Buffie pakt driftbuien aan
Die oudste dochter van ons dat is een schat van een kind. Echt, soms zou ik ze zo willen opeten, als ze naar me lacht met haar karbonkels van ogen. Jammer genoeg heeft ze ook al eens een slechter moment. Het kind is twee, bijna drie en zit middenin haar peuterpubertijd. Volgens sommigen zou dit erger zij dan de tienerpubertijd. Laten we het hopen want die van ons, die kan er wat van. Vooral op momenten waarop er iets ‘moet’ en er een zekere tijdsdruk aan gebonden is, dan kan ze helemaal door het lint gaan. Het begint met een aanhoudend zeurderig toontje en mondt vervolgens uit in een serieuze schreeuwpartij waarbij ze zichzelf op de grond smijt en al. Zoals een echte drama queen. Ik zou ze dan graag achter het behang plakken uit frustratie.
De hel barstte hier de afgelopen ochtenden regelmatig los. Opstaan om het kind op tijd klaar te krijgen om naar school te gaan, hoezee, wat een feest! Zeuren, wenen, roepen, op slow motion modus overgaan. Alle registers trekt ze open om onze ochtenden van gezellig samen zijn om te toveren in een hel vol frustratie en ergernis. Het kon zo niet meer voort. Dus las ik het één en ander op internet en heb ik een actieplan opgezet. Ik test momenteel twee technieken op het kind uit.
Techniek 1 is het kind afleiden zodat ze de behoefte niet voelt om te gaan revolteren tegen enige zin van verplichting, structuur, etc. Dus mag ze ‘s morgens een boekje kiezen uit de kast dat ze dan leest tijdens het hele ochtendprogramma: pipi doen, aankleden, fles drinken, boke eten, jas aandoen en flink in de auto stappen. Tot nu toe werkt dat schitterend, al heeft ze soms geen zin in een boekje maar dan kan een beertje of ander speeltje ook helpen.
Tegen dat haar fles leeg is, is de meest riskante fase achter de rug en vergeet ze het speeltje/boekje en huppelt ze vrolijk mee naar school. Wij kunnen weer lachen want we voelen ons niet meer mentaal uitgeput na een hele ochtend gemor en gezeur. En Sophia heeft daar ook alleen maar baat bij.
Techniek 2 is vanaf het moment dat ze begint te krijsen haar straal te negeren. De aandachtsknop gaat dan helemaal uit. Hierdoor ebt de frustratie bij ons weg en schrikt Sophia zo van onze reactie dat het krijsen al snel stopt. Ook deze techniek werd meermaals getest en werkt wonderwel goed.
Ik zeg niet dat alles nu rozengeur en maneschijn is. Zo nu en dan weet het kind nog steeds het bloed van onder onze nagels te halen, maar omdat het minder voorvalt zijn wij er ook beter tegen gewapend. En zeg nu zelf een kind met karakter is toch vele leuker en interessanter dan zo een braaf seuteke dat over zich heen laat lopen, niet?
Ondertussen zijn alle tips van vaders en moeders van kinderen met een ‘keikopke’ steeds welkom. Wij testen ze graag uit op ons exemplaar.
Sophiapraat
2 dagen geleden: tijdens haar middagdut doe ik een poging om Sophia’s keukentje (ja, de fantastische Ikea-versie) wat op te ruimen. Wanneer ze wakker is en beneden komt, is dat het eerst dat Sophia opmerkt:
Sophia, met een belerend vingertje in de lucht: Mama, je moet eens heel goed luisteren naar Sophia. Speelgoed in de kast steken, dat mag niet hè.
En prompt begint ze alles wat ik opgeborgen had, terug op haar aanrecht te plaatsen.
Te netjes zijn, is nergens goed voor blijkt 
Sophiapraat
Conversatie op/aan het potje:
Ik: ben je klaar, Sophia?
Sophia: neen….ik moet eerst nog een ei leggen.
We keken elkaar aan en toen moesten we heel hard lachen.
De stoffenspektakelbuit!
Dat was weer de moeite, het stoffenspektakel gisteren in Mechelen. Ik had me goed voorbereid en heb mijn best gedaan om enkel gericht te kopen, dus met projecten in het vooruitzicht. Op 2 stofjes na is dat perfect gelukt!
Nu is het de bedoeling om voor de geboorte van Kiwi, rond 25 juni, mijn 3 vooropgestelde projecten te realiseren:
1. Een Lego-zak à la Alejosa
2. Een mini-quilt voor in het park van Kiwi
3. Een roodkapjes-cape uit het Olivers +s boek voor Sophia
Alleen Kiwi kan bepalen of ik er in zal slagen of niet….
Sophia
Wat groeit ze snel, die wondermooie, bijzondere dochter van ons. Ik draai me even om en ze kan alweer iets nieuws. Ze groeit als kool. Maar vooral ze straalt. Elke dag. Ze huppelt door het huis. Ze zingt, soms wel drie liedjes door elkaar. En ze leest heel graag boekjes. Die leest ze dan aan ons voor, de meest geweldige verhalen staan erin. Ze danst in het rond en roept van overal enthousiast op mama! Ze maakt me altijd blij want zij is blijdschap. Mijn levenswijsheid.
Filed under Sophia | Tags: Sophia | Comment (0)