Category Archives: buffie’s leven

Oxytocine

Ik ging naar the world night of love en dit bleef me bij:

Als kind ontvang je liefde.
Als adolescent wordt je verliefd en leer je liefde geven.
Als volwassene in een relatie leer je liefde uitwisselen.
De volgende stap is leven in liefde, liefde zijn.

Zolang iemand niet om advies vraagt, moet je ook geen advies geven. Het antwoord, de oplossing ligt vaak in henzelf.

Leer leven met de kleine problemen in het leven, het helpt je de grote op te lossen.

‘Het beste’ willen, zijn is gevaarlijk.
Goed is al goed genoeg.

On est des êtres infinis dans in corps fini.

Loslaten

De tijd vliegt en dat het waar is wat ze allemaal zeggen.
Dat je ervan moet genieten want dat het allemaal zo snel gaat. Ons
jongste is ondertussen de 2 voorbij. Ze heeft nog net een tutje ‘s
nachts. De pampers is ze langzaam maar zeker aan het ontgroeien. En
ze spreekt al in volzinnen hoewel ze nog wat moet oefenen op
articulatie. Vanaf januari mag ze naar school en dat het dan
allemaal nog sneller gaat. Er komt geen derde hier, twee is al meer
dan goed genoeg. Maar het klein beetje baby dat er nog in zit
vermindert met de dag en dat ik dat missen ga. Zo hard. Over dat
ronde bolleke wrijven en ze nog eens onder stoppen terwijl ze
vreedzaam slaapt in haar babybed. Ik word er nu al een beetje
weemoedig van.

It has arrived! #sesa

Daarnet belde de postbode hier aan, een pakje helemaal voor mij! Secret santa has arrived en wat voor één. Ik kreeg een prachtig zelf gemaakte verwenzak met heerlijke inhoud. Nog een zakje met alle toebehoren voor een lekker voetbadje. Een zelf gemaakte halsketting. En dan ook nog 2 potjes chocopasta, witte en bruine. Heerlijk zo een pakket vol mooie verwennerijen. Met veel aandacht en liefde gemaakt, dat zie je zo. En dat van iemand die ik eigenlijk niet ken.
Hartelijk dank Ann, you’re the best! Ik heb ook weer een nieuwe blog ontdekt die ik met plezier ga volgen.
En ook dank aan Tess om het te organiseren, volgend jaar opnieuw? Ik schrijf me nu al in!

20121226-113139.jpg

20121226-113154.jpg

20121226-113347.jpg

20121226-113403.jpg

Forza Genk

Een jaar geleden sloeg het noodlot hier toe. Geheel onverwacht werd ik na mijn zwangerschapsverlof ontslagen. Het nieuws sloeg in als een bom. Ik had 4 maanden thuis gezeten en had er weer zoveel zin in en dan krijg je plots een mail dat je niet meer terug moet komen. Ik heb toen een paar maanden in de put gezeten. Er waren veel trieste en duistere dagen. Veel vrienden vertrouwden me toe dat het wel snel weer goed zou komen en dat ik binnen een jaar er weer helemaal bovenop zou zijn. Ik had het er moeilijk mee om dat te geloven en wankelde op de slappe koord van onzekerheid. Weken, maanden moeten wachten op antwoorden op mij sollicitatiebrieven. Slapeloze nachten.
Maar kijk we zijn een later en het gaat heel goed met mij. Al in maart vond ik een nieuwe job. En niet zomaar één, een job die beantwoorde aan al mijn verwachtingen. Ik heb terug perspectief, ik bruis van werklust. Elke dag is een nieuwe ontdekking, een nieuwe kans om bij te leren en verder te ontwikkelen. Ik reis, ik heb leuke collega’s, ik zing weer luidkeels mee met liedjes op de radio. Ik ben terug.
En dan komt het nieuws dat Ford Genk gaat sluiten en komen instant de gevoelens terug waar ik vorig jaar zelf ook door moest. Ongeloof, woede, onzekerheid, angst, amper zelfvertrouwen. Heel Genk voelt zich nu zo en ik voel met hen mee, als ex-lotgenoot, als Genkenaar. Maar ze hebben gelijk op #hautekiet. Limburgers zijn wendbare mensen, harde werkers. Na een tegenslag staan ze terug op en gaan ze er weer tegen aan. Forza Genk, binnen een jaar zal, moet alles ook voor hen beter zijn! Daar duim ik voor.