En dan opeens is alles gedaan. 30 jaar. Een zoontje van 3. Een fucking kanker die heel je lijf in beslag neemt. Eerst was er nog hoop met chemo waar ze rotmisselijk van werd. In augustus moest ze horen dat ook dat niet zou werken. Ze schatten nog 3 à 6 maanden. Uiteindelijk zijn het er amper 2 geworden.
Vorige maand sprokkelde ze elk restje energie in haar lijf nog samen en straalde ze op de trouw van een vriendin. De weken die daarop volgden ging het veel te snel. Een glasheldere geest in een aftakelend lichaam. Je weet dat het telefoontje komen zal maar toch blijf je hopen op een mirakel, ook al weet je dat het niet kan. Sinds gisteravond is ze niet meer…
Je gaat in pauze. Alles wordt oorverdovend stil. Voor haar is er nu niets meer. 30 jaar en nu al niets meer. Het is niet te vatten. Het is vooral niet eerlijk, onbegrijpelijk.
Op de vub hebben we veel gelachen samen, veel gefeest. Er was caipirinha, Braziliaanse muziek, Misia. Allemaal dingen die onlosmakelijk met haar verbonden zijn. ‘Zijn’ want ergens laat ik haar nooit los en zal ik nog op talloze momenten aan haar denken. Haar lachende gezicht zien.
Iedereen noemde haar een sterke madam. Een straffe madam. Dat was ze ook maar diep in haar binnenste moet ze ook erg bang geweest zijn. Zo jong en willen leven maar in een lijf zitten dat het opgeeft. Ik kan me niet voorstellen hoe dat moet voelen. Ik zou ook bang zijn.
En dan sta je ‘s avonds aan het bedje van je dochter en zie je hoe ze vredig ligt te slapen. En dan voel ik haar pijn om zoiets moois en breekbaars achter te moeten laten. Dan schreeuwt je hart.
Alles is nu voorbij voor haar. Ik hoop dat ze rust gevonden heeft. Dat het geschreeuw dan ook stopt.
Zou er nog iets zijn, ergens? Of is dit het?
Dat ze met haar warme hart mag waken over haar zoontje. Dat hij mag opgroeien tot een mooi mens, net zoals zijn mama. Dat haar ouders en familie hier ooit over geraken. Dat zal nooit lukken, maar dat ze op een dag terug met een lach aan haar mogen denken.
En dat ze nu boven op een wolk op ons mag neerkijken en zien dat het allemaal wel goed komt.
3 Responses to “”
Leave a Reply
Vreselijk… zo jong nog, en dat zoontje…
Ik wens je heel veel sterkte.
Om stil van te worden. Dit zou niemand mogen overkomen… Sterkte aan alle vriendinnen ook!
Inderdaad, om stil van te worden.
Veel sterkte zeg!