Tikkende tijdbom

Gisteren had ik geen al te beste dag. Ik was er zwaar van overtuigd dat de baby op 27 juni geboren zou worden. Toen dat een hele dag uitbleef, in combinatie met extreme temperaturen die ervoor zorgden dat ik amper onder de voeten uit kon en nog amper voeten had – het waren eerder een soort van olifantenklompen – zakte mijn humeur onder nul. Maar wat wil je, met al die volkswijsheden die beweren dat een tweede nooit zo lang op zich laat wachten en meestal vlotter komt. Plus een gynaecoloog die vorige week rustig voorspelde dat het wel voor begin deze week zou zijn en ikzelf overtuigd was van 27 juni als d-day.
Maar gedaan met het wachten en zuchten. Vandaag is het al minder warm en ik kijk uit naar de stevige douche die de natuur ons gaat bezorgen. Vanaf nu berust ik in de situatie. Het kind zal wel komen, er is er nog nooit eentje blijven zitten. En ondertussen stik ik lekker verder, vandaag dan maar een pennenzak. En wie weet begin ik dan ook nog aan een fotoboek, want daarmee sta ik ook weer hopeloos achter. Zoals ik al een eeuw achter stond in het herinneringenboekje van Sophia dat ik gisteren, ondanks enorme moodswings, toch heb weten bijwerken.
Overtijd gaan heeft dus ook zo zijn voordelen. Achterstallige jobkes worden probleemloos ingehaald…ik ben een tikkende tijdbom and proud of it!

One thought on “Tikkende tijdbom

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *