Doffe ellende
De pediater bij Kind & Gezin had gelijk. Drie maanden na de bevalling is het zwangerschapshormoon bijna volledig verdwenen uit je lijf. Eén van de gevolgen hiervan is dat je last krijgt van haaruitval. Dat is zowel bij Sophia – gelukkig maar een heel klein beetje – als bij mezelf merkbaar.
Telkens ik mijn haar kam of was, komen er wat meer haren mee dan voorheen. Nu, ik heb wel een goeie kop haar dus dat is het probleem niet. Maar naast die haaruitval is mijn haar momenteel ook erg dof. Ik gebruik nochtans altijd balsem nadat ik het gewassen heb en toch voelt het soms aan alsof ik een strobaal op mijn hoofd heb. Doordat het droog is zitten er ook veel makkelijker knopen in en dat is ook alles behalve aangenaam.
Ik bedwing mijn lange krullende haar nu door het in een staart te doen, dan heb ik er nog het minste last van. Maar dat gaat na een tijdje ook vervelen.
Iemand tips om van die doffe ellende af te geraken?
Liedjes zingen
Sophia vindt het geweldig als ik een liedje voor haar zing. Dan kijkt en luistert ze heel aandachtig. Wanneer het liedje gedaan is beloont ze me met een lieve schaterlach. Nog mama, nog!
Voorlopig put ik uit ‘mijn’ Studio 100 catalogus…en uit mijn eigen kindjestijd…
Op de barricade
Kaat schreef er deze week een stukje over. Vervolgens ging Licht in de duisternis er ook verder op in. Over vrouwen, werken en kinderen en hoe moeilijk dat allemaal te combineren is. Binnen een dikke 2 weken ga ik dat voor het eerst aan de lijve ondervinden want dan ga ik terug aan de slag.
Ik heb er een heel dubbel gevoel bij. Enerzijds ben ik blij dat ik terug kan gaan werken want het geeft me zoveel voldoening. Dag in dag uit thuis zijn, het huishouden doen en voor Sophia zorgen is fijn maar ik zou er mijn honger niet mee kunnen stillen. Anderzijds springen de tranen in mijn ogen als ik denk aan die eerste werkdag waarop ik Sophia bij de onthaalmoeder zal afzetten. Mijn lieve kleine meisje, waar ik de afgelopen 4 maanden zo’n hechte band mee heb opgebouwd, ga ik dan voor het eerst een beetje moeten loslaten..en dat doet nu al pijn.
Vervolgens wordt het zoeken naar een goede balans tussen werk en gezin…geen sinecure volgens de bloggende vrouwen waar ik hierboven naar verwijs. Gisteren, tijdens het avondmaal, schoot de volgende gedachte door mijn hoofd:
Wij leven vandaag in een maatschappij waar hard werken de maatstaf is geworden. Wie niet meedraait in deze dolle wereld valt er een beetje buiten, zo ook de huismoeder, ondanks het feit dat ook zij keihard werken. Buiten deeltijds werk zijn er amper mogelijkheden voor moeders – en nog minder voor vaders!!! – om werk en gezin op een aangenamere manier te combineren.
Zou één van de oorzaken hiervan kunnen zijn dat, op enkele uitzonderingen na, alle hoge postjes, waar zulke beslissingen genomen worden, bezet zijn door mannen. Echte carrièregerichte mannen die door het harde en vele werk zelf amper tijd hebben voor hun gezin en de noodzaak van een beter evenwicht dus niet aan de lijve ondervinden? Mannen met zulke hoge lonen dat hun vrouwen het zich gerust kunnen permitteren van met de kinderen thuis te blijven, als ze dat zouden willen. Waarom zouden deze mensen gaan pleiten voor een flexibeler werkregime als ze de nood hiervoor niet zelf voelen?
Aanstaande maandag en dinsdag behandelt de BBC reeks ‘The trouble with working women’ een deel van deze problematiek. Ik ga zeker kijken en ben benieuwd tot welke conclusies zij komen.
Filed under buffie en baby's | Comment (0)Navelstaarderij
Langs welke kant je Grimbergen ook inrijdt, overal staan er borden van het Vlaams Belang. Ze misbruiken tegenwoordig zelfs goedlachse kindjes en plaatsen er dan een slogan naast: ‘Dit is ons land’.
Het Laatste Nieuws pakt uit met een reclamecampagne met allerhande BV’s die de voorkeur geven aan nieuws uit eigen regio.
Wie naar Het Nieuws op VTM kijkt merkt al snel op dat vooral Vlaams nieuws heel wat zendtijd krijgt. Internationale items worden terloops wel eens vermeld. Honderduizenden vluchtelingen in Afghanistan zijn lang niet zo interessant als een item over spetterplaten tegen wildplassers.
Wat een navelstaarderij!
We leven in het jaar 2009. Via het internet reis je zo de hele wereld rond. Nooit tevoren was de wereld zo klein en kan je op alle mogelijke manieren kennis maken met andere culturen, talen, gewoontes.
Onze manier is de evidentste maar daarom toch niet altijd de beste…Je kan altijd leren van iets eens helemaal anders aan te pakken.
Open je ogen en kijk om je heen. De wereld is een dorp met oneindig veel mogelijkheden.
België zou België niet zijn zonder al die invloeden van buiten onze landsgrenzen.
Bakkersvrouw
Minimum één keer per week bakt mijn liefste ‘s avonds vers brood. Niet met een vooraf samengestelde mix en een broodmachine, maar met granen en meel en een hoop gekneed. Wanneer ik de volgende ochtend opsta geurt het hele huis dan net zoals in een bakkerij. Het is dan mijn taak om het brood te snijden, in zakjes te doen en de nodige voorraad in te vriezen voor later gebruik..net zoals een echte bakkerin…en dan moet ik altijd lachen omdat het me doet denken aan ‘Het uur van de prutser‘ van Wim Helsen….Trouwens de eerste voorstelling en het allereerste uitstapje dat liefste en ik gemaakt hebben na de geboorte van Sophia.
Filed under buffie naar theater, buffie's leven | Comment (0)