Rahhmmmmsey!
OK, ik geef me over. Ik ben geen Elle-lezeres maar toch ook helemaal wild van Ramsey Nasr. Zijn gedichten, de manier waarop hij ze – en andermans gedichten – kan voordragen, zijn Nederlandse accent met hier en daar een notie van het Vlaams, zijn grapjes, zijn wilde haardos en doordringende ogen. Als ik hem zie dan vergeet ik even dat ik getrouwd ben en sinds kort een kind heb. Dan denk ik soms aan heel ondeugende dingen…en leuk dat dat is 
slaaphulpjes
Sophia heeft een lastig dagje vandaag. Ze wil maar niet slapen. Vanaf het moment dat ik haar in haar bedje leg zet ze haar sirene open. Honger heeft ze niet. De pamper is droog. Ze stampt niet en ik hoor geen gerommel in haar darmen dus krampen zijn het ook niet. Slechts 2 dingen weten haar slaap op te wekken:
1. een uitje in de maxi cosi naar de Delhaize
2. dicht tegen me aan in de draagdoek bengelen terwijl ik in huis een paar kleine klusje doe
Leve maxi cosi’s & draagdoeken!
Thuis met twee
Het gaat best goed zo thuis met zijn tweetjes. De dagen krijgen langzaam aan een vast ritme. Dat ritme wordt natuurlijk bepaald door Sophia. ‘s ochtends tot een uur of twee slaapt ze als een roos. Van twee tot vijf is ze erg actief en drinkt ze bijna om het half uur aan de borst. Vervolgens doet ze weer een goed dutje van een uur of drie en daar maak ik ook gebruik van om hetzelfde te doen.
Fysiek voel ik me steeds beter en slaag ik erin dagelijks toch een klein klusje in huis te doen. Voor de grote kuis- en strijkwerken kan ik rekenen op mijn ouders, de schatten. Ik begin nu te hopen op een droge, zonnige dag zodat ik met Sophia eens een stevige wandeling kan gaan maken. Dat zal ook deugd gaan doen!
Nieuwe uitdaging
Het leven zit vol uitdagingen en met een extra mensje in huis valt er elke dag wel iets nieuws te beleven. Sophia is ondertussen al 2 weken en 1 dag jong en vanaf morgen start weer een nieuwe episode in zowel haar als mijn leven. Want vanaf morgen zit mijn liefste zijn vaderschapsverlof er helemaal op. Dat betekent dat Sophia en ik er vanaf morgen overdag ‘alleen’ voor staan.
Afschrikken doet me dat niet, ik kijk er in zekere zin zelfs naar uit. Overdag zal het een pak rustiger zijn in huis want bezoek hebben we enkel op de agenda staan als we met ons drietjes samen zijn. Ik ga dus de tijd hebben om mijn dagelijks dutje te doen, wat tot nu toe niet zo evident was met al die lieve mensen die naar ons huis getrokken werden door de ‘babymagneet’.
Daarnaast zal ik ook terug op mijn eigen benen moeten gaan staan, mijn eigen draai weer moeten gaan vinden in dit nieuwe leven als mama. De afgelopen 2 weken werd ik daarin fantastisch bijgestaan door mijn liefste. Hij heeft gekookt, de afwas gedaan, boodschappen gedaan, wasmachines gedraaid, het huis op orde gehouden, mij en Sophia op alle mogelijke manieren in de watten gelegd en dat allemaal met heel veel liefde. Ik zal het nog maar eens zeggen: ik heb de beste en de liefste man van de hele wereld! Maar vanaf morgen neem ik het heft ook stilaan terug in handen. Heel langzaam maar zeker zal dat wel gaan lukken, al is alle begin moeilijk natuurlijk.
Lekker!
De hele hype rond de speculoospasta was niet aan mij besteed. Maar nu is er wel iets anders nieuws in de winkelrekken waar ik helemaal wild van word: chocodelice. Honing met chocolade en hazelnoten, overheerlijk gewoon!