Category Archives: Sophia

Laatste dag zonder werk

Morgen is het dan eindelijk zover. Na 4 maanden zwangerschapsverlof en vervolgens, geheel onverwacht, 4 maanden werkloosheid begin ik bij mijn nieuwe werkgever. Ik kijk er heel erg naar uit want het wordt weer niet zomaar een job, maar eentje waar ik me helemaal in kan vinden en waar ik hopelijk heel wat nieuwe uitdagingen op mijn bord zal krijgen.
Ik sta te trappelen om te beginnen maar toch moet ik toegeven dat ik ook wat triest was vandaag. Want morgen eindigt een bijzondere periode van 8 maanden genieten van mijn twee lieve kleine meisjes. Ik had het geluk om Sophia van dichtbij te volgen terwijl ze haar eerste stappen op school zette. Ik kon er altijd voor haar zijn wanneer de bel ging. In de plaats van in de opvang wachten, aten we samen mandarijntjes, koekjes en keken we gezellig naar een ‘sesamstraatje’. We hebben samen veel gekookt, gebakken, gespeeld, genoten en gelachen.
Ondertussen werd Juliette geboren en gedurende 8 maanden kon ook zij genieten van 200 % mama. Want wanneer Sophia naar school was, waren wij bijna altijd samen. Haar eerste lach, eerste keer rollen, eerste keer patatjes, fruitpap, ik heb het intens kunnen meemaken. Als tweede kwam ze overdag altijd op de eerste plaats.
Ondanks de kindervreugde was echter niet elke dag even fijn. Er waren ook veel dagen waarop de druk van de zoektocht naar een nieuwe job te zwaar woog. Dagen waarop ik het niet meer zag zitten omdat ik maar geen reacties kreeg. Dagen dat ik twijfelde aan mezelf en mijn kunnen. Dagen dat ik alleen maar ‘moederde’ en verder geen moment voor mezelf had. Dagen dat het regende, buiten en in mijn hart.
Er was maar één oplossing om uit die sleur te geraken en dat was zo snel mogelijk een nieuwe boeiende job vinden. Want thuiszitten en huismoederke spelen, het zou niets voor mij zijn, hoe graag ik mijn twee spookjes ook zie.
Morgen dus terug aan de slag. Mijn geluk kan niet op, al zal het ook even slikken zijn want ik ga mijn twee meisjes heel hard missen. Hoe een moederhart bloeden kan…
Dankbaarheid voor een nieuwe job maar ook voor de mooie, ook vaak moeilijke, tijd die geweest is. Ze pakken het mij/ons niet meer af!

Ziek, zieker, ziekst

Na een outplacement en sollicitatiegesprek op maandag kwam ik helemaal afgepeigerd thuis. Eerst dacht ik dat ik gewoon moe was van me een hele dag te concentreren. Voeg daar nog wat zenuwen aan toe voor het jobinterview en de lichte hoofdpijn was ook te verklaren.
Maar ik zat er dus helemaal naast. Tegen de avond zakte ik steeds verder weg in de zetel. Ik voelde me alsof ik een maand in de Sahara had gezeten en er nergens water te vinden was. Ik had vreselijke hoofdpijn, een droge keel en mijn neus zat dicht. Een nachtje goed slapen moest soelaas brengen. Tot de wekker ging en ik me nog slechter voelde.
Het beestje had ondertussen Sophia en mijn liefste ook al ingepalmd met net dezelfde symptomen. Er werd een dokter bijgehaald en die schreef onmiddellijk per persoon een kuur antibiotica en allerhande middelen tegen neusverstoppingen en sinusitis voor.
De enige niet-zieke in huis, Juliette, mocht gaan logeren bij omi en néné. Want hoe vreselijk ik haar nu ook mis, ik wil niet dat ze ook zo ziek wordt en ik ben momenteel te zwak te been om haar te verzorgen.
Met drie in de zetel dus. Onder een dekentje. Filmpjes kijken en veel slapen. Zo slijten we de dagen. Goed ziek maar ook wel gezellig met de sneeuw buiten. Al mis ik Juliette verschrikkelijk hard.

Buffie pakt driftbuien aan

Die oudste dochter van ons dat is een schat van een kind. Echt, soms zou ik ze zo willen opeten, als ze naar me lacht met haar karbonkels van ogen. Jammer genoeg heeft ze ook al eens een slechter moment. Het kind is twee, bijna drie en zit middenin haar peuterpubertijd. Volgens sommigen zou dit erger zij dan de tienerpubertijd. Laten we het hopen want die van ons, die kan er wat van. Vooral op momenten waarop er iets ‘moet’ en er een zekere tijdsdruk aan gebonden is, dan kan ze helemaal door het lint gaan. Het begint met een aanhoudend zeurderig toontje en mondt vervolgens uit in een serieuze schreeuwpartij waarbij ze zichzelf op de grond smijt en al. Zoals een echte drama queen. Ik zou ze dan graag achter het behang plakken uit frustratie.
De hel barstte hier de afgelopen ochtenden regelmatig los. Opstaan om het kind op tijd klaar te krijgen om naar school te gaan, hoezee, wat een feest! Zeuren, wenen, roepen, op slow motion modus overgaan. Alle registers trekt ze open om onze ochtenden van gezellig samen zijn om te toveren in een hel vol frustratie en ergernis. Het kon zo niet meer voort. Dus las ik het één en ander op internet en heb ik een actieplan opgezet. Ik test momenteel twee technieken op het kind uit.
Techniek 1 is het kind afleiden zodat ze de behoefte niet voelt om te gaan revolteren tegen enige zin van verplichting, structuur, etc. Dus mag ze ‘s morgens een boekje kiezen uit de kast dat ze dan leest tijdens het hele ochtendprogramma: pipi doen, aankleden, fles drinken, boke eten, jas aandoen en flink in de auto stappen. Tot nu toe werkt dat schitterend, al heeft ze soms geen zin in een boekje maar dan kan een beertje of ander speeltje ook helpen.
Tegen dat haar fles leeg is, is de meest riskante fase achter de rug en vergeet ze het speeltje/boekje en huppelt ze vrolijk mee naar school. Wij kunnen weer lachen want we voelen ons niet meer mentaal uitgeput na een hele ochtend gemor en gezeur. En Sophia heeft daar ook alleen maar baat bij.
Techniek 2 is vanaf het moment dat ze begint te krijsen haar straal te negeren. De aandachtsknop gaat dan helemaal uit. Hierdoor ebt de frustratie bij ons weg en schrikt Sophia zo van onze reactie dat het krijsen al snel stopt. Ook deze techniek werd meermaals getest en werkt wonderwel goed.
Ik zeg niet dat alles nu rozengeur en maneschijn is. Zo nu en dan weet het kind nog steeds het bloed van onder onze nagels te halen, maar omdat het minder voorvalt zijn wij er ook beter tegen gewapend. En zeg nu zelf een kind met karakter is toch vele leuker en interessanter dan zo een braaf seuteke dat over zich heen laat lopen, niet?
Ondertussen zijn alle tips van vaders en moeders van kinderen met een ‘keikopke’ steeds welkom. Wij testen ze graag uit op ons exemplaar.

Sophiapraat

2 dagen geleden: tijdens haar middagdut doe ik een poging om Sophia’s keukentje (ja, de fantastische Ikea-versie) wat op te ruimen. Wanneer ze wakker is en beneden komt, is dat het eerst dat Sophia opmerkt:
Sophia, met een belerend vingertje in de lucht: Mama, je moet eens heel goed luisteren naar Sophia. Speelgoed in de kast steken, dat mag niet hè.
En prompt begint ze alles wat ik opgeborgen had, terug op haar aanrecht te plaatsen.
Te netjes zijn, is nergens goed voor blijkt 🙂