Forza Genk

Een jaar geleden sloeg het noodlot hier toe. Geheel onverwacht werd ik na mijn zwangerschapsverlof ontslagen. Het nieuws sloeg in als een bom. Ik had 4 maanden thuis gezeten en had er weer zoveel zin in en dan krijg je plots een mail dat je niet meer terug moet komen. Ik heb toen een paar maanden in de put gezeten. Er waren veel trieste en duistere dagen. Veel vrienden vertrouwden me toe dat het wel snel weer goed zou komen en dat ik binnen een jaar er weer helemaal bovenop zou zijn. Ik had het er moeilijk mee om dat te geloven en wankelde op de slappe koord van onzekerheid. Weken, maanden moeten wachten op antwoorden op mij sollicitatiebrieven. Slapeloze nachten.
Maar kijk we zijn een later en het gaat heel goed met mij. Al in maart vond ik een nieuwe job. En niet zomaar één, een job die beantwoorde aan al mijn verwachtingen. Ik heb terug perspectief, ik bruis van werklust. Elke dag is een nieuwe ontdekking, een nieuwe kans om bij te leren en verder te ontwikkelen. Ik reis, ik heb leuke collega’s, ik zing weer luidkeels mee met liedjes op de radio. Ik ben terug.
En dan komt het nieuws dat Ford Genk gaat sluiten en komen instant de gevoelens terug waar ik vorig jaar zelf ook door moest. Ongeloof, woede, onzekerheid, angst, amper zelfvertrouwen. Heel Genk voelt zich nu zo en ik voel met hen mee, als ex-lotgenoot, als Genkenaar. Maar ze hebben gelijk op #hautekiet. Limburgers zijn wendbare mensen, harde werkers. Na een tegenslag staan ze terug op en gaan ze er weer tegen aan. Forza Genk, binnen een jaar zal, moet alles ook voor hen beter zijn! Daar duim ik voor.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *