Buffie pakt driftbuien aan

Die oudste dochter van ons dat is een schat van een kind. Echt, soms zou ik ze zo willen opeten, als ze naar me lacht met haar karbonkels van ogen. Jammer genoeg heeft ze ook al eens een slechter moment. Het kind is twee, bijna drie en zit middenin haar peuterpubertijd. Volgens sommigen zou dit erger zij dan de tienerpubertijd. Laten we het hopen want die van ons, die kan er wat van. Vooral op momenten waarop er iets ‘moet’ en er een zekere tijdsdruk aan gebonden is, dan kan ze helemaal door het lint gaan. Het begint met een aanhoudend zeurderig toontje en mondt vervolgens uit in een serieuze schreeuwpartij waarbij ze zichzelf op de grond smijt en al. Zoals een echte drama queen. Ik zou ze dan graag achter het behang plakken uit frustratie.
De hel barstte hier de afgelopen ochtenden regelmatig los. Opstaan om het kind op tijd klaar te krijgen om naar school te gaan, hoezee, wat een feest! Zeuren, wenen, roepen, op slow motion modus overgaan. Alle registers trekt ze open om onze ochtenden van gezellig samen zijn om te toveren in een hel vol frustratie en ergernis. Het kon zo niet meer voort. Dus las ik het één en ander op internet en heb ik een actieplan opgezet. Ik test momenteel twee technieken op het kind uit.
Techniek 1 is het kind afleiden zodat ze de behoefte niet voelt om te gaan revolteren tegen enige zin van verplichting, structuur, etc. Dus mag ze ‘s morgens een boekje kiezen uit de kast dat ze dan leest tijdens het hele ochtendprogramma: pipi doen, aankleden, fles drinken, boke eten, jas aandoen en flink in de auto stappen. Tot nu toe werkt dat schitterend, al heeft ze soms geen zin in een boekje maar dan kan een beertje of ander speeltje ook helpen.
Tegen dat haar fles leeg is, is de meest riskante fase achter de rug en vergeet ze het speeltje/boekje en huppelt ze vrolijk mee naar school. Wij kunnen weer lachen want we voelen ons niet meer mentaal uitgeput na een hele ochtend gemor en gezeur. En Sophia heeft daar ook alleen maar baat bij.
Techniek 2 is vanaf het moment dat ze begint te krijsen haar straal te negeren. De aandachtsknop gaat dan helemaal uit. Hierdoor ebt de frustratie bij ons weg en schrikt Sophia zo van onze reactie dat het krijsen al snel stopt. Ook deze techniek werd meermaals getest en werkt wonderwel goed.
Ik zeg niet dat alles nu rozengeur en maneschijn is. Zo nu en dan weet het kind nog steeds het bloed van onder onze nagels te halen, maar omdat het minder voorvalt zijn wij er ook beter tegen gewapend. En zeg nu zelf een kind met karakter is toch vele leuker en interessanter dan zo een braaf seuteke dat over zich heen laat lopen, niet?
Ondertussen zijn alle tips van vaders en moeders van kinderen met een ‘keikopke’ steeds welkom. Wij testen ze graag uit op ons exemplaar.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *