Le chose che restano

Vi son cose che volano
Uccelli, ore, calabroni:
Non è per queste l’elegia.

Vi son cose che restano –
Il dolore ed i monti e l’eterno.
Nemmeno queste a me si addicono.

Altre sostano e sorgono.
Posso spiegare i cieli?
Com’è immoto l’enigma!

Emily Dickinson

Poëtisch, mooi, ontroerend in zijn eenvoud, een aanrader.

Luie wijven weekend

Ik ben nog steeds aan het nagenieten van mijn fantastische weekend. samen met Lien, Lies en Tina ging ik op luie wijven weekend naar hier.

20120417-213448.jpg

Het concept is heel eenvoudig: alleen vrouwen – in het bezit zijnde van man en kind(eren) maar die mochten niet mee – een weekend samen weg onder het motto ‘niets moet, alles kan’. Dus aten we overheerlijke ovenschotel in de zetel en lazen we wijvenboekjes aan de tafel.

20120417-211758.jpg

Brachten we verschillende uren door in de sauna, de stoomcabine en het bubbelbad.
Konden we 2 ochtenden ongestoord uitslapen en bij het ontwaken genieten van dit uitzicht.

20120417-213722.jpg

Kwam er op zaterdag een stijl- en kleurconsulente advies geven om er vanaf nu elke dag fabulous uit te zien. Zo leerde ik dat ik een herfsttype ben en mijn topkleuren koffiebruin en een hoop groentinten zijn (want dat zijn de kleuren die je kan zien in mijn ogen) en dat ik blijkbaar gezegend ben met een fantastisch paar benen….en daar was ik me alles behalve van bewust. Vrouwen en hun zelfbeeld, wat is dat toch!?!

20120417-212348.jpg

Dronken we wat glaasjes spritz en cava en rosé en gin tonic…..en voor het slapengaan zoveel mogelijk isostar om de katers op een veilige afstand te houden.

20120417-212559.jpg

20120417-212742.jpg

Gingen we dineren bij deze meneer waar ik een overheerlijke nieuwe cocktail ontdekte, de lazy red cheeks en waar het eten minstens even lekker was.

20120417-212927.jpg

20120417-212937.jpg

Maar ik genoot vooral van mijn goed gezelschap en de fijne gesprekken die er waren heel de dag door en ook een groot deel van de nacht. Vriendinnen en luie wijverij, een geweldige combinatie die ik iedereen aan kan raden. ..mijn vriendinnen trouwens ook, maar die leen ik niet uit, die hou ik voor mezelf, veel te kostbaar!

Buffie ging naar Jip&Janneke

Vanmiddag had ik een eerste half dagje verlof genomen want ik had plannen met de oudste dochter (opgelet: ze is nog maar 3 dus oud is dat alles behalve!). Onder ons tweetjes een spaghetti gegeten en dan richting CC Westrand voor Jip & Janneke, de mjoezikul.
Hoewel Sophia nog net iets te jong zou zijn voor deze voorstelling heeft ze zich kostelijk geamuseerd. Ze riep luid mee toen Takkie zoek was, moest bij momenten heel hard lachen en klapte stevig in de handjes aan het einde van de voorstelling.
Zelf keek ik mee met mijn wegens-beroep-misvormde oog. Jip&Janneke is visueel een erg mooi vormgegeven voorstelling. Met zeer veel respect en aandacht voor detail heeft men getracht de mooie illustraties uit de boeken tot leven te brengen. De handpoppen van de hoofdpersonages zijn prachtig en doen precies wat ze moeten doen. Ik had ze zo mee naar huis willen nemen. De decors waren eenvoudig maar ingenieus goed in elkaar gestoken. Het plaatje klopte, alleen jammer dat de belichting er niet altijd in slaagde voor net dat tikkeltje extra magie te zorgen.
Ook inhoudelijk zaten er heel wat sterke elementen in deze voorstelling. Het was leuk om heel veel verhaaltjes die we hier lezen voor het slapengaan te herkennen: Jip en Janneke spelen samen, Siep op de kast, grote hond Hector, heel veel ijsjes. Sophia genoot, net zoveel als tijdens ons voorleesmoment ‘s avonds en ze ging helemaal op in de verhaaltjes. Minder overtuigd ben ik van de keuze om ook de ouders van Jip en Janneke een prominente plaats in de mjoezikul te geven. In de boeken blijven ze op de achtergrond en van mij hadden ze dat hier ook wat meer mogen doen. De uitvoerige scènes met de ouders die elkaar ontmoeten, dansen, een liedje zingen over een elektrische wasmachine, ik had er niets mee. Ze werden me ook te veel opgevoerd als olijke, en zelfs een beetje dwaze echtparen terwijl ze in de verhalen voor mij juist de rol spelen van nu en dan de kinderen even terecht te wijzen of tot inzichten te brengen. Het viel me ook op dat tijdens de scènes met de ouders het er in de zaal een pak luidruchtiger aan toe ging dan wanneer enkel Jip en Janneke ten tonele verschenen. Het leek de jonge toeschouwers ook minder te boeien. Daarenboven waren de ouderscènes nogal chaotisch. De acteurs riepen wat door elkaar en lieten elkaar niet echt veel ruimte tot spel. Een iets strakkere regie had hier zeker niet gestoord.
Ook de keuze van de liedjes overtuigde mij niet. Hier en daar een muzikaal intermezzo is welkom, zeker met kleine kinderen die nog niet zo een lange concentratiespanne hebben, maar ook hier was ik niet mee. Misschien dat de opgevoerde nummers beter gekend zijn in Nederland en iedereen daar ze luidkeels meezingt, ik kende er geen enkel van en het waren nu ook niet bepaald melodietjes die je uitnodigden om de handen in elkaar te slaan of vrolijk mee te neuriën.
‘Een musical is een toneelstuk dat altijd net iets te lang duurt doordat het wordt onderbroken door dansjes en liedjes’ krijgt Janneke als antwoord op haar vraag tijdens de grand finale wat een musical nu eigenlijk is. Wel, die dansjes en liedjes, die hadden ze er voor mij gewoon uit mogen laten. Ik had genoeg aan de fantastisch mooie poppen – en nog even een eervolle vermelding voor de dame die Jip speelde trouwens -, de sfeervolle decors en de geweldig leuke verhaaltjes van Annie M.G. Schmidt.
Maar wie ben ik? Mijn kind kon de rest van de dag over niets anders meer praten – ‘en die kabouter langbaard die had wel een hele lange baard hè mama’ – dus opdracht geslaagd!