Terrible 2
Het is gedichtendag en Sophia is onhandelbaar. Mijn oh zo lieve kindje is sinds ze 2 werd soms onherkenbaar. Dan komt er plots een duiveltje naar boven dat schopt en tiert en roept en vooral niet wil luisteren. Soms denk ik dat ze schizofreen is, zo snel kan haar humeur omslaan van poeslief naar monsterlijk boos.
Ik probeer dan goede raad op te volgen en rustig te blijven, geduld te hebben, haar zonder zelf veel kabaal te maken in de hoek te zetten. Maar bij momenten moet ik dan heel hard op mijn tanden bijten want liefst van al zou ik haar dan achter het behang plakken.
Wat heb ik toch misdaan dat ze zich nu zo gedraagd? Ben ik te toegevend geweest, of misschien te streng? Iedereen zegt dat het normaal is en dat het er wel uit zal groeien…mijn mooiste en liefste kind van de wereld, waar is ze bij momenten toch naartoe?
Ik heb dus een heel kort maar zeer toepasselijk gedichtje gekozen voor vandaag:
Ik ben twee
en ik zeg nee
Sophiapraat op 16 maanden
mama
papa
bumba
nee
ja
tutje
koek
stoeltje
tanden
koek
nog
water
kijken
ballon
mooi
bloem
patatjes
poppetje
kaasje
baby
wauw
hallo
politie (vanwege het K3 liedje)
en zelfs: Nadine
Dat lijkt me al een hele woordenschat voor een prutske van 16 maanden…of ben ik nu ook al zo’n moeder die haar eigen kind geniaal vindt?
Filed under Sophia | Comment (1)Lachen met het kindje
Sophia vindt het tegenwoordig erg leuk om met de mannetjes van Fisher Price te spelen. En ik ben daar heel erg blij mee. Want je moet weten dat die mannetjes ongeveer 30 jaar oud zijn, ik er zelf dus nog mee speelde als kind en ze vervolgens jaren op zolder heb bewaard tot de dag van vandaag zou komen.
En vandaag doet Sophia niets liever dan die mannetjes in een beker te steken en ze vervolgens er terug uit te halen. Hilariteit alom toen ik daarnet iets te dicht bij haar zat met mijn glas want plots lag er een Fisher Price mannetje in mijn limonade te zwemmen…en lachen dat dat was!
Hiep hiep hoera!
Terwijl ik langzaam maar zeker van onder een onwaarschijnlijke berg werk gekropen kom en dus terug mijn weg vind naar een ‘normaal’ leven – met een gezondere verhouding werk/vrije tijd – is het hoogtijd om te melden dat precies 2 weken geleden Sophia haar allereerst verjaardag vierde! We deden dat met taart en cadeautjes en zelfs een doop in mogelijk de mooiste sacristie van heel België waar – dit kan toch geen toeval zijn? – de mooie uitspraak ‘super astra sophia’ op de wand prijkt. Maar het was vooral een dag van dankbaar zijn. Dat we al één jaar lang het geluk hebben om een dochter te hebben die elke dag opnieuw een beetje mooier maakt.
24 januari 2009
24 janauri 2010
en toen maakte ik een kleedje
Van mijn liefste kreeg ik met kerstmis het boek ‘Amy Butler’s kleding en knuffels voor kleintjes‘ cadeau. Het boekje staat vol prachtige naaiwerkjes voor baby’s en allemaal in geweldig mooie stofjes.
Ik kon dus niet laten van mijn onlangs aangeschafte naaimachine boven te halen en mij te wagen aan een overgooierke voor Sophia. Een hele klus bleek, want het kleedje had een moeilijkheidsgraad 3 en dat betekende een hoop denk- en uitzoekwerk. Maar met de hulp van de uitleg in het boek en wat handige tutorials van vlijtige Amerikaanse huisvrouwen is het me gelukt. Hier en daar zitten er nog wat kemels van fouten in. Maar door het te maken heb ik weer een hoop bijgeleerd en ik ben ervan overtuigd dat dat zijn vruchten zal afwerpen voor mijn volgende naaiproject.
Ondertussen loopt mijn model hier te pronken in haar nieuwe aanwinst en stralen dat ze doet!
