Category Archives: buffie is ziek

Ziek, zieker, ziekst

Na een outplacement en sollicitatiegesprek op maandag kwam ik helemaal afgepeigerd thuis. Eerst dacht ik dat ik gewoon moe was van me een hele dag te concentreren. Voeg daar nog wat zenuwen aan toe voor het jobinterview en de lichte hoofdpijn was ook te verklaren.
Maar ik zat er dus helemaal naast. Tegen de avond zakte ik steeds verder weg in de zetel. Ik voelde me alsof ik een maand in de Sahara had gezeten en er nergens water te vinden was. Ik had vreselijke hoofdpijn, een droge keel en mijn neus zat dicht. Een nachtje goed slapen moest soelaas brengen. Tot de wekker ging en ik me nog slechter voelde.
Het beestje had ondertussen Sophia en mijn liefste ook al ingepalmd met net dezelfde symptomen. Er werd een dokter bijgehaald en die schreef onmiddellijk per persoon een kuur antibiotica en allerhande middelen tegen neusverstoppingen en sinusitis voor.
De enige niet-zieke in huis, Juliette, mocht gaan logeren bij omi en néné. Want hoe vreselijk ik haar nu ook mis, ik wil niet dat ze ook zo ziek wordt en ik ben momenteel te zwak te been om haar te verzorgen.
Met drie in de zetel dus. Onder een dekentje. Filmpjes kijken en veel slapen. Zo slijten we de dagen. Goed ziek maar ook wel gezellig met de sneeuw buiten. Al mis ik Juliette verschrikkelijk hard.

jaarlijkse routine

Het is weer zover. Ten gevolge van een verkoudheid, die ik via mijn dochter heb opgedaan, ben ik mijn stem weeral eens kwijt. Dit is nu al het derde of zelfs vierde jaar op rij dat ik monddood gemaakt wordt door de beestjes die mijn neus laten lopen gelijk een kraantje.
Dit jaar treft het me wel extreem vroeg. De vorige jaren was het meestal rond eind november dat de beestjes me te pakken kregen. Eind november, wanneer ik het altijd erg druk heb met de Grote Sinterklaasshow, en vaak ziek geraak door de grote temperatuurverschillen tussen de front- en backstage in het Sportpaleis.
Ik ben eens benieuwd of ik het nu dan gehad heb voor dit jaar…of ik dankzij mijn dochter vanaf nu meermaals tijdens de herfst- en wintermaanden radiostilte mag ondervinden. Ik hoop van niet.
Ondertussen zorgt zo’n beetje ziek zijn er ook wel voor dat ik nog eens relaxed achter de laptop kan zitten en nog eens wat tijd besteed aan mijn blog. Dus alvast een lijstje van dingen die me bezig houden:
* Ik heb nog altijd niets geschreven over onze vakantie in de Provence: ze was heel fijn overigens. Al nam ze voor mij een valse start. We zaten in een gite in Les Alpilles, volgens mij zowat de mooiste streek in Zuid-Frankrijk. De natuur is daar overweldigend schoon en ruw, het licht betoverend. Toch heb ik even moeten wennen om van een druk en gejaagd leven in de stad over te gaan naar leven op het platteland, in alle rust en stilte van de natuur. Ik vond mijn draai niet en dit ondanks alle schoonheid die me omgaf. Gelukkig heeft mijn hoofd na enkele dagen wel een klik gemaakt en kon ik de tranen niet bedwingen toen de vakantie voorbij was en we weer naar het grijze en grauwe België moesten. Wat lavendel, olijfolie en heerlijk geurende handzeep met Verbena doen me nog regelmatig terugdromen van warme dagen in de Provence en ongestoord lezen in het eerste deel van de Millenium-trilogie.
* Mijn handen kriebelen om te gaan naaien en stikken. Ik heb een hoop dingen die ik dan zelf wil gaan maken: een dekbedovertrek voor Sophia, een omtrek in een leuke stof voor de pakken kleenex die nu her en der in huis staan om Sophia haar ‘nummer elf”s mee af te vegen, overgordijnen voor onze slaapkamer, etc Alleen moet ik dan eerst en vooral een naaimachine op de kop kunnen tikken. Ik ken er niets van en heb geen idee wat een goed startmodel is. Daarenboven zijn die dingen allemaal ook nog eens erg duur. Wie tips heeft, laat maar komen! Momenteel staat er eentje in promotie bij de Carrefour, een Singer…is die wat te doen?
* Met Sophia gaat alles zeer goed. Ondanks de snotterij is ze een zeer vrolijk kind dat veel lacht en graag op ontdekking uitgaat. Op 6,5 maanden is ze overgegaan van borst- of flesvoeding, zonder enig probleem, ik denk dat ik er het zelf lastiger mee had…Sinds haar 7 maanden kan ze al heel goed rechtop zitten. Eerst wat stuntelig maar al snel had ze door dat ze zich met haar handje kan prikken en ondertussen is zitten een fluitje van een cent. Rond haar 8ste maand is Sophia beginnen kruipen, paracommando style zoals haar onthaalmoeder altijd zegt:

* Verder vind ik het niet fijn dat het ‘s avonds alweer zo vroeg donker wordt en hoop ik dat het winteruur afgeschaft zal worden! Maar de dagen zijn mooi: barkoud maar droog en zonnig, zoals een mooie herfstdag moet zijn, zalig!

Een welgemeende dank u!

Ziek zijn: het maakt iets te vaak een vast onderdeel uit van mijn leven sinds eind november.
Alles begon met een zware verkoudheid die zich zo danig manifesteerde dat ik tot 2 weken toe mijn stem volledig kwijt was en tot niet meer in staat was dan doodmoe op de zetel liggen. De eerste dosis antibiotica werd toegediend. Gelukkig kwam mijn stem net op tijd terug om de nieuwe Samson & Gert Kerstshow mee op te starten.
Alleen was mijn lichaam het daar blijkbaar niet zo mee eens en trakteerde mij op oudejaarsavond met een nieuwe onaangename kwaal. Deze kreeg ging mijn lijf zo ver dat ik eergisteren werd opgenomen in het ziekenhuis voor observatie en verder onderzoek. Het verdict: een blaasontsteking met beginnende nierontsteking die erg pijnlijke steken in de streek van mijn appendix veroorzaakte. Na 4 infusen antibiotica en lang wachten (want slapen in een ziekenhuis gaat me niet zo goed af) ben ik ondertussen terug thuis. Home sweet home, niets zo goed als thuis. Het lijf rust, krijgt opnieuw een week antibiotica toegediend en zou er dan terug bovenop moeten zijn. En hopelijk zo goed dat ik de rest van het jaar gespaard blijf van kwalen en ziektes want ik heb mijn deel nu wel gehad.
Aan ziek zijn is er echter ook een aangenaam kant. Ik word verwend met een hoop telefoontjes en lieve sms’jes van vrienden en collega’s die hun bezorgdheid uitdrukken. Als je ziek bent leer je je ware vrienden kennen en dat blijkt. Via deze weg wil ik iedereen nog eens bedanken die het zo goed met me voor heeft. Dat doet erg veel deugd en ik ben er van overtuigd dat dat het genezingsproces enkel maar kan bevorderen!