Category Archives: buffie naar theater

Buffie ging naar Jip&Janneke

Vanmiddag had ik een eerste half dagje verlof genomen want ik had plannen met de oudste dochter (opgelet: ze is nog maar 3 dus oud is dat alles behalve!). Onder ons tweetjes een spaghetti gegeten en dan richting CC Westrand voor Jip & Janneke, de mjoezikul.
Hoewel Sophia nog net iets te jong zou zijn voor deze voorstelling heeft ze zich kostelijk geamuseerd. Ze riep luid mee toen Takkie zoek was, moest bij momenten heel hard lachen en klapte stevig in de handjes aan het einde van de voorstelling.
Zelf keek ik mee met mijn wegens-beroep-misvormde oog. Jip&Janneke is visueel een erg mooi vormgegeven voorstelling. Met zeer veel respect en aandacht voor detail heeft men getracht de mooie illustraties uit de boeken tot leven te brengen. De handpoppen van de hoofdpersonages zijn prachtig en doen precies wat ze moeten doen. Ik had ze zo mee naar huis willen nemen. De decors waren eenvoudig maar ingenieus goed in elkaar gestoken. Het plaatje klopte, alleen jammer dat de belichting er niet altijd in slaagde voor net dat tikkeltje extra magie te zorgen.
Ook inhoudelijk zaten er heel wat sterke elementen in deze voorstelling. Het was leuk om heel veel verhaaltjes die we hier lezen voor het slapengaan te herkennen: Jip en Janneke spelen samen, Siep op de kast, grote hond Hector, heel veel ijsjes. Sophia genoot, net zoveel als tijdens ons voorleesmoment ‘s avonds en ze ging helemaal op in de verhaaltjes. Minder overtuigd ben ik van de keuze om ook de ouders van Jip en Janneke een prominente plaats in de mjoezikul te geven. In de boeken blijven ze op de achtergrond en van mij hadden ze dat hier ook wat meer mogen doen. De uitvoerige scènes met de ouders die elkaar ontmoeten, dansen, een liedje zingen over een elektrische wasmachine, ik had er niets mee. Ze werden me ook te veel opgevoerd als olijke, en zelfs een beetje dwaze echtparen terwijl ze in de verhalen voor mij juist de rol spelen van nu en dan de kinderen even terecht te wijzen of tot inzichten te brengen. Het viel me ook op dat tijdens de scènes met de ouders het er in de zaal een pak luidruchtiger aan toe ging dan wanneer enkel Jip en Janneke ten tonele verschenen. Het leek de jonge toeschouwers ook minder te boeien. Daarenboven waren de ouderscènes nogal chaotisch. De acteurs riepen wat door elkaar en lieten elkaar niet echt veel ruimte tot spel. Een iets strakkere regie had hier zeker niet gestoord.
Ook de keuze van de liedjes overtuigde mij niet. Hier en daar een muzikaal intermezzo is welkom, zeker met kleine kinderen die nog niet zo een lange concentratiespanne hebben, maar ook hier was ik niet mee. Misschien dat de opgevoerde nummers beter gekend zijn in Nederland en iedereen daar ze luidkeels meezingt, ik kende er geen enkel van en het waren nu ook niet bepaald melodietjes die je uitnodigden om de handen in elkaar te slaan of vrolijk mee te neuriën.
‘Een musical is een toneelstuk dat altijd net iets te lang duurt doordat het wordt onderbroken door dansjes en liedjes’ krijgt Janneke als antwoord op haar vraag tijdens de grand finale wat een musical nu eigenlijk is. Wel, die dansjes en liedjes, die hadden ze er voor mij gewoon uit mogen laten. Ik had genoeg aan de fantastisch mooie poppen – en nog even een eervolle vermelding voor de dame die Jip speelde trouwens -, de sfeervolle decors en de geweldig leuke verhaaltjes van Annie M.G. Schmidt.
Maar wie ben ik? Mijn kind kon de rest van de dag over niets anders meer praten – ‘en die kabouter langbaard die had wel een hele lange baard hè mama’ – dus opdracht geslaagd!

Voorbestemd

Daarnet zaten we in de abdijkerk van Grimbergen naar polyfonische muziek te luisteren. Ze blijft indruk op me maken, die onwaarschijnlijk mooie kerk. Ruim 3 jaar geleden zijn wij daar mogen trouwen, dat maakt ze nog eens extra bijzonder.
Ik kijk om me heen en snuif de sfeer op. Plots wijst mijn liefste in de richting van het orgel boven de inkom. Helemaal bovenin zijn er uit het hout engeltjes gesneden met daaronder een spreuk in het Latijn. Een van de woorden die er vermeld staat is ‘Sophia’…Dit kan toch geen toeval zijn!

Bakkersvrouw

Minimum één keer per week bakt mijn liefste ‘s avonds vers brood. Niet met een vooraf samengestelde mix en een broodmachine, maar met granen en meel en een hoop gekneed. Wanneer ik de volgende ochtend opsta geurt het hele huis dan net zoals in een bakkerij. Het is dan mijn taak om het brood te snijden, in zakjes te doen en de nodige voorraad in te vriezen voor later gebruik..net zoals een echte bakkerin…en dan moet ik altijd lachen omdat het me doet denken aan ‘Het uur van de prutser‘ van Wim Helsen….Trouwens de eerste voorstelling en het allereerste uitstapje dat liefste en ik gemaakt hebben na de geboorte van Sophia.

Op naar het bos

Musicals, je bent er gek van of je vindt er geen moer aan. Ik ben in ieder geval een fan en kan bij het aanzien van al die glitter en glamour amper stil op mijn stoel blijven zitten.
Zo vind ik de verfilming van Hairspray fantastisch. Van begin tot einde een musicalfilm zoals ze eigenlijk allemaal zouden moeten zijn. Met veel swing, prachtige decors en kostuums, geen enkel vervelend moment en acteurs die de pannen van het dak zingen.
Maar eergisteren werd ik van mijn stoel geblazen door een opvoering van een musical die van alle grootschaligheid was ontdaan.
Into The Woods is een vrolijke en satirische sprookjesmusical die figuren uit verschillende verhalen van Grimm in het bos met elkaar laat kennismaken. Allemaal zijn ze druk in de weer met het vervullen van hun wens, tot een ander hun pad kruist en de boel danig door elkaar schudt. Hoewel deel één heel traditioneel wordt afgesloten met ‘ze leefden nog lang en gelukkig’, toont deel 2 de andere kant van het sprookje. De prins van Assepoes wordt verliefd op Doornroosje, Roodkapje blijft alleen achter na de dood van zowel haar moeder als haar grootmoeder en ook Sjaak verliest alles wat hem dierbaar is… Na het eind van elk sprookje worden de personages geconfronteerd met de werkelijkheid van het bestaan en wordt de herkenbaarheid alsmaar groter.
Maar deze musical was meer dan een goed scenario en mooi nummers. Hij werd ook gespeeld door een paar grote en klinkende namen binnen het musicalcircuit. Vera Mann zet tegelijk een erg kwetsbare en sterke heks neer. Maike Boerdam en Wieneke Remmers spelen en zingen zo puur en oprecht dat het gevoel het van je overneemt.
Het decor en de kostumering zijn simpel, origineel en functioneel. Maar meer is ook niet nodig omdat de cast zo sterk is dat ze het decor en alles wat erbij hoort ook spelen.
En dit vermaak op topniveau wordt je aangeboden voor het onnozele prijskaartjes van 20 euro in het M-lab in Amsterdam. Het M-lab is een laboratorium voor muziektheater, zoals de ‘Hollanders’ dat zo mooi kunnen zeggen. Een plek, zwaar gesteund door de Vandenende Foundation, waar talent de ruimte krijgt om zijn ding te doen zonder zich zorgen te moeten maken over commercieel succes. Met grote namen, goede faciliteiten en een open mind. We kunnen er nog wat van leren!
Alsook van het programma ‘Op Zoek Naar Evita’ waarin Joop en zijn afgevaardigen op zoek gaan naar de geschikte zangeres/actrice om de rol van Evita te vertolken in de gelijknamige productie. En dit alles live op tv in een wervelende show. Je zou er zin van krijgen om nog vaker naar het theater of de schouwburg te gaan.
En hopen dat ooit deze interesse voor cultuur – zowel commercieel als kleinschalig – zou overwaaien naar ons arme Vlaanderen waar men amper de trappen van de schouwburg betreedt en een goed uitgerust theater eerder een uitzondering is.
In ieder geval: voor al wie weldra nog eens in Amsterdam is, ga naar het M-lab, in hoeveree dat de voorstellingen nog niet uitverkocht zijn, en laat je betoveren!