Waar ik van hou
De eerste zonnestralen op je gezicht voelen tintelen
Allerhande jong fris groen dat zijn kop uit de grond steekt
De vogels die vrolijk kwetteren
In de tuin kunnen zitten
Onze zonovergoten veranda
Met blote voeten door het gras lopen
Overal vrolijke kleuren
Een ceasar salad met zelf gekweekte salade en knapperige stukjes brood
Roomijs met aardbeien en frambozen
Caipirinha!
De lente komt eraan, de zomer zit al in mijn hart.
Filed under buffie's leven | Comment (1)IK wil, ik wil, ik wil!
* een poetsvrouw!
* een nieuwe badkamer met een bad en douche!
* die wondermooie schoenen die ik bij Fragile gezien heb!
* een ring van Monome
…en een ezeltje dat geld schijt…
Filed under buffie's leven | Comment (1)teken van leven
Goh, wat is dit lang geleden zeg. Al weken speelt het door mijn hoofd om nog eens iets neer te schrijven op mijn blog. Want mijn hoofd zit vol en niets dat zo kan opluchten als een stukje neerschrijven, het van je afschrijven. Maar er was zo weinig tijd omdat het druk is in het leven. Feestdagen, afspreken met vrienden, tijd maken voor de dochter, het huis op orde houden, werk..en dan zit je ‘s avonds 5 minuten neer en heb je wel wat beters te doen dan bloggen, of dan ben je gewoon stikke-doodmoe. Omdat, oh ja, je ook nog eens zwanger bent en dat het meeste van de tijd gewoon vergeet en als je daar dan aan denkt je alweer een onmenselijk groot schuldgevoel hebt tegenover dat kleine wezentje in je buik.
Het is niet altijd makkelijk, volwassen zijn en alle dingen doen zoals het hoort. Ik heb het daar de laatste maanden erg lastig mee, leef van dag tot dag, met ups maar ook veel downs. Begrijp me niet verkeerd, de kleine dingen in mijn leven die gaan onwaarschijnlijk goed…en uiteindelijk zijn die ook het belangrijkste, dus die houden me overeind. Maar ik heb het zo moeilijk met de wereld daarbuiten. Die koele, onpersoonlijke wereld buiten mijn veilige cocon, waar er geen tijd is voor gevoel en alles enkel draait om geld, macht en aanzien. Ik verdrink er de laatste tijd nogal in.
Er was een dag dat ik geloofde in dat het allemaal zo erg niet was, dat ik zelfvertrouwen had en dacht dat ik iets kon betekenen. Jong en onervaren zijn noemen ze dat meestal. Ik heb alles gegeven, ben er voor gegaan en amuseerde me kostelijk. Maar als je dan na enige tijd moet opmerken dat je er eigenlijk amper mee vooruit komt, dan doet dat pijn. Ik probeer er tegen te vechten, elke dag opnieuw, maar het is zo vermoeiend…en dus is de moraal de laatste tijd niet op en top en dat zint me niet.
Ik wil niet in dit duister hoekje blijven zitten, ik wil eruit, terug in de zon. Lachen, genieten, mooie dingen maken, iets betekenen. Het geloof zit nu ergens ver weg, maar ik moet er in blijven vertrouwen dat het kan, dat ik het kan en dat het zal lukken ook. Het moet gewoon.
En ondertussen is er thuis, waar alles goed en veilig is, waar ik gewoon ik kan zijn. Waar een lach van Sophia mijn wereld weer een klein beetje mooier maakt. Die lach is onbetaalbaar en daar ben ik onwaarschijnlijk dankbaar voor, die helpt me overeind. Houdt me overeind.
groener gras
Soms heb ik zo hard nood aan die plek aan de andere kant van de regenboog…
Filed under buffie's leven | Comment (1)