Buffie ging naar Jip&Janneke

Vanmiddag had ik een eerste half dagje verlof genomen want ik had plannen met de oudste dochter (opgelet: ze is nog maar 3 dus oud is dat alles behalve!). Onder ons tweetjes een spaghetti gegeten en dan richting CC Westrand voor Jip & Janneke, de mjoezikul.
Hoewel Sophia nog net iets te jong zou zijn voor deze voorstelling heeft ze zich kostelijk geamuseerd. Ze riep luid mee toen Takkie zoek was, moest bij momenten heel hard lachen en klapte stevig in de handjes aan het einde van de voorstelling.
Zelf keek ik mee met mijn wegens-beroep-misvormde oog. Jip&Janneke is visueel een erg mooi vormgegeven voorstelling. Met zeer veel respect en aandacht voor detail heeft men getracht de mooie illustraties uit de boeken tot leven te brengen. De handpoppen van de hoofdpersonages zijn prachtig en doen precies wat ze moeten doen. Ik had ze zo mee naar huis willen nemen. De decors waren eenvoudig maar ingenieus goed in elkaar gestoken. Het plaatje klopte, alleen jammer dat de belichting er niet altijd in slaagde voor net dat tikkeltje extra magie te zorgen.
Ook inhoudelijk zaten er heel wat sterke elementen in deze voorstelling. Het was leuk om heel veel verhaaltjes die we hier lezen voor het slapengaan te herkennen: Jip en Janneke spelen samen, Siep op de kast, grote hond Hector, heel veel ijsjes. Sophia genoot, net zoveel als tijdens ons voorleesmoment ‘s avonds en ze ging helemaal op in de verhaaltjes. Minder overtuigd ben ik van de keuze om ook de ouders van Jip en Janneke een prominente plaats in de mjoezikul te geven. In de boeken blijven ze op de achtergrond en van mij hadden ze dat hier ook wat meer mogen doen. De uitvoerige scènes met de ouders die elkaar ontmoeten, dansen, een liedje zingen over een elektrische wasmachine, ik had er niets mee. Ze werden me ook te veel opgevoerd als olijke, en zelfs een beetje dwaze echtparen terwijl ze in de verhalen voor mij juist de rol spelen van nu en dan de kinderen even terecht te wijzen of tot inzichten te brengen. Het viel me ook op dat tijdens de scènes met de ouders het er in de zaal een pak luidruchtiger aan toe ging dan wanneer enkel Jip en Janneke ten tonele verschenen. Het leek de jonge toeschouwers ook minder te boeien. Daarenboven waren de ouderscènes nogal chaotisch. De acteurs riepen wat door elkaar en lieten elkaar niet echt veel ruimte tot spel. Een iets strakkere regie had hier zeker niet gestoord.
Ook de keuze van de liedjes overtuigde mij niet. Hier en daar een muzikaal intermezzo is welkom, zeker met kleine kinderen die nog niet zo een lange concentratiespanne hebben, maar ook hier was ik niet mee. Misschien dat de opgevoerde nummers beter gekend zijn in Nederland en iedereen daar ze luidkeels meezingt, ik kende er geen enkel van en het waren nu ook niet bepaald melodietjes die je uitnodigden om de handen in elkaar te slaan of vrolijk mee te neuriën.
‘Een musical is een toneelstuk dat altijd net iets te lang duurt doordat het wordt onderbroken door dansjes en liedjes’ krijgt Janneke als antwoord op haar vraag tijdens de grand finale wat een musical nu eigenlijk is. Wel, die dansjes en liedjes, die hadden ze er voor mij gewoon uit mogen laten. Ik had genoeg aan de fantastisch mooie poppen – en nog even een eervolle vermelding voor de dame die Jip speelde trouwens -, de sfeervolle decors en de geweldig leuke verhaaltjes van Annie M.G. Schmidt.
Maar wie ben ik? Mijn kind kon de rest van de dag over niets anders meer praten – ‘en die kabouter langbaard die had wel een hele lange baard hè mama’ – dus opdracht geslaagd!

3 thoughts on “Buffie ging naar Jip&Janneke

  1. Voilà, je wordt ook een dagje ouder.
    Misschien vinden kinderen dat geweldig.

    Anyway : J & A voorlezen is het beste wat je kan doen. Het origineel. Kinderen moeten niet enkel met beeld, maar ook & vooral met tekst en de “muziek” die daaraan vasthangt vertrouwd gemaakt worden.

    Het oor wordt nu terzijde geschoven door het beeld. Jammer.

  2. Nog leuker wordt het als je kinderen leren lezen en al die boekjes van Jip en Janneke opnieuw worden boven gehaald. Alleen worden papa en mama nu voorgelezen. Je mag er zeker van zijn we slapen als een roos en dromen van Siep.
    Super!

  3. Voilà, zelf gedaan met ons vijf kinderen, indertijd.

    en Nu? Er zijn reeds drie kleinkinderen,waarvan de ouders weten wat te doen en de grootouders de boekjes klaarhouden.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *