Voorbestemd

Daarnet zaten we in de abdijkerk van Grimbergen naar polyfonische muziek te luisteren. Ze blijft indruk op me maken, die onwaarschijnlijk mooie kerk. Ruim 3 jaar geleden zijn wij daar mogen trouwen, dat maakt ze nog eens extra bijzonder.
Ik kijk om me heen en snuif de sfeer op. Plots wijst mijn liefste in de richting van het orgel boven de inkom. Helemaal bovenin zijn er uit het hout engeltjes gesneden met daaronder een spreuk in het Latijn. Een van de woorden die er vermeld staat is ‘Sophia’…Dit kan toch geen toeval zijn!

Bakkersvrouw

Minimum één keer per week bakt mijn liefste ‘s avonds vers brood. Niet met een vooraf samengestelde mix en een broodmachine, maar met granen en meel en een hoop gekneed. Wanneer ik de volgende ochtend opsta geurt het hele huis dan net zoals in een bakkerij. Het is dan mijn taak om het brood te snijden, in zakjes te doen en de nodige voorraad in te vriezen voor later gebruik..net zoals een echte bakkerin…en dan moet ik altijd lachen omdat het me doet denken aan ‘Het uur van de prutser‘ van Wim Helsen….Trouwens de eerste voorstelling en het allereerste uitstapje dat liefste en ik gemaakt hebben na de geboorte van Sophia.

Omdat…

…het vanmorgen op de radio was en zo onwaarschijnlijk mooi is.

Op naar het bos

Musicals, je bent er gek van of je vindt er geen moer aan. Ik ben in ieder geval een fan en kan bij het aanzien van al die glitter en glamour amper stil op mijn stoel blijven zitten.
Zo vind ik de verfilming van Hairspray fantastisch. Van begin tot einde een musicalfilm zoals ze eigenlijk allemaal zouden moeten zijn. Met veel swing, prachtige decors en kostuums, geen enkel vervelend moment en acteurs die de pannen van het dak zingen.
Maar eergisteren werd ik van mijn stoel geblazen door een opvoering van een musical die van alle grootschaligheid was ontdaan.
Into The Woods is een vrolijke en satirische sprookjesmusical die figuren uit verschillende verhalen van Grimm in het bos met elkaar laat kennismaken. Allemaal zijn ze druk in de weer met het vervullen van hun wens, tot een ander hun pad kruist en de boel danig door elkaar schudt. Hoewel deel één heel traditioneel wordt afgesloten met ‘ze leefden nog lang en gelukkig’, toont deel 2 de andere kant van het sprookje. De prins van Assepoes wordt verliefd op Doornroosje, Roodkapje blijft alleen achter na de dood van zowel haar moeder als haar grootmoeder en ook Sjaak verliest alles wat hem dierbaar is… Na het eind van elk sprookje worden de personages geconfronteerd met de werkelijkheid van het bestaan en wordt de herkenbaarheid alsmaar groter.
Maar deze musical was meer dan een goed scenario en mooi nummers. Hij werd ook gespeeld door een paar grote en klinkende namen binnen het musicalcircuit. Vera Mann zet tegelijk een erg kwetsbare en sterke heks neer. Maike Boerdam en Wieneke Remmers spelen en zingen zo puur en oprecht dat het gevoel het van je overneemt.
Het decor en de kostumering zijn simpel, origineel en functioneel. Maar meer is ook niet nodig omdat de cast zo sterk is dat ze het decor en alles wat erbij hoort ook spelen.
En dit vermaak op topniveau wordt je aangeboden voor het onnozele prijskaartjes van 20 euro in het M-lab in Amsterdam. Het M-lab is een laboratorium voor muziektheater, zoals de ‘Hollanders’ dat zo mooi kunnen zeggen. Een plek, zwaar gesteund door de Vandenende Foundation, waar talent de ruimte krijgt om zijn ding te doen zonder zich zorgen te moeten maken over commercieel succes. Met grote namen, goede faciliteiten en een open mind. We kunnen er nog wat van leren!
Alsook van het programma ‘Op Zoek Naar Evita’ waarin Joop en zijn afgevaardigen op zoek gaan naar de geschikte zangeres/actrice om de rol van Evita te vertolken in de gelijknamige productie. En dit alles live op tv in een wervelende show. Je zou er zin van krijgen om nog vaker naar het theater of de schouwburg te gaan.
En hopen dat ooit deze interesse voor cultuur – zowel commercieel als kleinschalig – zou overwaaien naar ons arme Vlaanderen waar men amper de trappen van de schouwburg betreedt en een goed uitgerust theater eerder een uitzondering is.
In ieder geval: voor al wie weldra nog eens in Amsterdam is, ga naar het M-lab, in hoeveree dat de voorstellingen nog niet uitverkocht zijn, en laat je betoveren!

Dagen zonder lief

En dan word je plots wakker en is er alweer drie jaar voorbij. Of vijf. Of zes. Het lijkt alsof je niet veranderd bent maar als je er dan even bij stilstaat is dat eigenlijk wel zo. Ook om je heen merk je duidelijk dat de tijden verandert zijn. Vrienden die trouwen, anderen die naar het buitenland trekken en waar je amper nog van hoort, bijna iedereen heeft al een tijdje een vaste job en probeert zich op te werken. Huisje, tuintje, boompje,…
Vele dromen en plannen van vroeger ben je uit het oog verloren. Je maakt keuzes en hierdoor vallen er andere keuzes weg. Je bent een weg ingeslagen, maar is dat daarom ook de goede weg? Voel je je wel gelukkig in het leven dat je nu leidt? Heb je er bewust voor gekozen of ben je er bij toeval een beetje ingetuimeld? Ben je jezelf onderweg niet verloren onder invloed van de maatschappij, de norm, de kuddegeest.
Dan doet het goed om je even af te zonderen en terug op zoek te gaan naar wie je bent, was en wil zijn.
Misschien is nu het moment om een andere weg in te slaan en consequent te breken met waar je mee bezig bent. Misschien ook niet.
Welke keuze je ook maakt, niets is definitief. De wereld ligt voor je open en met wat zelfzekerheid en moed kan je je GPS op ieder moment anders instellen. Elke dag is een nieuwe kans om bewust je eigen leven te leiden en die kans moet je altijd grijpen!

No Conspiracy At All

Al enkele weken neurie ik het einddeuntje van Beste Vrienden mee. Mooi, vind ik. Het klinkt me bekend in de oren: het pianospel, de stem..maar ik kan het niet thuiswijzen. Wat blijkt? Het is een nieuw nummer van Sioen. Weldra ook te beluisteren op zijn nieuwe cd. Dat belooft!

Lang leve het circus!

Door te druk – het meest slechte uitvlucht ooit – heb ik nog steeds niets geschreven over het beste stuk dat ik dit theaterseizoen al gezien heb. Maar nu moet ik wel, want wat lees ik vanmorgen in de kant:

Michael Pas en Dirk Roofthooft genomineerd voor Louis d’Or
De Vlaamse acteurs Michael Pas en Dirk Roofthooft zijn genomineerd voor de Louis d’Or, de belangrijkste toneelprijs in Nederland. Pas kon de jury van de Vereniging van Schouwburg- en Concertgebouwdirecties (VSCD) bekoren met zijn vertolking van August in August, August, August van De Paardenkathedraal. …..

En terecht! August, August, August, in een regie van Dirk Tanghe, is één van de beste stukken die ik de afgelopen jaren heb gezien. Alles klopt in deze voorstelling: het kleurrijke decor, de kitscherige kostuums, de onheilspellende muziek, de tekst en de manier waarop deze gebracht wordt.
Het stuk dompelt je onder in het circus dat het leven heet. Een naïeve clown maakt, dankzij zijn fantasie, van het leven één groot feest. Maar regelmatig krijgt hij klappen van de harde maatschappij. Zolang hij vasthoudt aan zijn dromen geraakt hij er steeds weer bovenop..maar wat als hij de kans krijgt zijn droom ook daadwerkelijk te realiseren…
Elke seconde van deze voorstelling was een feest voor het oog, het oor en het gevoel. Michael Pas zet een August neer die zo mooi en breekbaar is dat je zelf in zijn droom gaat geloven. Hij verdient de Louis D’or voor de volle 100 %.
Maar dat geldt niet minder voor de andere acteurs in dit stuk, die één voor één schitterend spelen.
Spijtig genoeg is August, August, August ondertussen niet meer te zien in Vlaanderen. Maar wie de kans heeft om nog een kaartje vast te krijgen in Nederland, doe het nu, je zal er geen spijt van hebben!
Na ‘Midsummernightsdream’, ‘Paris, Texas’ en nu ‘August, August, August’ mag ik wel zeggen dat ik echt fan ben van de stukken van De Paardenkathedraal, een gezelschap naar mijn hart! Meer van dat, graag!

Vrienden van de kunst

Na de poëzie, wijd ik vandaag aan de beeldende kunsten. Vanmorgen nam ik de weekendkrant van De Morgen door en maakte ik kennis met Koen Van den Broek. Als ik 10 miljoen had, dan zou ik wel eens iets van hem in mijn huis willen hangen.

(Reservoir, 2005, via artnet)

Inish-please, no!-more

Dank u wel, mannen van Inishmore. Dankzij jullie verschrikkelijk luide pistoolschoten heb ik al heel de nacht – en nu nog steeds – suizingen in mijn oren. En dat terwijl ik op de voorlaatste rij zat. Ik raad iedereen die naar deze voorstelling gaat kijken dan ook aan om, vanaf het moment dat er een pistool gericht wordt, uw vingers in uw oren te steken…of oorstopjes mee te nemen.
Verder heb ik over deze voorstelling weinig te vertellen. ja, het vreemde taaltje was grappig, de vader met de bontmuts kwam komisch uit de hoek. Maar voor de rest was er vooral veel leegte. Als de inspiratie op is, stop dan gewoon, in de plaats van nog een half uur doelloos te blijven lullen.

Stilte asltublieft!

Wij kijken fanatiek naar Big Love!