Wie ben ik?
Een goede vriend raadde me aan om, tijdens mijn zoektocht naar een nieuwe job, eerst en vooral eens terug op zoek te gaan naar mezelf. Wie was ik voor ik aan mijn eerste job begon (ja, dat was nog altijd mijn eerste job, daar waar ze me ontslagen hebben)? Hoe stond ik toen in het leven? Wat waren mijn interesses? Waar hield ik me graag mee bezig?
Want eenmaal je werkt ga je je meer focussen op interesses die met je job samen gaan en verdwijnt de rest een beetje naar de achtergrond.
Ik doe dus een oefening ‘mezelf herontdekken’ en heb daarom een vraag aan u, beste lezer. Ik weet, de laatste tijd komen jullie niet meer in zulke grote getalen (want het was hier lang stil, I know). En de meeste houden zich dan in stilte bezig, zonder al te veel commentaar na te laten. Maar voor één keertje hoop ik dat dat anders zal zijn. En daarom vraag ik, jij, die hier al jaren langskomt en meeleest: hoe ervaar/lees/zie je mij?
Ik vraag niet veel, met 3 woorden ben ik al blij.
Benieuwd naar wat jullie hier opvalt. Het zal me zeker weer wat verder helpen.
Eerste sneeuw
Wanneer valt hij nu eindelijk?!!!???
Filed under buffie luistert, buffie's leven | Comment (0)Buffie bestaat 10 jaar
Weet je, ik ben het helemaal vergeten! Afgelopen zomer en wel op 7 juli bestond deze – of is het dit? – blog 10 jaar. Al 10 jaar hou ik een hoop hersenspinsels en allerhande weetjes bij op het net. Ik begon in een tijd toen er nog niet zo veel bloggers waren. Het was toen hip om dingen met een webcam te doen. Ondertussen is er al veel veranderd en veranderde er ook veel op deze pagina.
Ik studeerde af, stortte me met volle overgave op mijn eerste job, verliet de ouderlijke woonst en kocht een huis, trouwde met mijn liefste, kreeg een dochter, en twee en eenhalf jaar later nog een dochter.
Met momenten was het hier zeer druk en werd er veel geschreven, zelfs in het Engels, zo helemaal in den beginne. Dan werd het weer wat stiller door drukte of gewoon geen zin, geen inspiratie.
Er werd gepruld met een nieuwe layout. De webcam verdween, in de plaats kwam er Flickr en later Facebook en dan ook nog eens Twitter.
In mijn hoofd veranderende er ook veel. Dat merk ik als ik nu en dan eens een steekproef neem en teruglees wat ik schreef in december 2003 of februari 2006 of juli 2008. Het zegt veel over hoe ik me toen voelde, wie ik toen was en hoe ik in het leven stond. Op de één of andere manier conserveert het internet kleine stukjes van mezelf die veranderen maar die ik nog steeds herken. Het is fijn die verschillende ikken terug te lezen, te voelen. Belangrijk ook om nooit te vergeten waar je vandaan komt, waar je van hield, houdt. Want soms raak je de weg al eens kwijt en dan is het handig als je eens achterom kan kijken en een stukje terug kan vinden dat je misschien kwijt was. Of in de drukte en de stroom vergeten.
Het doet me denken aan een toneelstuk dat ik onlangs zag met en van Marieke Dilles, Dit is alles. Hierin schrijft een moeder dingen neer voor haar ongeboren kind. Ze doet het op het moment zelf omdat anders de scherpe kantjes eraf zijn. Het moet echt zijn, authentiek.
Zo gaat het hier al 10 jaar, soms heel diep, soms heel oppervlakkig. En ik had nooit een doel voor ogen, maar na 10 jaar heeft het zichzelf wel een functie gegeven. Het is een klein stukje naslagwerk over mezelf en dat is er zo fijn aan.
Ik denk dat ik dus nog wel even door zal gaan, op mijn eigen manier en vooral voor mezelf. Maar het is plezant dat je mee volgt 
Buffie ligt wakker
En dan lig je wakker tot 01u46 en komt dit eruit. Het klinkt erger dan het is, maar dat zijn de meeste dingen in het donker:
Het is ondertussen al een maand geleden. Dat ik plots het bericht kreeg dat ik ontslagen was. Ik. Ontslagen. As in ‘ge moet niet meer terugkomen’. De reden kan u hier lezen maar veel heb ik daar ook niet aan.
De ene dag gaat goed. De andere slecht. Het is een beetje zoals het weer. Als de zon schijnt heb je weer wat hoop. Als het waait en regent dan stormt het soms ook in mijn hoofd. Met nu en dan een blikseminslag en kortsluiting tot gevolg.
Ik ben niet goed in thuis zitten. Ik heb van velen de raad gekregen om mijn tijd te nemen. Genieten van wat langer bij de kindjes te kunnen zijn. Eerst goed uitzoeken wat ik nu precies wil gaan doen want dit is in zekere zin ook een buitenkans. Maar dit is niet goed voor mij.
Ik ruim veel op. Mijn huis is spik en span. Fijn. Huiselijk. Binnenkort kerstboom en al. Gezellig.
Maar in mijn hoofd wonen spoken. Het staat daar nooit stil. Wat gedaan? Wat te doen? Waarom dit? Waarom dat?
Ik moet nu niks, ik mag. Op mijn eigen ritme. Maar mijn hoofd zegt me zoveel te moeten doen. Ik wil ook veel. Te veel. Of voor mezelf niet het juiste. Maar wat is het juiste?
2 kindjes. Een huis. Crisis op het nieuws, overal.
Ik haak, knutsel, maak plannen, droom, speel met mijn kindjes, lach.
Ik denk na. Constant. Nu ook.
Kan ik dit wel bloggen? Straks denken de mensen dat ik depressief ben en dat is helemaal niet zo. Ik kom hier wel weer door en binnen een jaar is alles zeker veel beter. Ik weet dat.
Maar ik ben ook maar een mens. Soms wat te naïef misschien. Te eerlijk. Dan vreten ze je op.
Maar ik ben niet alleen. Toch?
Nu
Oh wat heb ik veel ideeën om over te bloggen. Er schieten er dagelijks meermaals door mijn hoofd maar met twee kinderen in huis kom ik er nog steeds niet toe.
Nu ik mag niet klagen over die twee kinderen. Het is zeer druk maar gelukkig zijn het twee hele brave en dat scheelt.
De grootste gaat sinds 1 september naar de onthaalklas en vindt dat helemaal geweldig. Iedere morgen zonder tranen en met zeer veel enthousiasme zet mijn liefste ze aan de schoolpoort af. ‘s middags als ik haar ophaal, kreeg ik al twee dagen te horen dat ze wil blijven, maar het oververmoeide huilmoment aan tafel en de 3 uur durende dut die daarop volgen bewijzen dat halve dagen al lang genoeg zijn. Maar ik geniet zo van de verhalen die ze meebrengt van school, over Jules de klaspop en Pixie waar ze het blijkbaar goed mee kan vinden. En dan danst ze in het rond en zingt het goedemorgen lied.
De kleinste is al even fijn gerief in huis. Ze groeit als kool en zit in de p90 voor lengte en gewicht, waardoor ze al slaapt van 23u tot 08u. Ook overdag begint ze aardig te slapen zonder dat ik haar om de 5 minuten moet oppakken of tutje geven. En ze lacht, met geluid en al. Volgens de pediater zit ze voor op schema en doet ze al dingen van een driemaanderke, maar ik hou ze liever nog wat klein. Het gaat al snel genoeg!
Ik ben nog twee maanden thuis en heb nog heel wat plannen naast huismoederke spelen. Een dekentje haken, onze hall inrichten, bloggen, fotoboeken maken, de voortuin heraanplanten, genieten…en zo nu en dan heb ik al een klein gaatje tijd voor mezelf. Zoals nu!