113690737599683222
In de brievenbus: West-Vlaamse nieuwjaarswensen
mensen van vlees en bloed
2006 gaat ulder goed
een scheve splette
een verfrommelde gazette
stovers met frieten
een krampe in uw kieten
medicamenten
beursaccidenten
ne velo me ne platten band
een snelle mokke up �t strand
een zatte kaffie me een koekske
den open heerd en een boekske
Laura Lynn die zingt
een lampe die springt
nen hommel up �t terras
late thuis zonder ambras
een vat uitgegoten
en een stik in uw kloten
blazen in �t zakske
de bruine kleur van een kakske
een belastingsbrief
een gewillig lief
nooit de pille vergeten
uwen eigen name nog weten
een buile in uwen auto
zes cijferkes in de lotto
negen dagen in plekke van zeven
en eindelijk gewoon gelukkig leven …
113688448296119512
Het huis van de toekomst
Vroeger, toen ik nog bij mama en papa woonde, heb ik er nooit dieper over nagedacht. Toen was afrit 6 van de Brusselse ring gewoon een afrit zoals een andere. Ik heb het wel altijd een beetje een vreemde afrit gevonden. In de plaats van een dorp of stad verwees de afrit namelijk naar ‘Kanaalzone’ en ‘Militair Hospitaal’. Een hele tijd leek het mij alsof er geen leven was na afrit 6. Wie daar zou afrijden zou geen huizen en mensen tegenkomen, enkel een kanaal en een groot gebouw waar niemand in of uit mag.
Aan de afrit stond echter nog een bordje. Het bordje van ‘Living Tomorrow’ of het huis van de toekomst. Mama had het daar thuis soms wel eens over. Dat was een huis met alle laatste nieuwe snufjes, een huis dat ons liet zien hoe wij in de toekomst zouden gaan leven.
En wat blijkt? Enkele jaren later woon ik toch wel niet in de omgeving van dat huis van de toekomst zeker! Afrit 6 is me vertrouwd geworden en leidt naar het huisje waar het liefje en ik momenteel oh zo graag wonen, m.a.w. naar ons huisje van het heden – wat ooit de toekomst was.
Natuurlijk is het ook nog steeds de te nemen afrit om een bezoek te brengen aan het ‘echte’ huis van de toekomst. Daar zijn we gisteren voor het eerst eens voorbij gereden. Het huis was verlicht in allerlei blitse kleuren en er was net een grootse receptie aan de gang voor de legging van de eerste steen van het 3de huis van de toekomst. Zelfs huizen van de toekomst verouderen dus blijkbaar.
Ook een leuke ontdekking was dat het eerste huis van de toekomst – daar waar mijn mama het dus wel eens over had – ondertussen verbouwd is tot een hemelse sauna. Sounds and looks very good! Wie weet breng ik er weldra eens een bezoekje aan en dan kan ik mijn mama laten weten hoe heerlijk de toekomst al dan niet kan zijn 
113684090693914252
Smeerpoes 
We hebben een nieuwe kat in huis. In de plaats van mooie witte Moby kwam vanavond zwarte besmeurde Moby thuis. Zijn anders zo mooie, witte, zachte vachtje zit plots vol ruwe, zwarte plekken. Op zijn voorste pootjes, in zijn nek en op zijn achterpoot. Het is geen zicht. Nu is het echt een straatkat!
Ik heb al even heel voorzichtig geprobeerd om het met een beetje water te verwijderen maar veel hielp dat niet. Twee minuten later had ik lekker weer een paar nieuwe krabbels op mijn hand – auw! – maar Moby zag er nog even vuil uit.
Het vriendje denkt dat poesje onder een auto gekropen is en een oliedouche gekregen heeft. Enige oplossing volgens de bevriende dierenartse: katje wassen met shampoo. Maar dan wel MET handschoenen aan!
113663130291894803
A Food Affair
In plaats van te blogribben kan je ook eens met een aantal van je beste vrienden A Food Affair bezoeken. L�kkerrrrr eten, drinken en bijpraten over swing parties, mortuaria, huizen kopen, huwelijksadministratie, speculaasschuimpjes, etc.
113656032902127273
Renovate
Toen mijn grootmoeder langs vaderskant – ik noemde haar altijd ma – overleden is heb ik 2 stukken van haar ge�rfd. Een gouden hangertje met een hartje dat ze altijd droeg en een oude versleten buffetkast, die al jaren in de schuur achter haar huis stond. Het hangertje is nog steeds net zo mooi als toen zij het droeg, de buffetkast daarentegen had al betere tijden gekend. Het werd dus eens hoogtijd om de kast te verwennen met een serieuze opknapbeurt. En daarom zijn vandaag de mannen van renovate langsgekomen om de kast op te halen. Ze gaan hem volledig decaperen en vervolgens restaureren.
Met een klein hartje zag ik vanmorgen de vrachtwagen met mijn kast erin de straat uitdraaien. ‘Zorg er goed voor want hij is me dierbaar’, dacht ik in mezelf. Het is maar een meubelstuk maar toch heeft het een erg grote betekenis en waarde voor mij. Telkens ik naar de kast kijk denk ik even aan ma. Het lijkt wel of zij in de kast een beetje verder leeft en vanachter de deurtjes meekijkt naar mijn leven nu. Het is een kast met een ziel geworden, een kast die ik koester.
Ik hoop dat de restauratiemannen hem even zeer zullen koesteren en ik kijk al uit naar de dag waarop hij weer in volle glorie in ons interieur staat te pronken.