Buffie en het lange wachten

Sollicitatiebrieven schrijven, dat is hard werken. Dat vergt een inspanning.
Ik wil dat dan ook goed doen. Ik heb dus geen standaardbrief die ik naar gelang het bedrijf wat aanpas. Ik begin telkens opnieuw met een leeg, wit scherm en stel me voor aanvang een tiental keer de vraag waarom ik deze job graag zou willen. Het antwoord probeer ik zo goed mogelijk te formuleren.
Ik tracht origineel uit de hoek te komen in de hoop op te vallen in een mailbox vol kandidaten.
Ik lees alles meermaals zorgvuldig na vooraleer op ‘verzenden’ te klikken.
Maar eenmaal geklikt dan valt mijn ‘werk’ stil. Dan volgt het lange wachten. Soms eindeloos wachten op enig teken van leven vanuit die andere mailbox.
Is mijn mail goed aangekomen? Een week gaat voorbij. Zouden ze al iemand aangeworven hebben of zijn ze nog steeds een eerste selectie aan het maken? Drie weken. Ga ik ooit reactie krijgen, al is het maar dat ik niet geschikt was voor de job? Een maand.
Het is gissen en wachten en nog langer wachten.
Van één enkel bedrijf kreeg ik tot nu toe een automatische reply dat mijn mail goed aangekomen is en dat ik, als ik geschikt ben, binnen de 3 weken gecontacteerd zal worden. Awel, je weet niet hoe zeer ik die mail apprecieer. Ik weet ten minste van iets. Wat meer is dan ik van een hoop anderen ooit zal weten.

One thought on “Buffie en het lange wachten

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *