Terrible 2

Het is gedichtendag en Sophia is onhandelbaar. Mijn oh zo lieve kindje is sinds ze 2 werd soms onherkenbaar. Dan komt er plots een duiveltje naar boven dat schopt en tiert en roept en vooral niet wil luisteren. Soms denk ik dat ze schizofreen is, zo snel kan haar humeur omslaan van poeslief naar monsterlijk boos.
Ik probeer dan goede raad op te volgen en rustig te blijven, geduld te hebben, haar zonder zelf veel kabaal te maken in de hoek te zetten. Maar bij momenten moet ik dan heel hard op mijn tanden bijten want liefst van al zou ik haar dan achter het behang plakken.
Wat heb ik toch misdaan dat ze zich nu zo gedraagd? Ben ik te toegevend geweest, of misschien te streng? Iedereen zegt dat het normaal is en dat het er wel uit zal groeien…mijn mooiste en liefste kind van de wereld, waar is ze bij momenten toch naartoe?

Ik heb dus een heel kort maar zeer toepasselijk gedichtje gekozen voor vandaag:

Ik ben twee
en ik zeg nee

2 thoughts on “Terrible 2

  1. 🙂
    Héél herkenbaar indeed. Vooral ook dat ge u afvraagt of het aan u ligt, wat ge misdaan hebt. Niets dus. Het komt allemaal wel weer goed 🙂

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *