Allé vooruit
Ik ben nu een meisje van 30…
We geven er een lap op vandaag!
29+1
Morgen is het al zover, dan word ik dertig jaar en ik heb het daar best moeilijk mee.
Een heel klein beetje moeilijk omdat er dan geen 2 meer voorstaat en je dus niet helemaal meer – maar toch nog een klein beetje? – behoort tot de groep van de ‘jongeren’.
Veel moeilijker omdat ik deze week tot het besef kwam dat er al een heel stuk leven voorbij is. Al dertig jaar en die dertig zijn veel te snel gegaan. Het lijkt alsof ik gisteren als klein meisje in mijn bed gekropen ben en vanmorgen wakker werd in het lichaam van een volwassen vrouw.
Waar zijn al die jaren daartussen naartoe? De fijne tijd in Genk toen ik nog naar de lagere school ging en ik ieder jaar met mijn verjaardag heel de klas mocht uitnodigen om frietjes te komen eten in de zaak van mijn ouders. Ik herinner me ook nog de strenge winters toen en dat papa me dan hielp om een sneeuwman te maken die groter was dan ikzelf. Mijn beste vriendin die ook mijn buurmeisje was en waarmee ik dagelijks van en naar school fietste. De kakigroene Fiat Uno van mijn mama. Op mijn negen jaar verhuizen van Genk naar Sterrebeek. Met Pieter, mijn kanarie, mee in de vrachtwagen van de verhuisfirma. De nieuwe kinderen in de klas die me maar vreemd aankeken vanwege mijn Limburgs accent. Mijn eerste les Frans. De grote ontdekkingsreizen met mama en papa naar Californië, Florida, de Bahamas. Mijn eerste vakantielief. Op 17-jarige leeftijd helemaal alleen naar Washington DC waar ik er een tweede mama en papa bijkreeg. Van een kleine slaapkamer met stapelbed naar mijn eigen studio. Mezelf en mijn interesses verder ontdekken en ontwikkelen aan de VUB. Maar altijd mama en papa en het warme nest waar ik thuis hoorde.
Dat nest is er nog steeds maar ik heb mijn vleugels uitgeslaan. Het ongeregelde leven aan de universiteit maakte plaats voor een vaste job. Een eigen huis. Getrouwd.
En plots ben je geen kind meer en ga je op je eigen benen staan. Je leven komt in een stroomversnelling en er is nog maar weinig tijd om stil te staan bij de jaren die al voorbij zijn. Iedereen is gefocust op zijn of haar succes. Naarmate je ouder wordt dien je daar mee bezig te zijn en wordt er vooral daar ook over gepraat. Carrière maken, een groter huis, een betere auto. Je bent zogezegd wat je hebt. In de media worden we er dagelijks mee bestookt.
Maar nooit wordt er stilgestaan bij de tijd die langzaam maar zeker door je vingers blijft glippen. Dat vorig jaar nog maar een vage herinnering is. Je kindertijd wat fotoalbums en een versleten teddybeer. Als ik er aan terugdenk dan krijg ik altijd even een krop in mijn keel. Alles was zo warm en simpel toen. Maar het is voorbij en komt nooit meer terug. Pure melancholie, ik weet het. Maar het bepaalt wie ik ben. Al bijna dertig jaar.
En als ik mezelf iets zou mogen toewensen voor mijn verjaardag dan zou het zijn dat de tijd toch was trager vooruit zou gaan. Want ik ben nog niet klaar om ouder te worden, laat staan om de mensen waar ik van hou ouder te zien worden. Want diep vanbinnen ben ik nog steeds dat kleine meisje dat ‘s nachts voor het slapengaan haar beer dicht tegen haar aandrukt. In de hoop dat hij haar zou beschermen voor alles wat pijn,doet, zoals volwassen worden…
Kleerkast
Weet er iemand wie de stylist is voor de nieuwe één-serie ‘Katarakt’?
Ik ben helemaal weg van de kledij die het hoofdpersonage, Elisabeth Donkers, draagt.
Iemand een idee van welk merk haar kleren zijn?
Mijn kleerkast en portemonnee danken u!
Een welgemeende dank u!
Ziek zijn: het maakt iets te vaak een vast onderdeel uit van mijn leven sinds eind november.
Alles begon met een zware verkoudheid die zich zo danig manifesteerde dat ik tot 2 weken toe mijn stem volledig kwijt was en tot niet meer in staat was dan doodmoe op de zetel liggen. De eerste dosis antibiotica werd toegediend. Gelukkig kwam mijn stem net op tijd terug om de nieuwe Samson & Gert Kerstshow mee op te starten.
Alleen was mijn lichaam het daar blijkbaar niet zo mee eens en trakteerde mij op oudejaarsavond met een nieuwe onaangename kwaal. Deze kreeg ging mijn lijf zo ver dat ik eergisteren werd opgenomen in het ziekenhuis voor observatie en verder onderzoek. Het verdict: een blaasontsteking met beginnende nierontsteking die erg pijnlijke steken in de streek van mijn appendix veroorzaakte. Na 4 infusen antibiotica en lang wachten (want slapen in een ziekenhuis gaat me niet zo goed af) ben ik ondertussen terug thuis. Home sweet home, niets zo goed als thuis. Het lijf rust, krijgt opnieuw een week antibiotica toegediend en zou er dan terug bovenop moeten zijn. En hopelijk zo goed dat ik de rest van het jaar gespaard blijf van kwalen en ziektes want ik heb mijn deel nu wel gehad.
Aan ziek zijn is er echter ook een aangenaam kant. Ik word verwend met een hoop telefoontjes en lieve sms’jes van vrienden en collega’s die hun bezorgdheid uitdrukken. Als je ziek bent leer je je ware vrienden kennen en dat blijkt. Via deze weg wil ik iedereen nog eens bedanken die het zo goed met me voor heeft. Dat doet erg veel deugd en ik ben er van overtuigd dat dat het genezingsproces enkel maar kan bevorderen!
Gelukkig nieuwjaar!
..dat al jullie wensen mogen uitkomen en vooral ook een goede gezondheid!
Santé!