Hoe het allemaal begon…
Waar facebook niet allemaal goed voor is! Toevallig zie ik op iemand zijn pagina een verwijzing naar Xanadu. Juist ja Xanadu! Die film was ik ondertussen helemaal vergeten, maar god was ik daar gek van als kind. Ik herinner me nog erg vaag het verhaal. Hier en daar een flard over rolschaatsen, een muurschildering die tot leven komt, Olivia Newton John, iets science-fiction achtig (want Olivia werd dan plots ‘upgebeamd’ of zoiets) en natuurlijk die geweldige titeltrack. Dat witte jurkje met die cowboylaarsjes, zo wou ik er ook uitzien! Sentiment tot en met! Het was iets tussen film en musical en sindsdien was de combinatie zang, dans en acteren in films een beetje heilig voor mij. Magisch zelfs…en wie weet is het toen voor mij allemaal begonnen. Ik word er weer helemaal instant gelukkig van.
En wist ik – toen, in 1980 – veel dat de fantastische Gene Kelly in die film meedeed!
Over Gene Kelly en rolschaatsen gesproken: die mens kon er wat van!
Maar om af te sluiten mag ik jullie het meest dromerige Xanadu-nummer niet onthouden natuurlijk.
..en nu droom ik weer weg…
test Filed under buffie in het klein | Comments (2)2 Responses to “Hoe het allemaal begon…”
Leave a Reply
De jaren ’80 waren toch geweldig, hé!
Buf, toch. Je wordt prematuur oud. Je amuseert je door in de achteruitkijkspiegel te gluren. Typisch verschijnsel bij het ouder worden. Mag zich bovenal niet op jonge leeftijd voordoen.
Kijk vooruit. Waar kan ik in meedraaien, waar kan mijn kind later in meedraien?
Wijze raad van, tja, zeker nonkel Bernard