Category Archives: buffie zoekt werk

Laatste dag zonder werk

Morgen is het dan eindelijk zover. Na 4 maanden zwangerschapsverlof en vervolgens, geheel onverwacht, 4 maanden werkloosheid begin ik bij mijn nieuwe werkgever. Ik kijk er heel erg naar uit want het wordt weer niet zomaar een job, maar eentje waar ik me helemaal in kan vinden en waar ik hopelijk heel wat nieuwe uitdagingen op mijn bord zal krijgen.
Ik sta te trappelen om te beginnen maar toch moet ik toegeven dat ik ook wat triest was vandaag. Want morgen eindigt een bijzondere periode van 8 maanden genieten van mijn twee lieve kleine meisjes. Ik had het geluk om Sophia van dichtbij te volgen terwijl ze haar eerste stappen op school zette. Ik kon er altijd voor haar zijn wanneer de bel ging. In de plaats van in de opvang wachten, aten we samen mandarijntjes, koekjes en keken we gezellig naar een ‘sesamstraatje’. We hebben samen veel gekookt, gebakken, gespeeld, genoten en gelachen.
Ondertussen werd Juliette geboren en gedurende 8 maanden kon ook zij genieten van 200 % mama. Want wanneer Sophia naar school was, waren wij bijna altijd samen. Haar eerste lach, eerste keer rollen, eerste keer patatjes, fruitpap, ik heb het intens kunnen meemaken. Als tweede kwam ze overdag altijd op de eerste plaats.
Ondanks de kindervreugde was echter niet elke dag even fijn. Er waren ook veel dagen waarop de druk van de zoektocht naar een nieuwe job te zwaar woog. Dagen waarop ik het niet meer zag zitten omdat ik maar geen reacties kreeg. Dagen dat ik twijfelde aan mezelf en mijn kunnen. Dagen dat ik alleen maar ‘moederde’ en verder geen moment voor mezelf had. Dagen dat het regende, buiten en in mijn hart.
Er was maar één oplossing om uit die sleur te geraken en dat was zo snel mogelijk een nieuwe boeiende job vinden. Want thuiszitten en huismoederke spelen, het zou niets voor mij zijn, hoe graag ik mijn twee spookjes ook zie.
Morgen dus terug aan de slag. Mijn geluk kan niet op, al zal het ook even slikken zijn want ik ga mijn twee meisjes heel hard missen. Hoe een moederhart bloeden kan…
Dankbaarheid voor een nieuwe job maar ook voor de mooie, ook vaak moeilijke, tijd die geweest is. Ze pakken het mij/ons niet meer af!

Wie ben ik?

Een goede vriend raadde me aan om, tijdens mijn zoektocht naar een nieuwe job, eerst en vooral eens terug op zoek te gaan naar mezelf. Wie was ik voor ik aan mijn eerste job begon (ja, dat was nog altijd mijn eerste job, daar waar ze me ontslagen hebben)? Hoe stond ik toen in het leven? Wat waren mijn interesses? Waar hield ik me graag mee bezig?
Want eenmaal je werkt ga je je meer focussen op interesses die met je job samen gaan en verdwijnt de rest een beetje naar de achtergrond.
Ik doe dus een oefening ‘mezelf herontdekken’ en heb daarom een vraag aan u, beste lezer. Ik weet, de laatste tijd komen jullie niet meer in zulke grote getalen (want het was hier lang stil, I know). En de meeste houden zich dan in stilte bezig, zonder al te veel commentaar na te laten. Maar voor één keertje hoop ik dat dat anders zal zijn. En daarom vraag ik, jij, die hier al jaren langskomt en meeleest: hoe ervaar/lees/zie je mij?
Ik vraag niet veel, met 3 woorden ben ik al blij.
Benieuwd naar wat jullie hier opvalt. Het zal me zeker weer wat verder helpen.

Multitasken

– En wat zijn uw sterkte punten mevrouw?
– ik kan goed organiseren en plannen

Vandaag hiervan nog eens het levende bewijs geleverd. Deze voormiddag op een dik uurke tijd én de baby verzorgd én geëntertaind, ondertussen verse tomatensoep met balletjes en spaghetti gemaakt, patatjes voor Juliette gemaakt – met dank aan de Babycook -, de tafel gezet en wat was gedaan. Toen Sophia thuis kwam was alles warm en klaar om samen lekker op te smullen.
Huisvrouw zijn, dat is niets anders dan multitasken mevrouw!

Multitasken

Off day

Vandaag heb ik een off day. Ik ben het jaar anders goed begonnen. Op nieuwjaarsavond, vlak voor middernacht ben ik heel even gecrasht. Toen heb ik geweend en gevloekt op mijn ex-werkgever met de gedachte ik laat het achter in 2011.
1 januari opgestaan en met het voornemen gestart om iedere morgen samen met mijn liefste op te staan om goed aan de dag te beginnen en er het beste uit te halen.
Vroeger deed ik dat niet. Dan stond ik mee op om Sophia klaar te maken voor school om vervolgens nog een dutje te doen. Maar dan zijn je dagen kort. Want een 6 maanden jonge baby in huis dat vraagt ook nog een hoop zorg en dus tijd die je niet aan andere dingen kan besteden. Vroeg opstaan is de oplossing. Ik heb tijd om op mijn gemak te ontbijten, een douche te pakken, de baby te soigneren en wanneer zij vervolgens aan haar voormiddagdut begint heb ik een tweetal uur me-time. Tijd om werk te zoeken, sollicitatiebrieven te schrijven, wat te surfen, te haken, te naaien, noem maar op.
Maar vanmorgen lukt me dat niet. Ik geraak niet uit mijn pyjama, ik slaag er niet in de tafel af te ruimen. Mijn haar zit slordig en ik moet dringend mijn tanden poetsen. Maar ik weet niet waar beginnen en blijf maar wat rondlummelen. Buiten draait de wereld door, maar hier staat hij een beetje stil. Ik voel me afgesloten en merk geen vooruitgang. Ik wil werk. Ik word zot van het lange wachten op reacties. Ik wil weten waar ik sta. Een nieuwe uitdaging. En ik wil het nu. Mijn geduld is op vandaag en dan zakt de moed me wat in de schoenen. Doorgaans ben ik heel positief ingesteld en durf ik al wegdromen over een aantal vacatures waarop ik reageerde. Leuke jobs die ik mezelf helemaal zie doen. Ik zie het dan al helemaal voor me. Maar het zijn nog steeds dromen. In de realiteit zit ik nog steeds thuis en vandaag valt me dat zwaar. Vandaag kan ik niet zeggen ‘komaan, er weer tegen aan’. Vandaag heb ik die energie even niet.

Buffie en het lange wachten

Sollicitatiebrieven schrijven, dat is hard werken. Dat vergt een inspanning.
Ik wil dat dan ook goed doen. Ik heb dus geen standaardbrief die ik naar gelang het bedrijf wat aanpas. Ik begin telkens opnieuw met een leeg, wit scherm en stel me voor aanvang een tiental keer de vraag waarom ik deze job graag zou willen. Het antwoord probeer ik zo goed mogelijk te formuleren.
Ik tracht origineel uit de hoek te komen in de hoop op te vallen in een mailbox vol kandidaten.
Ik lees alles meermaals zorgvuldig na vooraleer op ‘verzenden’ te klikken.
Maar eenmaal geklikt dan valt mijn ‘werk’ stil. Dan volgt het lange wachten. Soms eindeloos wachten op enig teken van leven vanuit die andere mailbox.
Is mijn mail goed aangekomen? Een week gaat voorbij. Zouden ze al iemand aangeworven hebben of zijn ze nog steeds een eerste selectie aan het maken? Drie weken. Ga ik ooit reactie krijgen, al is het maar dat ik niet geschikt was voor de job? Een maand.
Het is gissen en wachten en nog langer wachten.
Van één enkel bedrijf kreeg ik tot nu toe een automatische reply dat mijn mail goed aangekomen is en dat ik, als ik geschikt ben, binnen de 3 weken gecontacteerd zal worden. Awel, je weet niet hoe zeer ik die mail apprecieer. Ik weet ten minste van iets. Wat meer is dan ik van een hoop anderen ooit zal weten.