#wijvenweek: de kleine kantjes van ontzwangeren

Ze zeggen dat een lijf negen maanden tot een jaar nodig heeft om zich te ‘herstellen’ na een zwangerschap. Ja, er zijn vrouwen die bevallen en waaraan je vlak erna niet meer ziet dat er een baby heeft in gezeten. Maar dat zijn eerder uitzonderingen en dat type vrouw waarvan je denkt ‘hoe is het mogelijk dat daar ooit een kind uitgekomen is’. Je zal dus wel al door hebben dat ik niet tot dat uitzonderlijke ras van de supervrouw behoor. Acht en een halve maand na de geboorte van mijn tweede dochter ben ik nog steeds in het proces van het ontzwangeren en laat ons zeggen dat dat proces nog wel een hele tijd zal duren.
Het begint vlak na de geboorte van uw kind. Na een fantastische zwangerschap waarin je amper last had van kwaaltjes en iedereen je prees ‘omdat je er toch zo stralend mooi uitzag’ wordt er plots niet meer naar je omgekeken. Je kamer wordt overladen met bezoekers en cadeautjes enkel en alleen voor de baby. Met een beetje geluk heb je een mooi kind op de wereld gezet en krijg je heel de dag door complimentjes over hoe mooi je baby wel niet is. Zo schattig. Precies de mama. Maar die vergelijking gaat op dat moment alles behalve op. Na een bevalling van een 5-tal uur – en believe me, dat is snel, dus ik prijs me gelukkig -, in mijn geval 2 maal zonder epidurale – pas op, ik heb er naar gevraagd, gesmeekt zelfs maar de vroedvrouw stelde het telkens zo lang uit dat het de moeite niet meer was -, al uw energie uit uw lijf geperst te hebben zie je er niet meer zo stralend uit. Je bent moe, uitgeput en het enige dat je overeind houdt is het kleine wonder dat je in je armen houdt. Een weerloos mensenkind dat zonder jouw zorg en aandacht zelfs het einde van de dag niet zou halen. Je vergeet de pijn en vermoeidheid en stort je vol overgave op je nieuwe rol als moeder. Dat houdt de eerste weken vooral in om de 2 à 3 uur pampers verversen en het kindje eten geven. In mijn geval deed ik dat de eerst maal met de borst, de tweede maal met de fles – de reden hiervoor kan nog eens een onderwerp zijn voor een volgende post, wie weet. En ja, ook ‘s nachts heeft uw kind honger en gaat het voederen dus gewoon door. Een vrouwenlijf is in die zin wel wonderbaarlijk want om de één of andere reden heb je daar dus geen moeite mee, dat je om de 3 uur uw bed uit moet. Je doet dat gewoon en je voelt je overdag zelfs nog redelijk goed, denk je….tot je zoveel maanden later de foto’s ziet uit die periode en beseft dat je er echt niet uit zag. Gezwollen gezicht, doorgezakte buik die nog net iets te prominent aanwezig is, oververmoeide blik.
Maar met een beetje geluk begint je kind na een week of 10 al aardig door te slapen en mag je zelf voor het eerst ook wat bijslapen. Man, man, man, je weet niet hoe blij je dan bent, dat je nu eens 5 uur ipv 3 uur kan blijven liggen. Al heeft één van je zintuigen ondertussen een ander supersonisch talent ontwikkeld. Je krijgt namelijk oren die zo overgevoelig zijn afgestemd dat je zelfs vlak voordat je baby haar mond opendoet om te beginnen wenen klaarwakker bent en naast de wieg staat…terwijl je man gewoon rustig verder slaapt. Trouwens, na 3 jaar en een maand, mag ik stellen dat mijn oren nog steeds elke bijna geruisloze ademhaling detecteren en me wakker schudden indien nodig – of vaak ook indien niet nodig – ….terwijl de man gewoon rustig doorslaapt. Een cadeau voor het leven, me dunkt!
Maar het kind slaapt en is rustig. Hoezee, er breekt een tijd aan waarin je weer wat aandacht aan jezelf mag gaan besteden! Weg met de comfy trainingsbroeken en borstvoedingst-shirts vol vlekken die je er niet meer uit krijgt omdat je borsten iedere nacht lekken. Met een beetje geluk pas je weer in je oude jeans en kan je genieten van een lekkere warme douche die niet onderbroken wordt door een huilende baby. Je wast je haren en plots zit er meer haar in je hand, dan shampoo op je hoofd. Je bent 3 à 4 maanden geleden bevallen en dus de hoogste tijd voor je zwangerschapshormoon om je lichaam te verlaten en de volgende fase in de ‘aftakeling’ te doorstaan. Want geen zwangerschapshormoon meer betekent de terugkeer van dof haar en, nog veel erger, massale haaruitval. Ik heb het niet over een plukje hier en daar. Nee, heelder afvoerputjes per wasbeurt. En wanneer je na een paar weken denkt dat het nu echt wel zal stoppen, want er blijft amper nog iets over, dan nog gaat het een hele tijd door. Tot je haar zo dun is dat je je hoofdhuid door je haar heen kan zien. Heb ik al gezegd dat het daarnaast ook nog eens één doffe ellende is? Alle conditioners geprobeerd, niets dat helpt. Soms voelde ik me alsof ik een halfgeplunderde hooischeur op mijn hoofd had staan. Maar toch ben ik uit wanhoop niet voor een korte coupe gegaan, dat vertikte ik.
Ondertussen ben ik 8 maanden ver en is de haaruitval gestopt, eindelijk. Tussen wat er nog overblijft van mijn lange lokken zitten plukjes korte nieuwe haren. Ik heb weer een ‘vol’ hoofd, al heeft al dat haar niet meer dezelfde kleur. Hier en daar zitten er fijne witte haartjes tussen die in hun eenzaamheid veel meer opvallen dan 10.000 bruine haren bij elkaar. Het is voorlopig nog niet zo erg dat ik naar een kleurshampoo moet grijpen, maar fijn is het ook niet.
Mijn borsten hebben hun gloriejaren ook gehad. Na fris en stevig verworden ze 5 dagen na je bevalling plots tot enorme meloenen waar menig man zeer content mee is. Maar menig vrouw zal beamen dat dat vooral heel veel pijn doet. Zo veel pijn dat je er ‘s nachts zelfs niet op kan liggen. Gelukkig kan een goed drinkend kind dat snel verhelpen, als je dan tenminste geen last krijgt van kloofjes, of, nog erger, een borstonsteking. Been there, done that. Ze zijn niet afgevallen gelukkig, ze zijn er nog steeds. Minder welgevormd dan weleer maar een mooie bh kan veel kwaad verhelpen, gelukkig.
Mijn buik is een ander verhaal. Die heeft serieus afgezien. 2 kinders hebben die ‘uitgeleefd’ en dat laat zijn sporen na. Gelukkig geen striemen, maar alles werd twee maal goed opgerokken. Als ik voor de spiegel sta en ik trek hem in, dan ziet het er een beetje ok uit…maar we hebben nog een lange weg te gaan. Gelukkig bestaan er ook badpakken die helpen verdoezelen zodat ik toch nog een beetje zelfvertrouwen heb wanneer ik me komende zomer aan de zwemvijver zal neervlijen.
Ik zou het nu ook nog kunnen hebben over de ‘warzone’ downunder, je hele hormonenhuishouding die om zeep is, de spier- en gewrichtspijnen ten gevolge van het baby- en maxi-cosigewichtheffen, maar dat ga ik niet doen want dan komt er nooit een einde aan deze post. Plus ik wil de zwangeren onder u niet te veel schrik aanjagen. Nu ja, toch te laat trouwens. Het kind is gemaakt, je moet erdoor, willen of niet. Gelukkig hou je aan al die miserie iets wondermoois over. In mijn geval 2 schatten van kindjes die met één glimlach al het bovenstaande doen verdwijnen/vergeten als sneeuw voor de zon.
Maar je moet het toch maar doen, zelfs herbeginnen nadat je het al een keer allemaal meegemaakt hebt. Topwijven, dat zijn we ja!

test Filed under buffie is een wijf | Comments (3)