalt je status en je mate van succes en geluk. Om een zekere status te bereiken zijn we tot alles in staat en bereid ook vele andere dingen op te geven, waaronder ook echte liefde. Er warmpjes inzitten lijkt wel belangrijker dan werkelijk gelukkig zijn in het leven.
Vervolgens is deze film heel erg boeiend omdat mannen er ongetwijfeld anders naar kijken dan vrouwen. Dat bleek onmiddellijk uit het gesprek dat het vriendje en ik na afloop van de film voerden. Volgens hem ging de film vooral over het gevaar van de verleiding en tot wat dit mensen kan aanzetten. Voor mij handelde hij meer over de ‘zwakheid’ van de mens om uit ego�stische overwegingen toch steeds voor de gemakkelijke en veilige keuze te gaan. Duidelijk een andere manier om met thema’s als lust en overspel om te gaan. Mogen we dan stellen dat mannen eerder geneigd zijn zich over te geven omdat er toch geen verweer mogelijk is? Of zijn vrouwen juist blind voor het ‘gevaar’ van de verleiding dat achter elke hoek schuilt?
Een antwoord op deze vragen geef Woody Allen niet, hij geeft met deze prent enkel veel stof tot nadenken. Hij stelt dingen in vraag die in onze maatschappij ingeburgerd zijn en dat onder de vorm van een spannend verhaal. Voor mij heeft hij zijn match punt binnen!
One Response to “113399668823974958”
Leave a Reply
jah, ik heb die onlangs ook gezien… en eerlijk gezegd, mij heeft hij wel een beetje verveeld… Vooral de scene daar als hij naar de buurvrouw gaat en dan na zooooooo lang zijn opwachting maakt in de gang…
maar hey, het einde was best wel verrassend.
En bij de weg, je vriendje heeft geen gelijk en jij wel. nah