Digitaal vermageren
Op 2 augustus laatstleden stierf Luisel Ramos, enkele minuten nadat ze een modeshow had gelopen in Montevideo. Ze was 22, had – volgens haar vader – al twee weken niet gegeten en stond op een dieet van caloriearme cola en sla.
Haar overlijden zorgde ervoor dat tijdens de modeweek in Madrid meisjes met een BMI van minder dan 18 de catwalk niet meer mochten betreden. Volgens de wereldgezondheidsorganisatie is 18 de ondergrens voor een gezond lichaam.
De ban in Madrid betekende dat enkele ontwerpers al hun modellen moesten vervangen. Allemaal waren ze te mager, allemaal waren ze ongezond. Allesbehalve een weerspiegeling van de vrouw die je op straat tegenkomt.
Kindermaat 34 is in de modewereld momenteel de norm, het schoonheidsideaal.
Ik denk terug aan de campagne die The Body Shop een tijd geleden voerde. Op de affiche zag je een mollige Barbie met bijschrift “There are thee million women who don’t look like supermodels and only 8 who do”.
In de plaats van die stelling te aanvaarden en vrouwen hun zelfvertrouwen terug te geven, hebben ze nu weeral iets nieuws bedacht. HP brengt nu digitale camera’s uit met een slimming feature. M.a.w. een optie waardoor de genomen foto al onmiddellijk bewerkt wordt zodat je er slanker uitziet.
Misschien wel een manier om het probleem van anorexia aan te pakken. Ondanks een paar kilo’s ‘teveel’ lijk je op de foto perfect. Maar wat doet dit voor het beeld van de vrouw? De realiteit wordt vervangen door een droombeeld dat enkel in de digitale wereld bestaat. Haar eigen, echte beeltenis is niet goed genoeg meer en wordt bijgewerkt nog voor ze er zelf een oordeel heeft over kunnen vellen. Nu nog ‘verslankende’ spiegels, brillen en lenzen en niemand hoeft de realiteit ooit nog onder ogen te zien. We gaan een toekomst tegemoet waarin iedere vrouw eruit ziet als een uitgemergeld tienermeisje, een aantal ‘uitverkorenen’ in het echt, de rest digitaal. Rubens draait zich om in zijn graf…
test Filed under frustrie Buffie | Comments (5)5 Responses to “Digitaal vermageren”
Leave a Reply
van mij mag er best een laagje spek op zitten.
Dikke kus en dito knuffel!
Ik vind het grof. Het is als vrouw zooo moeilijk om je goed te voelen in je vel als je niet de perfecte maten hebt. Ik heb het geluk om zonder al te veel moeite in de middenmoot van mijn normale bmi te blijven hangen, en zelfs ik moet vaak vechten tegen de aandrang mijn buik in te trekken… Verdorie, kijk eens naar de gemiddelde vrouw: 99% heeft een buikje, 99% heeft cellulitis, 99% heeft geen fantastisch strakke billen en een onberispelijke huid en stevige voluptueuze borsten. Maar de hele maatschappij is erop gericht dat vrouwen die een maat hebben groter dan 38, dik zijn. En aangezien wij vrouwen zelf ook deel uitmaken van die maatschappij, worden we er ook door beïnvloed en voelen we ons allemaal wel eens te dik (of te klein, of te groot, of vinden we dat we te kleine of te grote borsten hebben, enzovoort). Jammer, jammer! En de enigen die er substantieel iets kunnen aan doen, zijn net die mode-ontwerpers en reclamemensen, en die maken het steeds erger. Grrr!
[...] Dit artikel haalde de feministe in mij naar boven. [...]
Ik vind het erg dat mijn nichje van 8 (!) geen kort(er) rokje wil aandoen omdat ze zich te dik vindt, en het is dus echt een magere spriet…