Buffie » buffie’s leven

Wie ben ik?

bufs — Fri, 03 Feb 2012 10:27:14 +0000

Een goede vriend raadde me aan om, tijdens mijn zoektocht naar een nieuwe job, eerst en vooral eens terug op zoek te gaan naar mezelf. Wie was ik voor ik aan mijn eerste job begon (ja, dat was nog altijd mijn eerste job, daar waar ze me ontslagen hebben)? Hoe stond ik toen in het leven? Wat waren mijn interesses? Waar hield ik me graag mee bezig?
Want eenmaal je werkt ga je je meer focussen op interesses die met je job samen gaan en verdwijnt de rest een beetje naar de achtergrond.
Ik doe dus een oefening ‘mezelf herontdekken’ en heb daarom een vraag aan u, beste lezer. Ik weet, de laatste tijd komen jullie niet meer in zulke grote getalen (want het was hier lang stil, I know). En de meeste houden zich dan in stilte bezig, zonder al te veel commentaar na te laten. Maar voor één keertje hoop ik dat dat anders zal zijn. En daarom vraag ik, jij, die hier al jaren langskomt en meeleest: hoe ervaar/lees/zie je mij?
Ik vraag niet veel, met 3 woorden ben ik al blij.
Benieuwd naar wat jullie hier opvalt. Het zal me zeker weer wat verder helpen.

Eerste sneeuw

bufs — Thu, 02 Feb 2012 07:43:01 +0000

Wanneer valt hij nu eindelijk?!!!???

Buffie bestaat 10 jaar

bufs — Sat, 24 Dec 2011 08:00:59 +0000

Weet je, ik ben het helemaal vergeten! Afgelopen zomer en wel op 7 juli bestond deze – of is het dit? – blog 10 jaar. Al 10 jaar hou ik een hoop hersenspinsels en allerhande weetjes bij op het net. Ik begon in een tijd toen er nog niet zo veel bloggers waren. Het was toen hip om dingen met een webcam te doen. Ondertussen is er al veel veranderd en veranderde er ook veel op deze pagina.
Ik studeerde af, stortte me met volle overgave op mijn eerste job, verliet de ouderlijke woonst en kocht een huis, trouwde met mijn liefste, kreeg een dochter, en twee en eenhalf jaar later nog een dochter.
Met momenten was het hier zeer druk en werd er veel geschreven, zelfs in het Engels, zo helemaal in den beginne. Dan werd het weer wat stiller door drukte of gewoon geen zin, geen inspiratie.
Er werd gepruld met een nieuwe layout. De webcam verdween, in de plaats kwam er Flickr en later Facebook en dan ook nog eens Twitter.
In mijn hoofd veranderende er ook veel. Dat merk ik als ik nu en dan eens een steekproef neem en teruglees wat ik schreef in december 2003 of februari 2006 of juli 2008. Het zegt veel over hoe ik me toen voelde, wie ik toen was en hoe ik in het leven stond. Op de één of andere manier conserveert het internet kleine stukjes van mezelf die veranderen maar die ik nog steeds herken. Het is fijn die verschillende ikken terug te lezen, te voelen. Belangrijk ook om nooit te vergeten waar je vandaan komt, waar je van hield, houdt. Want soms raak je de weg al eens kwijt en dan is het handig als je eens achterom kan kijken en een stukje terug kan vinden dat je misschien kwijt was. Of in de drukte en de stroom vergeten.
Het doet me denken aan een toneelstuk dat ik onlangs zag met en van Marieke Dilles, Dit is alles. Hierin schrijft een moeder dingen neer voor haar ongeboren kind. Ze doet het op het moment zelf omdat anders de scherpe kantjes eraf zijn. Het moet echt zijn, authentiek.
Zo gaat het hier al 10 jaar, soms heel diep, soms heel oppervlakkig. En ik had nooit een doel voor ogen, maar na 10 jaar heeft het zichzelf wel een functie gegeven. Het is een klein stukje naslagwerk over mezelf en dat is er zo fijn aan.
Ik denk dat ik dus nog wel even door zal gaan, op mijn eigen manier en vooral voor mezelf. Maar het is plezant dat je mee volgt

Buffie ligt wakker

bufs — Thu, 01 Dec 2011 08:00:04 +0000

En dan lig je wakker tot 01u46 en komt dit eruit. Het klinkt erger dan het is, maar dat zijn de meeste dingen in het donker:

Het is ondertussen al een maand geleden. Dat ik plots het bericht kreeg dat ik ontslagen was. Ik. Ontslagen. As in ‘ge moet niet meer terugkomen’. De reden kan u hier lezen maar veel heb ik daar ook niet aan.
De ene dag gaat goed. De andere slecht. Het is een beetje zoals het weer. Als de zon schijnt heb je weer wat hoop. Als het waait en regent dan stormt het soms ook in mijn hoofd. Met nu en dan een blikseminslag en kortsluiting tot gevolg.
Ik ben niet goed in thuis zitten. Ik heb van velen de raad gekregen om mijn tijd te nemen. Genieten van wat langer bij de kindjes te kunnen zijn. Eerst goed uitzoeken wat ik nu precies wil gaan doen want dit is in zekere zin ook een buitenkans. Maar dit is niet goed voor mij.
Ik ruim veel op. Mijn huis is spik en span. Fijn. Huiselijk. Binnenkort kerstboom en al. Gezellig.
Maar in mijn hoofd wonen spoken. Het staat daar nooit stil. Wat gedaan? Wat te doen? Waarom dit? Waarom dat?
Ik moet nu niks, ik mag. Op mijn eigen ritme. Maar mijn hoofd zegt me zoveel te moeten doen. Ik wil ook veel. Te veel. Of voor mezelf niet het juiste. Maar wat is het juiste?
2 kindjes. Een huis. Crisis op het nieuws, overal.
Ik haak, knutsel, maak plannen, droom, speel met mijn kindjes, lach.
Ik denk na. Constant. Nu ook.
Kan ik dit wel bloggen? Straks denken de mensen dat ik depressief ben en dat is helemaal niet zo. Ik kom hier wel weer door en binnen een jaar is alles zeker veel beter. Ik weet dat.
Maar ik ben ook maar een mens. Soms wat te naïef misschien. Te eerlijk. Dan vreten ze je op.
Maar ik ben niet alleen. Toch?

Nu

bufs — Wed, 07 Sep 2011 14:01:12 +0000

Oh wat heb ik veel ideeën om over te bloggen. Er schieten er dagelijks meermaals door mijn hoofd maar met twee kinderen in huis kom ik er nog steeds niet toe.
Nu ik mag niet klagen over die twee kinderen. Het is zeer druk maar gelukkig zijn het twee hele brave en dat scheelt.
De grootste gaat sinds 1 september naar de onthaalklas en vindt dat helemaal geweldig. Iedere morgen zonder tranen en met zeer veel enthousiasme zet mijn liefste ze aan de schoolpoort af. ‘s middags als ik haar ophaal, kreeg ik al twee dagen te horen dat ze wil blijven, maar het oververmoeide huilmoment aan tafel en de 3 uur durende dut die daarop volgen bewijzen dat halve dagen al lang genoeg zijn. Maar ik geniet zo van de verhalen die ze meebrengt van school, over Jules de klaspop en Pixie waar ze het blijkbaar goed mee kan vinden. En dan danst ze in het rond en zingt het goedemorgen lied.
De kleinste is al even fijn gerief in huis. Ze groeit als kool en zit in de p90 voor lengte en gewicht, waardoor ze al slaapt van 23u tot 08u. Ook overdag begint ze aardig te slapen zonder dat ik haar om de 5 minuten moet oppakken of tutje geven. En ze lacht, met geluid en al. Volgens de pediater zit ze voor op schema en doet ze al dingen van een driemaanderke, maar ik hou ze liever nog wat klein. Het gaat al snel genoeg!
Ik ben nog twee maanden thuis en heb nog heel wat plannen naast huismoederke spelen. Een dekentje haken, onze hall inrichten, bloggen, fotoboeken maken, de voortuin heraanplanten, genieten…en zo nu en dan heb ik al een klein gaatje tijd voor mezelf. Zoals nu!

Waar ik van hou

bufs — Mon, 07 Mar 2011 13:07:41 +0000

De eerste zonnestralen op je gezicht voelen tintelen
Allerhande jong fris groen dat zijn kop uit de grond steekt
De vogels die vrolijk kwetteren
In de tuin kunnen zitten
Onze zonovergoten veranda
Met blote voeten door het gras lopen
Overal vrolijke kleuren
Een ceasar salad met zelf gekweekte salade en knapperige stukjes brood
Roomijs met aardbeien en frambozen
Caipirinha!

De lente komt eraan, de zomer zit al in mijn hart.

IK wil, ik wil, ik wil!

bufs — Sun, 27 Feb 2011 15:57:13 +0000

* een poetsvrouw!
* een nieuwe badkamer met een bad en douche!
* die wondermooie schoenen die ik bij Fragile gezien heb!
* een ring van Monome

…en een ezeltje dat geld schijt…

teken van leven

bufs — Thu, 27 Jan 2011 08:44:54 +0000

Goh, wat is dit lang geleden zeg. Al weken speelt het door mijn hoofd om nog eens iets neer te schrijven op mijn blog. Want mijn hoofd zit vol en niets dat zo kan opluchten als een stukje neerschrijven, het van je afschrijven. Maar er was zo weinig tijd omdat het druk is in het leven. Feestdagen, afspreken met vrienden, tijd maken voor de dochter, het huis op orde houden, werk..en dan zit je ‘s avonds 5 minuten neer en heb je wel wat beters te doen dan bloggen, of dan ben je gewoon stikke-doodmoe. Omdat, oh ja, je ook nog eens zwanger bent en dat het meeste van de tijd gewoon vergeet en als je daar dan aan denkt je alweer een onmenselijk groot schuldgevoel hebt tegenover dat kleine wezentje in je buik.
Het is niet altijd makkelijk, volwassen zijn en alle dingen doen zoals het hoort. Ik heb het daar de laatste maanden erg lastig mee, leef van dag tot dag, met ups maar ook veel downs. Begrijp me niet verkeerd, de kleine dingen in mijn leven die gaan onwaarschijnlijk goed…en uiteindelijk zijn die ook het belangrijkste, dus die houden me overeind. Maar ik heb het zo moeilijk met de wereld daarbuiten. Die koele, onpersoonlijke wereld buiten mijn veilige cocon, waar er geen tijd is voor gevoel en alles enkel draait om geld, macht en aanzien. Ik verdrink er de laatste tijd nogal in.
Er was een dag dat ik geloofde in dat het allemaal zo erg niet was, dat ik zelfvertrouwen had en dacht dat ik iets kon betekenen. Jong en onervaren zijn noemen ze dat meestal. Ik heb alles gegeven, ben er voor gegaan en amuseerde me kostelijk. Maar als je dan na enige tijd moet opmerken dat je er eigenlijk amper mee vooruit komt, dan doet dat pijn. Ik probeer er tegen te vechten, elke dag opnieuw, maar het is zo vermoeiend…en dus is de moraal de laatste tijd niet op en top en dat zint me niet.
Ik wil niet in dit duister hoekje blijven zitten, ik wil eruit, terug in de zon. Lachen, genieten, mooie dingen maken, iets betekenen. Het geloof zit nu ergens ver weg, maar ik moet er in blijven vertrouwen dat het kan, dat ik het kan en dat het zal lukken ook. Het moet gewoon.
En ondertussen is er thuis, waar alles goed en veilig is, waar ik gewoon ik kan zijn. Waar een lach van Sophia mijn wereld weer een klein beetje mooier maakt. Die lach is onbetaalbaar en daar ben ik onwaarschijnlijk dankbaar voor, die helpt me overeind. Houdt me overeind.

groener gras

bufs — Thu, 07 Oct 2010 19:42:27 +0000

Soms heb ik zo hard nood aan die plek aan de andere kant van de regenboog…

Ho ho ho!

bufs — Wed, 06 Oct 2010 15:38:09 +0000

I’m in!