Category Archives: frustrie Buffie

Bleh

Opgepast, hier volgt een hoop geklaag:

– de taart is mislukt
– ik word niet happy van dat grijze mistroostige weer
– potje liggen huilen in een warm bad (besparing, want je bad is sneller vol, ha!)
– heel de dag kindjes eten, kindjes verzorgen, kindjes aerosollen, kindjes gezaag, kindjes gebleit
– al mijn toffe kleren liggen nog in de strijkmand en geen goesting
– geen goesting!!!!

Morgen kan niet anders dan beter zijn!

Off day

Vandaag heb ik een off day. Ik ben het jaar anders goed begonnen. Op nieuwjaarsavond, vlak voor middernacht ben ik heel even gecrasht. Toen heb ik geweend en gevloekt op mijn ex-werkgever met de gedachte ik laat het achter in 2011.
1 januari opgestaan en met het voornemen gestart om iedere morgen samen met mijn liefste op te staan om goed aan de dag te beginnen en er het beste uit te halen.
Vroeger deed ik dat niet. Dan stond ik mee op om Sophia klaar te maken voor school om vervolgens nog een dutje te doen. Maar dan zijn je dagen kort. Want een 6 maanden jonge baby in huis dat vraagt ook nog een hoop zorg en dus tijd die je niet aan andere dingen kan besteden. Vroeg opstaan is de oplossing. Ik heb tijd om op mijn gemak te ontbijten, een douche te pakken, de baby te soigneren en wanneer zij vervolgens aan haar voormiddagdut begint heb ik een tweetal uur me-time. Tijd om werk te zoeken, sollicitatiebrieven te schrijven, wat te surfen, te haken, te naaien, noem maar op.
Maar vanmorgen lukt me dat niet. Ik geraak niet uit mijn pyjama, ik slaag er niet in de tafel af te ruimen. Mijn haar zit slordig en ik moet dringend mijn tanden poetsen. Maar ik weet niet waar beginnen en blijf maar wat rondlummelen. Buiten draait de wereld door, maar hier staat hij een beetje stil. Ik voel me afgesloten en merk geen vooruitgang. Ik wil werk. Ik word zot van het lange wachten op reacties. Ik wil weten waar ik sta. Een nieuwe uitdaging. En ik wil het nu. Mijn geduld is op vandaag en dan zakt de moed me wat in de schoenen. Doorgaans ben ik heel positief ingesteld en durf ik al wegdromen over een aantal vacatures waarop ik reageerde. Leuke jobs die ik mezelf helemaal zie doen. Ik zie het dan al helemaal voor me. Maar het zijn nog steeds dromen. In de realiteit zit ik nog steeds thuis en vandaag valt me dat zwaar. Vandaag kan ik niet zeggen ‘komaan, er weer tegen aan’. Vandaag heb ik die energie even niet.

Buffie pakt driftbuien aan

Die oudste dochter van ons dat is een schat van een kind. Echt, soms zou ik ze zo willen opeten, als ze naar me lacht met haar karbonkels van ogen. Jammer genoeg heeft ze ook al eens een slechter moment. Het kind is twee, bijna drie en zit middenin haar peuterpubertijd. Volgens sommigen zou dit erger zij dan de tienerpubertijd. Laten we het hopen want die van ons, die kan er wat van. Vooral op momenten waarop er iets ‘moet’ en er een zekere tijdsdruk aan gebonden is, dan kan ze helemaal door het lint gaan. Het begint met een aanhoudend zeurderig toontje en mondt vervolgens uit in een serieuze schreeuwpartij waarbij ze zichzelf op de grond smijt en al. Zoals een echte drama queen. Ik zou ze dan graag achter het behang plakken uit frustratie.
De hel barstte hier de afgelopen ochtenden regelmatig los. Opstaan om het kind op tijd klaar te krijgen om naar school te gaan, hoezee, wat een feest! Zeuren, wenen, roepen, op slow motion modus overgaan. Alle registers trekt ze open om onze ochtenden van gezellig samen zijn om te toveren in een hel vol frustratie en ergernis. Het kon zo niet meer voort. Dus las ik het één en ander op internet en heb ik een actieplan opgezet. Ik test momenteel twee technieken op het kind uit.
Techniek 1 is het kind afleiden zodat ze de behoefte niet voelt om te gaan revolteren tegen enige zin van verplichting, structuur, etc. Dus mag ze ‘s morgens een boekje kiezen uit de kast dat ze dan leest tijdens het hele ochtendprogramma: pipi doen, aankleden, fles drinken, boke eten, jas aandoen en flink in de auto stappen. Tot nu toe werkt dat schitterend, al heeft ze soms geen zin in een boekje maar dan kan een beertje of ander speeltje ook helpen.
Tegen dat haar fles leeg is, is de meest riskante fase achter de rug en vergeet ze het speeltje/boekje en huppelt ze vrolijk mee naar school. Wij kunnen weer lachen want we voelen ons niet meer mentaal uitgeput na een hele ochtend gemor en gezeur. En Sophia heeft daar ook alleen maar baat bij.
Techniek 2 is vanaf het moment dat ze begint te krijsen haar straal te negeren. De aandachtsknop gaat dan helemaal uit. Hierdoor ebt de frustratie bij ons weg en schrikt Sophia zo van onze reactie dat het krijsen al snel stopt. Ook deze techniek werd meermaals getest en werkt wonderwel goed.
Ik zeg niet dat alles nu rozengeur en maneschijn is. Zo nu en dan weet het kind nog steeds het bloed van onder onze nagels te halen, maar omdat het minder voorvalt zijn wij er ook beter tegen gewapend. En zeg nu zelf een kind met karakter is toch vele leuker en interessanter dan zo een braaf seuteke dat over zich heen laat lopen, niet?
Ondertussen zijn alle tips van vaders en moeders van kinderen met een ‘keikopke’ steeds welkom. Wij testen ze graag uit op ons exemplaar.

The hellmouth: crap!

Ja lap, ik heb alweer te snel een vreugdedansje gemaakt. Onze aannemer is vandaag niet met de werken begonnen. Hij heeft het te druk, 3 werkmannen ziek en een belangrijk werk voor de overheid waar een deadline opstaat…dus de kleine man/vrouw met de loopgraven onder hun pad mag weeral langer wachten.
Wat is dat toch met aannemers? Is er dan geen enkele manier om die mannen een beetje onder druk te zetten of op zijn minst hun afspraken te laten nakomen?
Anyway: de tips en ideetjes voor de heraanleg van de plantenweelde naast ons pad zijn nog steeds welkom! Misschien helpen die me om bezig te blijven en niet nog hopelozer te wachten tot de werken eindelijk starten…

The hellmouth: almost the end

Wie hier al een tijdje langskomt weet dat wij al een hele tijd loopgraven onder ons tuinpad hebben liggen. Ten gevolge van een onderspoeling van de waterleiding in de straat. Eind juni zal het 2 jaar geleden zijn dat dit gebeurde. Maar vandaag is er goed nieuws want morgen komt de aannemer het gat openleggen en herstellen!
Plots kwam er vaart in ons dossier. Een 3de expert kwam eind 2009 langs en deed ons dezelfde dag nog een financieel voorstel. Vervolgens begon het ‘stalken’ van de aannemer – wat is dat toch met die mannen!!??? – die er nog eens ruim 2 maanden over deed eer hij ons een datum voor aanvang van de werken kon bezorgen.
Maar morgen zou – ik wil ze hier eerst zien staan met hun gravers en groot geschut – het dan eindelijk zover zijn. Goodbye inzakkende plantenborders, goodbye hellmouth!
Het zal wel even stof bijten zijn, maar wat kijk ik uit naar het moment dat we van dat gat en alle problemen die erbij kwamen – vocht in de kelder, muren, etc – verlost zijn! En wat kijk ik uit naar het moment om 2 maagdelijk lege borders te zien die smakken naar nieuwe plantjes. En hiervoor heb ik hulp nodig, want die borders zijn lang en zeer smal…en ik weet niet goed wat ik er best plant. Iemand leuke ideeën voor aanplantingen langs een tuinpad/pad naar de voordeur? De borders zijn zo’n 10 meter lang en slechts 1 meter breed en liggen in halfschaduw. Pas in de namiddag krijgen ze het zonnetje te zien. Waar ik van hou in de tuin? Ik ga richting cottage tuin met veel bloemen en kleur, maar toch met wat structuur. Iemand leuke ideeën? Laat maar komen!