Buffie

Le chose che restano

bufs — Mon, 14 May 2012 21:29:30 +0000

Vi son cose che volano
Uccelli, ore, calabroni:
Non è per queste l’elegia.

Vi son cose che restano -
Il dolore ed i monti e l’eterno.
Nemmeno queste a me si addicono.

Altre sostano e sorgono.
Posso spiegare i cieli?
Com’è immoto l’enigma!

Emily Dickinson

Poëtisch, mooi, ontroerend in zijn eenvoud, een aanrader.

Luie wijven weekend

bufs — Tue, 17 Apr 2012 19:54:54 +0000

Ik ben nog steeds aan het nagenieten van mijn fantastische weekend. samen met Lien, Lies en Tina ging ik op luie wijven weekend naar hier.

Het concept is heel eenvoudig: alleen vrouwen – in het bezit zijnde van man en kind(eren) maar die mochten niet mee – een weekend samen weg onder het motto ‘niets moet, alles kan’. Dus aten we overheerlijke ovenschotel in de zetel en lazen we wijvenboekjes aan de tafel.

Brachten we verschillende uren door in de sauna, de stoomcabine en het bubbelbad.
Konden we 2 ochtenden ongestoord uitslapen en bij het ontwaken genieten van dit uitzicht.

Kwam er op zaterdag een stijl- en kleurconsulente advies geven om er vanaf nu elke dag fabulous uit te zien. Zo leerde ik dat ik een herfsttype ben en mijn topkleuren koffiebruin en een hoop groentinten zijn (want dat zijn de kleuren die je kan zien in mijn ogen) en dat ik blijkbaar gezegend ben met een fantastisch paar benen….en daar was ik me alles behalve van bewust. Vrouwen en hun zelfbeeld, wat is dat toch!?!

Dronken we wat glaasjes spritz en cava en rosé en gin tonic…..en voor het slapengaan zoveel mogelijk isostar om de katers op een veilige afstand te houden.

Gingen we dineren bij deze meneer waar ik een overheerlijke nieuwe cocktail ontdekte, de lazy red cheeks en waar het eten minstens even lekker was.

Maar ik genoot vooral van mijn goed gezelschap en de fijne gesprekken die er waren heel de dag door en ook een groot deel van de nacht. Vriendinnen en luie wijverij, een geweldige combinatie die ik iedereen aan kan raden. ..mijn vriendinnen trouwens ook, maar die leen ik niet uit, die hou ik voor mezelf, veel te kostbaar!

Buffie ging naar Jip&Janneke

bufs — Wed, 21 Mar 2012 21:25:03 +0000

Vanmiddag had ik een eerste half dagje verlof genomen want ik had plannen met de oudste dochter (opgelet: ze is nog maar 3 dus oud is dat alles behalve!). Onder ons tweetjes een spaghetti gegeten en dan richting CC Westrand voor Jip & Janneke, de mjoezikul.
Hoewel Sophia nog net iets te jong zou zijn voor deze voorstelling heeft ze zich kostelijk geamuseerd. Ze riep luid mee toen Takkie zoek was, moest bij momenten heel hard lachen en klapte stevig in de handjes aan het einde van de voorstelling.
Zelf keek ik mee met mijn wegens-beroep-misvormde oog. Jip&Janneke is visueel een erg mooi vormgegeven voorstelling. Met zeer veel respect en aandacht voor detail heeft men getracht de mooie illustraties uit de boeken tot leven te brengen. De handpoppen van de hoofdpersonages zijn prachtig en doen precies wat ze moeten doen. Ik had ze zo mee naar huis willen nemen. De decors waren eenvoudig maar ingenieus goed in elkaar gestoken. Het plaatje klopte, alleen jammer dat de belichting er niet altijd in slaagde voor net dat tikkeltje extra magie te zorgen.
Ook inhoudelijk zaten er heel wat sterke elementen in deze voorstelling. Het was leuk om heel veel verhaaltjes die we hier lezen voor het slapengaan te herkennen: Jip en Janneke spelen samen, Siep op de kast, grote hond Hector, heel veel ijsjes. Sophia genoot, net zoveel als tijdens ons voorleesmoment ‘s avonds en ze ging helemaal op in de verhaaltjes. Minder overtuigd ben ik van de keuze om ook de ouders van Jip en Janneke een prominente plaats in de mjoezikul te geven. In de boeken blijven ze op de achtergrond en van mij hadden ze dat hier ook wat meer mogen doen. De uitvoerige scènes met de ouders die elkaar ontmoeten, dansen, een liedje zingen over een elektrische wasmachine, ik had er niets mee. Ze werden me ook te veel opgevoerd als olijke, en zelfs een beetje dwaze echtparen terwijl ze in de verhalen voor mij juist de rol spelen van nu en dan de kinderen even terecht te wijzen of tot inzichten te brengen. Het viel me ook op dat tijdens de scènes met de ouders het er in de zaal een pak luidruchtiger aan toe ging dan wanneer enkel Jip en Janneke ten tonele verschenen. Het leek de jonge toeschouwers ook minder te boeien. Daarenboven waren de ouderscènes nogal chaotisch. De acteurs riepen wat door elkaar en lieten elkaar niet echt veel ruimte tot spel. Een iets strakkere regie had hier zeker niet gestoord.
Ook de keuze van de liedjes overtuigde mij niet. Hier en daar een muzikaal intermezzo is welkom, zeker met kleine kinderen die nog niet zo een lange concentratiespanne hebben, maar ook hier was ik niet mee. Misschien dat de opgevoerde nummers beter gekend zijn in Nederland en iedereen daar ze luidkeels meezingt, ik kende er geen enkel van en het waren nu ook niet bepaald melodietjes die je uitnodigden om de handen in elkaar te slaan of vrolijk mee te neuriën.
‘Een musical is een toneelstuk dat altijd net iets te lang duurt doordat het wordt onderbroken door dansjes en liedjes’ krijgt Janneke als antwoord op haar vraag tijdens de grand finale wat een musical nu eigenlijk is. Wel, die dansjes en liedjes, die hadden ze er voor mij gewoon uit mogen laten. Ik had genoeg aan de fantastisch mooie poppen – en nog even een eervolle vermelding voor de dame die Jip speelde trouwens -, de sfeervolle decors en de geweldig leuke verhaaltjes van Annie M.G. Schmidt.
Maar wie ben ik? Mijn kind kon de rest van de dag over niets anders meer praten – ‘en die kabouter langbaard die had wel een hele lange baard hè mama’ – dus opdracht geslaagd!

It’s a wrap!

bufs — Sun, 18 Mar 2012 21:20:12 +0000

Zo, het zit erop, de tweede wijvenweek. Ik heb er veel plezier in gehad en dit hou ik eraan over:
* een portie hernieuwde energie en goesting om weer regelmatiger te bloggen
* heel veel blogposts lezen van andere wijven en mezelf er zo keihard in herkennen. Blijkbaar zitten wij wijven met heel veel dezelfde dingen maar praten wij daar niet over. Deze week deden velen dat wel en man, dat deed deugd. Dat besef van ‘Hey! Die heeft dat ook of wat!’. Plots waren een hoop dingen niet meer abnormaal of vreemd maar blijkbaar gewoon gewoon. Die eerlijkheid, die solidariteit, als wij daar als wijven onder elkaar maar een fractie van kunnen vasthouden, dan worden we er allemaal beter van…hopelijk gebeurt dat!
* en de conclusie: dat we allemaal topwijven zijn en dat we daar trots op mogen zijn!
* een dikke welgemeende merci aan de organisatrices. Ik hoop al op een derde editie, ooit, want het was veel te goed en we verdienen het!
* ik sluit af met een ode aan alle vrouwen, dochters, moeders, wijven. Take care ladies!

#wijvenweek: multitaskende superwijf tips

bufs — Sat, 17 Mar 2012 17:00:07 +0000

Soms voel ik mij een topwijf, vooral wanneer alles volgens plan verloopt en ik ‘denk’ dat ik mijn huishouden helemaal onder controle heb. Enkele tips die het hier goed doen:

* Zet het ontbijt voor de volgende ochtend de avond voordien al klaar.
* Kies de avond voordien ook al je outfit voor de volgende dag uit. Ik doe dat ook voor de 2 mini’s. Het bespaart ons meisjes een hoop kopzorgen vroeg in de ochtend.
* Brood kopen wij aan voor een volledige week. We vriezen dat in, altijd lekker brood in huis dan!
* Inkopen doen wij via collect&go. We bestellen donderdag om vrijdagavond op te halen. We proberen voldoende te bestellen om de rest van de week mee door te komen. Dus een hele lading groenten, fruit, beleg en alle ingrediënten voor het weekendmenu. Ook dat bespaart me een hoop kopzorgen op zaterdagochtend en je moet niet weer onmiddellijk het huis uit. Ja, zaterdagvoormiddag doen wij hier vaak de deur open in onze pyjama, nah!
* Onze was sparen wij op tot de vrijdag. Eenmaal thuis starten wij de machine op. Tegen zaterdagnamiddag is alles meestal gewassen en gedroogd. Zondag kan dan echt zondag zijn zonder rekening te moeten houden met wasprogramma’s. En door ‘s avonds, ‘s nachts en op zaterdag te wassen genieten we van een lager tarief.
* Voor alle koppels met een smartphone, koop alle twee de grocery gadget app! Geen gedoe meer met papieren boodschappenlijstjes die je ofwel vergeet ofwel verliest. Verzamel alles in de grocery app en je bent altijd up to date als je in de winkel staat.
* wij hebben voor elk familielid een agenda in Google calendar. Altijd up to date en overal raadpleegbaar.
* één maal in de week komt hier een poetsvrouw voor 4 uur.
* hemden strijk ik niet, die gaan naar de strijkdienst.
* bij aankoop van nieuwe kledij hou ik rekening met de stof. Hoe minder kreukgevoelig, hoe makkelijker je ze gewoon na het wassen kan opvouwen en dus niet hoeft te strijken.
* bepaal voor al je spullen in huis een vaste opbergplek en leer je huisgenoten van mini af aan na gebruik alles direct op de juiste plaats te leggen
* een liefste die actief meehelpt in het huishouden is een zeer goed gerief in huis! Kies dus goed!
* boodschappen bestellen, agenda’s raadplegen, boodschappenlijstjes bijhouden, de weg zoeken, notes to myself, dat doe ik allemaal met mijn IPhone. Op de tweede plaats van beste gerief in huis waar ik nooit meer zonder kan, na mijn liefste natuurlijk.

En zo wordt een gezin met 2 mini’s net iets makkelijker…soms toch.

Stilte

bufs — Thu, 15 Mar 2012 20:56:24 +0000

Ik zet voor vandaag en morgen mijn joker in. Ik wou dat iedereen op de bus in Sierre dat ook had kunnen doen…

bufs — Wed, 14 Mar 2012 21:18:56 +0000

Woensdag 14 april 2012, 22u00. Ik had gepland nu mijn volgende stukje voor de wijvenweek te schrijven. Maar ik doe het niet. Ik kan het niet. Ik weet zelfs niet wat schrijven. Er zijn geen woorden voor. Mijn lijf schreeuwt. Mijn hart huilt. Zo kwetsbaar zijn wij.

#wijvenweek: vrouwendag

bufs — Wed, 14 Mar 2012 08:00:11 +0000

Vorige week was het vrouwendag en traditiegetrouw zijn er dan een hoop onnozelaars – waaronder ook vrouwen – die dat belachelijk vinden. Wel zolang ik verwonderde blikken krijg als ik vertel dat ik ėn twee kinderen heb én fulltime werk is zo’n vrouwendag meer dan nodig.
Het zijn twee verschillende soorten van blikken trouwens. Onder de eerste categorie vallen de ‘amai dat is heavy zeker’ blikken. Laat mij zeggen dat ik daar nog enigszins sympathie voor heb, want die blikken komen van mensen die weten dat dat zwaar kan zijn kinderen en werk combineren. Want onze hedendaagse samenleving mag zich dan wel modern noemen, ze is helemaal niet afgestemd op fulltime werkende moeders. Het aanbod kinderopvang is te schaars en zorgt voor lange wachtlijsten waardoor – vooral – vrouwen genoodzaakt zijn langer dan gepland zwangerschaps- of ouderschapsverlof te nemen. De schoolbel rinkelt tegenwoordig al om 15u25, geen mens die dan al klaar is met werken. Gelukkig is er opvang tot 18u, maar dat wil je je kind ook niet dagelijks aandoen. Komt daar nog het overgrote deel van de werkgevers bij die alles behalve open staan voor glijdende werkuren, laat staan thuiswerk. Ik heb het getroffen met mijn werkgever, die is wel flexibel en zorgt ervoor dat een hoop planningsproblemen van de baan zijn in ons gezin.
Veel lastiger heb ik het met de ‘ocharme uw kinderen’ blik. Ik heb kinderen omdat ik heel graag kinderen wou en ik zie ze doodgraag, maar dat wil niet zeggen dat ik als moeder nu enkel en alleen nog maar voor hen moet leven. Ik ben ook een mens met mijn eigen dromen en ambities, naast mijn kinderwens. En ik geloof sterk in de stelling dat je maar goed voor een ander kan zijn als je eerst ook goed bent voor jezelf. Ik beschouw mijn werk niet als ’9 to 5′ ergens achter een computer kruipen en de uren aftellen tot ik naar huis kan. Die uren zijn me veel te kostbaar en die wil ik dan ook besteden aan een werk dat ik doodgraag doe en waar ik me goed en gelukkig in voel. Ik heb heel veel chance gehad dat ik onlangs weer zo’n job gevonden heb. De zelfvoldoening die mijn job me geeft maakt van mij een gelukkiger mens en dus ook een gelukkige mama. Mijn kinderen zitten dan misschien iets langer in de opvang, maar als ze daarna met mij naar huis gaan, dan kunnen ze genieten van een gelukkige mama die er helemaal voor hen is. Geen moeder die zich daar schuldig over zou mogen voelen.
Maar kijk, ondertussen ben ik wel aan het verantwoorden waarom ik vind dat een vrouw het recht heeft op kinderen en werk. Alleen al daarvoor is vrouwendag een noodzaak want in de eerste instantie zou ik me al helemaal niet genoodzaakt moeten voelen om die keuze te verantwoorden. Ik hoop dan ook dat wanneer mijn dochters dit ooit lezen ze heel raar naar me zullen opkijken met een blik van ‘maar mama, waar heb jij je druk in gemaakt zeg, dat is toch heel normaal dat vrouwen werken en kindjes opvoeden’. Alleen dan – en ik hoop voor hen ook echt tegen dan, maar liefst nog vroeger – mogen ze vrouwendag afschaffen.

#wijvenweek: de kleine kantjes van ontzwangeren

bufs — Tue, 13 Mar 2012 08:00:42 +0000

Ze zeggen dat een lijf negen maanden tot een jaar nodig heeft om zich te ‘herstellen’ na een zwangerschap. Ja, er zijn vrouwen die bevallen en waaraan je vlak erna niet meer ziet dat er een baby heeft in gezeten. Maar dat zijn eerder uitzonderingen en dat type vrouw waarvan je denkt ‘hoe is het mogelijk dat daar ooit een kind uitgekomen is’. Je zal dus wel al door hebben dat ik niet tot dat uitzonderlijke ras van de supervrouw behoor. Acht en een halve maand na de geboorte van mijn tweede dochter ben ik nog steeds in het proces van het ontzwangeren en laat ons zeggen dat dat proces nog wel een hele tijd zal duren.
Het begint vlak na de geboorte van uw kind. Na een fantastische zwangerschap waarin je amper last had van kwaaltjes en iedereen je prees ‘omdat je er toch zo stralend mooi uitzag’ wordt er plots niet meer naar je omgekeken. Je kamer wordt overladen met bezoekers en cadeautjes enkel en alleen voor de baby. Met een beetje geluk heb je een mooi kind op de wereld gezet en krijg je heel de dag door complimentjes over hoe mooi je baby wel niet is. Zo schattig. Precies de mama. Maar die vergelijking gaat op dat moment alles behalve op. Na een bevalling van een 5-tal uur – en believe me, dat is snel, dus ik prijs me gelukkig -, in mijn geval 2 maal zonder epidurale – pas op, ik heb er naar gevraagd, gesmeekt zelfs maar de vroedvrouw stelde het telkens zo lang uit dat het de moeite niet meer was -, al uw energie uit uw lijf geperst te hebben zie je er niet meer zo stralend uit. Je bent moe, uitgeput en het enige dat je overeind houdt is het kleine wonder dat je in je armen houdt. Een weerloos mensenkind dat zonder jouw zorg en aandacht zelfs het einde van de dag niet zou halen. Je vergeet de pijn en vermoeidheid en stort je vol overgave op je nieuwe rol als moeder. Dat houdt de eerste weken vooral in om de 2 à 3 uur pampers verversen en het kindje eten geven. In mijn geval deed ik dat de eerst maal met de borst, de tweede maal met de fles – de reden hiervoor kan nog eens een onderwerp zijn voor een volgende post, wie weet. En ja, ook ‘s nachts heeft uw kind honger en gaat het voederen dus gewoon door. Een vrouwenlijf is in die zin wel wonderbaarlijk want om de één of andere reden heb je daar dus geen moeite mee, dat je om de 3 uur uw bed uit moet. Je doet dat gewoon en je voelt je overdag zelfs nog redelijk goed, denk je….tot je zoveel maanden later de foto’s ziet uit die periode en beseft dat je er echt niet uit zag. Gezwollen gezicht, doorgezakte buik die nog net iets te prominent aanwezig is, oververmoeide blik.
Maar met een beetje geluk begint je kind na een week of 10 al aardig door te slapen en mag je zelf voor het eerst ook wat bijslapen. Man, man, man, je weet niet hoe blij je dan bent, dat je nu eens 5 uur ipv 3 uur kan blijven liggen. Al heeft één van je zintuigen ondertussen een ander supersonisch talent ontwikkeld. Je krijgt namelijk oren die zo overgevoelig zijn afgestemd dat je zelfs vlak voordat je baby haar mond opendoet om te beginnen wenen klaarwakker bent en naast de wieg staat…terwijl je man gewoon rustig verder slaapt. Trouwens, na 3 jaar en een maand, mag ik stellen dat mijn oren nog steeds elke bijna geruisloze ademhaling detecteren en me wakker schudden indien nodig – of vaak ook indien niet nodig – ….terwijl de man gewoon rustig doorslaapt. Een cadeau voor het leven, me dunkt!
Maar het kind slaapt en is rustig. Hoezee, er breekt een tijd aan waarin je weer wat aandacht aan jezelf mag gaan besteden! Weg met de comfy trainingsbroeken en borstvoedingst-shirts vol vlekken die je er niet meer uit krijgt omdat je borsten iedere nacht lekken. Met een beetje geluk pas je weer in je oude jeans en kan je genieten van een lekkere warme douche die niet onderbroken wordt door een huilende baby. Je wast je haren en plots zit er meer haar in je hand, dan shampoo op je hoofd. Je bent 3 à 4 maanden geleden bevallen en dus de hoogste tijd voor je zwangerschapshormoon om je lichaam te verlaten en de volgende fase in de ‘aftakeling’ te doorstaan. Want geen zwangerschapshormoon meer betekent de terugkeer van dof haar en, nog veel erger, massale haaruitval. Ik heb het niet over een plukje hier en daar. Nee, heelder afvoerputjes per wasbeurt. En wanneer je na een paar weken denkt dat het nu echt wel zal stoppen, want er blijft amper nog iets over, dan nog gaat het een hele tijd door. Tot je haar zo dun is dat je je hoofdhuid door je haar heen kan zien. Heb ik al gezegd dat het daarnaast ook nog eens één doffe ellende is? Alle conditioners geprobeerd, niets dat helpt. Soms voelde ik me alsof ik een halfgeplunderde hooischeur op mijn hoofd had staan. Maar toch ben ik uit wanhoop niet voor een korte coupe gegaan, dat vertikte ik.
Ondertussen ben ik 8 maanden ver en is de haaruitval gestopt, eindelijk. Tussen wat er nog overblijft van mijn lange lokken zitten plukjes korte nieuwe haren. Ik heb weer een ‘vol’ hoofd, al heeft al dat haar niet meer dezelfde kleur. Hier en daar zitten er fijne witte haartjes tussen die in hun eenzaamheid veel meer opvallen dan 10.000 bruine haren bij elkaar. Het is voorlopig nog niet zo erg dat ik naar een kleurshampoo moet grijpen, maar fijn is het ook niet.
Mijn borsten hebben hun gloriejaren ook gehad. Na fris en stevig verworden ze 5 dagen na je bevalling plots tot enorme meloenen waar menig man zeer content mee is. Maar menig vrouw zal beamen dat dat vooral heel veel pijn doet. Zo veel pijn dat je er ‘s nachts zelfs niet op kan liggen. Gelukkig kan een goed drinkend kind dat snel verhelpen, als je dan tenminste geen last krijgt van kloofjes, of, nog erger, een borstonsteking. Been there, done that. Ze zijn niet afgevallen gelukkig, ze zijn er nog steeds. Minder welgevormd dan weleer maar een mooie bh kan veel kwaad verhelpen, gelukkig.
Mijn buik is een ander verhaal. Die heeft serieus afgezien. 2 kinders hebben die ‘uitgeleefd’ en dat laat zijn sporen na. Gelukkig geen striemen, maar alles werd twee maal goed opgerokken. Als ik voor de spiegel sta en ik trek hem in, dan ziet het er een beetje ok uit…maar we hebben nog een lange weg te gaan. Gelukkig bestaan er ook badpakken die helpen verdoezelen zodat ik toch nog een beetje zelfvertrouwen heb wanneer ik me komende zomer aan de zwemvijver zal neervlijen.
Ik zou het nu ook nog kunnen hebben over de ‘warzone’ downunder, je hele hormonenhuishouding die om zeep is, de spier- en gewrichtspijnen ten gevolge van het baby- en maxi-cosigewichtheffen, maar dat ga ik niet doen want dan komt er nooit een einde aan deze post. Plus ik wil de zwangeren onder u niet te veel schrik aanjagen. Nu ja, toch te laat trouwens. Het kind is gemaakt, je moet erdoor, willen of niet. Gelukkig hou je aan al die miserie iets wondermoois over. In mijn geval 2 schatten van kindjes die met één glimlach al het bovenstaande doen verdwijnen/vergeten als sneeuw voor de zon.
Maar je moet het toch maar doen, zelfs herbeginnen nadat je het al een keer allemaal meegemaakt hebt. Topwijven, dat zijn we ja!

#wijvenweek: Buffie staat op

bufs — Mon, 12 Mar 2012 07:30:08 +0000

Zo ben ik vanmorgen opgestaan. Speciaal voor de start van de wijvenweek had de jongste dochter beslist dat een beautysleep niet aan de orde was. Het kind kon er zelf ook weinig aan doen. Ik gok op tandjes. Ik heb toch 4 uur kunnen slapen.

Vervolgens start mijn ochtendritueel. Tanden poetsen. Lenzen aandoen. Gezichtscrème smeren, een goedkoop potje Oil of Olaz volstaat. Met een bruin potlood de ogen aanzetten. Enkel de buitenkant, dan accentueer je grote ogen. Zwarte mascara. Wat blush en lippenstift van Clinique. Even met de kam door de haren en klaar. Meer tijd is er niet want er moeten ook nog 2 kinderen aangekleed worden, waaronder een baby met pamper en al.
Het resultaat is dan dit.

Hoera voor make-up!