Off day
Vandaag heb ik een off day. Ik ben het jaar anders goed begonnen. Op nieuwjaarsavond, vlak voor middernacht ben ik heel even gecrasht. Toen heb ik geweend en gevloekt op mijn ex-werkgever met de gedachte ik laat het achter in 2011.
1 januari opgestaan en met het voornemen gestart om iedere morgen samen met mijn liefste op te staan om goed aan de dag te beginnen en er het beste uit te halen.
Vroeger deed ik dat niet. Dan stond ik mee op om Sophia klaar te maken voor school om vervolgens nog een dutje te doen. Maar dan zijn je dagen kort. Want een 6 maanden jonge baby in huis dat vraagt ook nog een hoop zorg en dus tijd die je niet aan andere dingen kan besteden. Vroeg opstaan is de oplossing. Ik heb tijd om op mijn gemak te ontbijten, een douche te pakken, de baby te soigneren en wanneer zij vervolgens aan haar voormiddagdut begint heb ik een tweetal uur me-time. Tijd om werk te zoeken, sollicitatiebrieven te schrijven, wat te surfen, te haken, te naaien, noem maar op.
Maar vanmorgen lukt me dat niet. Ik geraak niet uit mijn pyjama, ik slaag er niet in de tafel af te ruimen. Mijn haar zit slordig en ik moet dringend mijn tanden poetsen. Maar ik weet niet waar beginnen en blijf maar wat rondlummelen. Buiten draait de wereld door, maar hier staat hij een beetje stil. Ik voel me afgesloten en merk geen vooruitgang. Ik wil werk. Ik word zot van het lange wachten op reacties. Ik wil weten waar ik sta. Een nieuwe uitdaging. En ik wil het nu. Mijn geduld is op vandaag en dan zakt de moed me wat in de schoenen. Doorgaans ben ik heel positief ingesteld en durf ik al wegdromen over een aantal vacatures waarop ik reageerde. Leuke jobs die ik mezelf helemaal zie doen. Ik zie het dan al helemaal voor me. Maar het zijn nog steeds dromen. In de realiteit zit ik nog steeds thuis en vandaag valt me dat zwaar. Vandaag kan ik niet zeggen ‘komaan, er weer tegen aan’. Vandaag heb ik die energie even niet.
Buffie pakt driftbuien aan
Die oudste dochter van ons dat is een schat van een kind. Echt, soms zou ik ze zo willen opeten, als ze naar me lacht met haar karbonkels van ogen. Jammer genoeg heeft ze ook al eens een slechter moment. Het kind is twee, bijna drie en zit middenin haar peuterpubertijd. Volgens sommigen zou dit erger zij dan de tienerpubertijd. Laten we het hopen want die van ons, die kan er wat van. Vooral op momenten waarop er iets ‘moet’ en er een zekere tijdsdruk aan gebonden is, dan kan ze helemaal door het lint gaan. Het begint met een aanhoudend zeurderig toontje en mondt vervolgens uit in een serieuze schreeuwpartij waarbij ze zichzelf op de grond smijt en al. Zoals een echte drama queen. Ik zou ze dan graag achter het behang plakken uit frustratie.
De hel barstte hier de afgelopen ochtenden regelmatig los. Opstaan om het kind op tijd klaar te krijgen om naar school te gaan, hoezee, wat een feest! Zeuren, wenen, roepen, op slow motion modus overgaan. Alle registers trekt ze open om onze ochtenden van gezellig samen zijn om te toveren in een hel vol frustratie en ergernis. Het kon zo niet meer voort. Dus las ik het één en ander op internet en heb ik een actieplan opgezet. Ik test momenteel twee technieken op het kind uit.
Techniek 1 is het kind afleiden zodat ze de behoefte niet voelt om te gaan revolteren tegen enige zin van verplichting, structuur, etc. Dus mag ze ‘s morgens een boekje kiezen uit de kast dat ze dan leest tijdens het hele ochtendprogramma: pipi doen, aankleden, fles drinken, boke eten, jas aandoen en flink in de auto stappen. Tot nu toe werkt dat schitterend, al heeft ze soms geen zin in een boekje maar dan kan een beertje of ander speeltje ook helpen.
Tegen dat haar fles leeg is, is de meest riskante fase achter de rug en vergeet ze het speeltje/boekje en huppelt ze vrolijk mee naar school. Wij kunnen weer lachen want we voelen ons niet meer mentaal uitgeput na een hele ochtend gemor en gezeur. En Sophia heeft daar ook alleen maar baat bij.
Techniek 2 is vanaf het moment dat ze begint te krijsen haar straal te negeren. De aandachtsknop gaat dan helemaal uit. Hierdoor ebt de frustratie bij ons weg en schrikt Sophia zo van onze reactie dat het krijsen al snel stopt. Ook deze techniek werd meermaals getest en werkt wonderwel goed.
Ik zeg niet dat alles nu rozengeur en maneschijn is. Zo nu en dan weet het kind nog steeds het bloed van onder onze nagels te halen, maar omdat het minder voorvalt zijn wij er ook beter tegen gewapend. En zeg nu zelf een kind met karakter is toch vele leuker en interessanter dan zo een braaf seuteke dat over zich heen laat lopen, niet?
Ondertussen zijn alle tips van vaders en moeders van kinderen met een ‘keikopke’ steeds welkom. Wij testen ze graag uit op ons exemplaar.
The hellmouth: crap!
Ja lap, ik heb alweer te snel een vreugdedansje gemaakt. Onze aannemer is vandaag niet met de werken begonnen. Hij heeft het te druk, 3 werkmannen ziek en een belangrijk werk voor de overheid waar een deadline opstaat…dus de kleine man/vrouw met de loopgraven onder hun pad mag weeral langer wachten.
Wat is dat toch met aannemers? Is er dan geen enkele manier om die mannen een beetje onder druk te zetten of op zijn minst hun afspraken te laten nakomen?
Anyway: de tips en ideetjes voor de heraanleg van de plantenweelde naast ons pad zijn nog steeds welkom! Misschien helpen die me om bezig te blijven en niet nog hopelozer te wachten tot de werken eindelijk starten…
The hellmouth: almost the end
Wie hier al een tijdje langskomt weet dat wij al een hele tijd loopgraven onder ons tuinpad hebben liggen. Ten gevolge van een onderspoeling van de waterleiding in de straat. Eind juni zal het 2 jaar geleden zijn dat dit gebeurde. Maar vandaag is er goed nieuws want morgen komt de aannemer het gat openleggen en herstellen!
Plots kwam er vaart in ons dossier. Een 3de expert kwam eind 2009 langs en deed ons dezelfde dag nog een financieel voorstel. Vervolgens begon het ‘stalken’ van de aannemer – wat is dat toch met die mannen!!??? – die er nog eens ruim 2 maanden over deed eer hij ons een datum voor aanvang van de werken kon bezorgen.
Maar morgen zou – ik wil ze hier eerst zien staan met hun gravers en groot geschut – het dan eindelijk zover zijn. Goodbye inzakkende plantenborders, goodbye hellmouth!
Het zal wel even stof bijten zijn, maar wat kijk ik uit naar het moment dat we van dat gat en alle problemen die erbij kwamen – vocht in de kelder, muren, etc – verlost zijn! En wat kijk ik uit naar het moment om 2 maagdelijk lege borders te zien die smakken naar nieuwe plantjes. En hiervoor heb ik hulp nodig, want die borders zijn lang en zeer smal…en ik weet niet goed wat ik er best plant. Iemand leuke ideeën voor aanplantingen langs een tuinpad/pad naar de voordeur? De borders zijn zo’n 10 meter lang en slechts 1 meter breed en liggen in halfschaduw. Pas in de namiddag krijgen ze het zonnetje te zien. Waar ik van hou in de tuin? Ik ga richting cottage tuin met veel bloemen en kleur, maar toch met wat structuur. Iemand leuke ideeën? Laat maar komen!
the hellmouth: a never ending story
de voorgeschiedenis:
2 juli 2009: door een gesprongen waterleiding in onze straat zitten we plots zonder water
3 juli 2009: bij graafwerken wordt er een grote holte onder ons voetpad ontdekt en blijkt een deel van de waterleiding deels weggespoeld te zijn. Bij het aanleggen van een noodleiding – zodat we op zijn minst stromend water zouden hebben – komt men tot de ontdekking dat er onder ons pad naar de voordeur ook een grote holte zit. Zowel ons pad als een deel van de straat worden afgesloten wegens te gevaarlijk om te betreden. Wij brengen onze verzekering op de hoogte en bezorgen ons de gegevens van onze bijstandsgelastige – laten we deze persoon Jos noemen – die het dossier zal opvolgen.
15 juli 2009: ondertussen op de hellmouth gebeurt er helemaal niets
28 juli 2009: het voetpad stort finaal in. Omdat de gemeente nog steeds geen actie onderneemt is bij ons de maat vol en schakelen we de media in
30 juli 2009: de werken ter herstelling van de straat gaan eindelijk van start. Aan onze oprit wordt echter niets gedaan want daar heeft de aannemer geen opdracht voor en moet via onze verzekering gaan. De expert van de verzekering komt langs om onze schade op te meten. Er zit een grote holte onder ons pad naar de voordeur en we zitten met een vochtige muur in de garage.
9 augustus 2009: om de kommer en kwel te verdrinken houden we een aperitief op straat met de buren. De uitgraafwerken zijn ondertussen nog steeds aan de gang: het voetpad over heel de breedte van de straat wordt uitgegraven tot op niveau van de riolering. Er worden loopbruggen aangelegd zodat wij veilig ons huis kunnen verlaten.
22 augustus 2009: de noodwaterleiding wordt vervangen door een nieuwe permanente aansluiting. De werken in de straat zitten er bijna op. Nog steeds geen nieuws ivm het verslag van de expert van onze verzekering. Ik probeer meermaals contact op te nemen met Jos. Hij is echter nooit aanwezig wanneer ik bel. Op mails krijg ik steeds een afwezigheidsbericht. De andere personen op het kantoor kunnen me niet verder helpen.
24 september 2009: na lang proberen toch iemand aan de lijn gekregen. Er wordt meegedeeld dat het verslag van de expert verstuurd werd naar de verzekering maar zij beweren niets ontvangen te hebben. Ook de verzekering van de gemeente is nog steeds niet door onze verzekering gecontacteerd. De -kleinere – schade bij onze buren is ondertussen hersteld. We zijn bijna 3 maanden later. Het bestek dat wij ondertussen hebben laten opmaken door de aannemer sturen we alvast door naar de verzekering en de expert.
6 oktober 2009: Ik neem opnieuw contact op jos via onze verzekeringsmakelaar. Opnieuw geen gehoor, de mail geeft opnieuw een afwezigsheidsassistent. Wanneer ik bel is er niemand anders beschikbaar die op de hoogte is van de vorderingen in het dossier. Ondertussen probeer ik via onze verzekeringsmakelaar de verzekering wakker te schudden.
3 november 2009: eindelijk nieuws! We krijgen een brief van de expert waarin staat dat hij op 17 september in onze straat is geweest en heeft vastgesteld dat zowel de straat als ons pad intussen hersteld werden. Deze info klopt niet: wij hebben enkel het geluk dat ons pad met gewapend beton werd aangelegd en dus nog steeds niet is ingestort. Onder het pad zit er nog steeds een immense holte. De straat is wel al hersteld gelukkig. Maw de expert heeft niet goed opgelet.
1 december 2009: Ik probeer nogmaals Jos te contacteren omdat we niets meer horen. Jos is out of office tot 16 december
ergens begin december: Er is ondertussen een nieuwe expert aangesteld die samen met de experten van de gemeente en de watermaatschappij nog eens schade is komen opmeten. Resultaat: ze eisen een onderzoek van onze afwateringsbuizen.We krijgen een brief van de verzekering dat firma X dit onderzoek zal komen uitvoeren. Ondertussen belt ons echter een firma Y op om een afspraak hiervoor te maken. Communicatiefout tussen de verzekering en het expertisebureau, sorry.
23 december 2009: firma y komt camera-onderzoek doen van onze afwateringsbuizen. Er worden 2 lekken vastgesteld ter hoogte van scheuren in de aansluiting tussen 2 buizen. Mogelijke oorzaak: het water dat ten gevolge van de breuk in de waterleiding is beginnen terugstromen waardoor er druk is ontstaan en de aansluitingen het begeven hebben. Het lijkt zeer onwaarschijnlijk dat dit de oorzaak van het lek in de straat zou zijn.
10 januari 2010: Ik neem contact op met de expert voor een stand van zaken – aangezien Jos weeral niet bereikbaar is. Hij heeft het verslag van firma y nog niet ontvangen. De expert laat weten dat we ondertussen een nieuwe offerte moeten aanvragen bij de aannemer gezien ook de afwateringsbuizen hersteld moeten worden. Het duurt weer een maand eer onze aannemer het verslag van firma y ontvangt en dus aan zijn offerte kan beginnen. Reden: problemen met mail en scanner bij Jos, sorry…
19 februari 2010: Ons dossier wordt overgedragen deels overgedragen aan de afdeling brandschade van onze verzekeraar. Wij bezorgen de offerte van onze aannemer aan alle partijen en wachten vol hoop af.
1 april 2010: na nogmaals een hoop mails en telefoons naar de verzekering en naar Jos – waarvan ik steeds een bericht van de afwezigheidsassistent ontvang, werkt die mens ooit??!!! – komt de expert nogmaals langs. Wat blijkt: ze vinden de offerte te duur en raden ons aan nog een offerte op te vragen bij een kleine zelfstandige. Gezien mijn limburgse roots trommel ik iemand op om dit te doen. We bezorgen de nog duurdere offerte van de kleine zelfstandige (‘voor minder kan ik het echt niet doen, dan scheur ik mijn broek’) aan de expert en verzekering.
10 mei 2010: we ontvangen een brief dat op 21 juni er nogmaals een plaatsbezoek zal zijn door de experten van elke partij. Er wordt ons gevraagd hier ook aanwezig te zijn, dus mijn man vraagt alweer een halve dag verlof aan hiervoor.
vrijdag 18 juni 2010: we ontvangen een brief dat het plaatsbezoek niet kan doorgaan gezien één van de experten niet vrij is aanstaande maandag. Er zal een nieuwe datum ingepland worden
Vandaag:
is het precies één jaar geleden dat de problemen begonnen. Er is nog altijd geen nieuwe afspraak voor een plaatsbezoek. ER zijn nog steeds lekken in onze buizen waar door de muur in de garage doordrongen is van het vocht. De holte onder ons pad is er nog steeds. Eén lichtpunt: het pad is gelukkig nog steeds niet ingestort ondanks het feit dat het toch om een gat gaat van 2 meter bij ongeveer 5 meter.
Dus ik bel:
- de Jos: u kan beter contact opnemen met de afdeling brandschade van uw verzekering. Zij hebben het dossier nu helemaal in handen omdat er nog steeds geen oorzaak is gevonden voor de waterschade en tot die tijd kunnen wij verder niets doen (hebt u dan al iets gedaan, ik heb in ieder geval al meer telefoontjes gepleegd dan al uw afwezigheidsassistenten samen!)
- afdeling brandschade: wij hebben de expert van Jos overgenomen en aangesteld om een nieuw onderzoek te voeren. U kan hem beter even opbellen voor meer info.
- de expert: ja er moet inderdaad nog een plaatsbezoek georganiseerd worden maar daarvoor moet u naar het secretariaat bellen en vragen dat ze een nieuwe afspraak inplannen
(eumh is dat niet uw job want u werkt toch voor dat bedrijf???!!!)
- het secretariaat: de personen van de regio Brussel zijn niet meer aanwezig op kantoor (om 15u20!). Kan u maandag terug bellen?
IK BEN TEN EINDE RAAD EN HET KOTSBEU!
Iemand tips of een fantastisch idee om uit deze vreselijk frustrerende situatie te geraken?
Filed under buffie's leven, frustrie Buffie | Comments (5)